Δόξα να μοιραστούμε

Η χρυσή ομάδα της εθνικής ρυθμικής γυμναστικής στα τηλεοπτικά πάνελ, έστω και με την τυπική της παρουσίαση, θύμισε μια άλλη πτυχή της ζωής, εκείνη των προσπαθειών που στέφονται με επιτυχία, έστω κι αν αυτές αφήνουμε να τις καταβάλλουν οι αθλητές μας, για να τους κάνουμε μετά σύμβολα των ονείρων που δεν προλαβαίνουμε να έχουμε και να πραγματοποιούμε

Σαν ανάσα ζωής σε μια τηλεόραση που έχει βαλτώσει στον τρομοπολτό τα κορίτσια
της ρυθμικής γυμναστικής που γύρισαν με μετάλλια – ένα χρυσό και δύο χάλκινα –
από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στην Ορλεάνη, άλλαξαν τον αέρα στα πρωινά
προγράμματα. Τις φιλοξενεί πρώτα η «Πρωινή έκδοση» του Mega και λίγο αργότερα
βρίσκονται στο «Πλήρες πρωινό» (Star) και είναι σαν να ‘νοιξε ένα παράθυρο και
έφερε δροσιά στην πολυκαιρισμένη ατμόσφαιρα ενός κλειστού δωματίου.

Κάπως έτσι τις είδαμε πρωί πρωί γλυκιές, ήρεμες έφηβες του κόσμου που έχουν
κιόλας γνωρίσει τη βαθιά απόλαυση της προσπάθειας που φέρνει την επιτυχία. Της
προσπάθειας, ίσως, που απαιτεί από τόσο μικρά κορίτσια να υπερβαίνουν τα όρια
της αντοχής, που βιάζει με έναν τρόπο την απαραίτητη βραδύτητα του
μεγαλώματος, εκείνη που παλιότερα εξασφάλιζε στην ανθρώπινη προσωπικότητα την
ευλογία της επιλογής, του συγγνώμη λάθος και δεν χάλασε ο κόσμος,
προλαβαίνουμε να ζήσουμε.

Η ωριμότητα των λόγων τους είναι σημάδι της βιασύνης για τη νίκη, αλλά
και η συστολή, η δυσκολία τους να δουν το μέλλον, όχι δα και τόσο μακρινό,
δέκα χρόνια μετά τους ζητάει η Ελένη Τσαγκά (Star) να δουν τους εαυτούς τους,
δίνει το στίγμα της πραγματικής τους ηλικίας.

Πάει καιρός από την τελευταία μέθη της νίκης που ένιωσε το έθνος των
τηλεθεατών και αυτή η διακριτική χρυσωμένη στιγμή μας προσφέρεται σαν δώρο.
Και τα κορίτσια αντιμετωπίζονται από τους παρουσιαστές σαν δώρο για τις
εκπομπές τους. Χαμόγελα και φιλοφρονήσεις μαζί με τις καθιερωμένες ερωτήσεις
«πώς νιώσατε που πήρατε το χρυσό» ή «δεν αποζητάτε μια βόλτα στη θάλασσα, ένα
παγωτό, δεν επιθυμείτε μια ημέρα να μην πάτε στην προπόνηση;».

Μα ναι, όλα τα θέλουν και βόλτες και παγωτό και σκασιαρχείο, αλλά έχουν και
όνειρα μεγάλα, μεγαλύτερα από τις απολαύσεις της ηλικίας. Ξεχωριστά παιδιά,
σίγουρα, αλλά για τις ίδιες η ζωή των συνομηλίκων τους δεν διαφέρει. «Όλα τα
παιδιά γύρω στα 16 ζουν δύσκολα», λένε, «άλλα διαβάζουν σκληρά για να περάσουν
στο Πανεπιστήμιο, εμείς διαλέξαμε τη ρυθμική».

Δεν μπορούμε να αρνηθούμε το συναίσθημα της υπερηφάνειας, που μας δίνει
η ελπίδα πως οι γενιές που έρχονται δεν είναι χαμένες. Κι αν ακόμη φορτώνουμε
αυτά τα παιδιά με βάρη ασήκωτα ακόμη και για ενήλικους, όπως το να αισθάνονται
σύμβολα – τους το λέει και τους το ξαναλέει ο Γιώργος Βλάχος – δεν μπορούμε να
μην αισθανθούμε ότι να, κάτι καταφέραμε ως γονείς και έθνος. Έχουμε μέλλον.
Έτσι νομίζουμε για λίγο, όσο κρατάει το χαμόγελο της νίκης. Και μετά
περιμένουμε κι άλλη, κι άλλη, κι αν δεν είναι όπως την περιμένουμε
απογοητευόμαστε, μα πιο πολύ τα σύμβολά μας. «Δεν είπαμε σε κανέναν ότι πάμε
για μετάλλιο στην Ορλεάνη, γιατί σε περίπτωση που δεν το παίρναμε θα
απογοητευόμαστε κι εμείς και ο κόσμος, όπως τότε στο Σίδνεϊ που περίμεναν όλοι
το χρυσό κι εμείς πήραμε το χάλκινο και κλαίγαμε από απογοήτευση». Μόνον η
απόλυτη νίκη ικανοποιεί την αδηφαγία του καταναλωτισμού των μεταλλίων.

«Οι αρχαίοι Έλληνες ποθούσαν τη δόξα στον αθλητισμό γιατί ποθούσαν τη δόξα
παντού, εμείς ποθούμε τη δόξα στον αθλητισμό και τα χόμπι, γιατί δεν είμαστε
σε θέση να την ποθήσουμε αλλού», γράφει ο Φερνάντο Πεσόα στον «Ηρόστρατο».

Αυτή τη δόξα ποθούμε και δείχνουν να αντέχουν το βάρος τα κορίτσια της
ρυθμικής γυμναστικής με τα μετάλλια στο στήθος. Τη δόξα τους περιμένουμε να
μοιραστούμε, ανακουφισμένοι για λίγο από τα όνειρα που δεν έχουμε, από τις
προσπάθειες που δεν κάνουμε και από τις ζωές που δεν χτίζουμε.