ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Φλωράκης

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Πέτρος Γ. Μελάς, Ναυαρίνου 15, Αθήνα, γράφει:

«Δεν αποτέλεσε έκπληξη για μας τους Αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, η δήλωση
του επιτίμου προέδρου του ΚΚΕ Χ. Φλωράκη, στην εκδήλωση για τη συμπλήρωση 4
χρόνων από τον θάνατο του γενάρχη της Ν. Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή,
ότι ο Κώστας Καραμανλής, ο νεώτερος, και νυν πρόεδρος της Ν. Δημοκρατίας,
είναι ο αυριανός πρωθυπουργός της Ελλάδας! Προσθέτοντας μάλιστα με έμφαση ότι
ο χρησμός του αυτός θα επαληθευθεί κατά 100%.

Για τα ηγετικά στελέχη της Ν. Δημοκρατίας, ο Χ. Φλωράκης είναι πάντα
ευπρόσδεκτος στις πολιτικές εκδηλώσεις της συντηρητικής παράταξης. Ορισμένοι
απ’ αυτούς είχαν αρκετές ώρες αγαστής συνεργασίας μαζί του στην περίοδο της
μετά το 1989 συγκυβέρνησης Αριστεράς – Δεξιάς και κατά τη διαδικασία της
αλήστου μνήμης “κάθαρσης” κατά του “επάρατου” ΠΑΣΟΚ.

Δεν έχει, βλέπετε, ξεχάσει η συντηρητική παράταξη τις υπηρεσίες που της έχει
προσφέρει ο Χ. Φλωράκης (μετά τη συντριβή της στην εκλογική αναμέτρηση του
1981) για την αναστήλωσή της το 1989, τον χρόνο που για τις από κοινού
αντιλαϊκές μεθοδεύσεις Αριστεράς και Ν. Δημοκρατίας, η ιστορία τον έχει
καταγράψει ως “βρώμικο 1989”.

Αυτός είναι ο λόγος που η συντηρητική παράταξη επιδαψιλεύει τιμές στον Χ.
Φλωράκη και εγκωμιαστικά τον αποκαλεί “ιστορικό ηγέτη της Αριστεράς”.

Όμως, οι Αντιστασιακοί της ΠΟΑΕΑ, αλλά μαζί μας και μεγάλο μέρος του ελληνικού
λαού, δεν έχουμε πάψει να αναλογιζόμαστε ποια θα ήταν η πορεία των πολιτικών
εξελίξεων στον τόπο μας, αν ο Χ. Φλωράκης το καλοκαίρι του 1989, ηγέτης τότε
του ενιαίου Συνασπισμού της Αριστεράς, δεν γύριζε την πλάτη στην προσφορά του
Α. Παπανδρέου για σχηματισμό συμμαχικής κυβέρνησης των δημοκρατικών δυνάμεων
και δεν έσπευδε στη Γλυφάδα να γευτεί τα ντολμαδάκια της κ. Μαρίκας Μητσοτάκη!
Ο δρόμος της ανέλιξης του τόπου μας στην ευημερία και την πρόοδο, σε μια
ουσιαστικότερη Δημοκρατία θα ήταν από τότε ανοιχτός.

Η νοοτροπία του Χ. Φλωράκη έχει δύο βασικές συνιστώσες: το “αντι-ΠΑΣΟΚικό
σύνδρομο” και τον “ιστορικό συμβιβασμό” ΚΚΕ – Δεξιάς, εις βάρος των άλλων
δυνάμεων του κεντροαριστερού χώρου. Αυτή η νοοτροπία επηρέασε κυριαρχικά την
πολιτική του ΚΚΕ, όχι μόνο στην κρίσιμη περίοδο των αρχών τής μετά το 1989
δεκαετίας, αλλά συνεπικουρούμενη από τον ανεδαφικό δογματισμό της κ. Αλέκας
Παπαρήγα, συνεχίζει έως και σήμερα να ταλανίζει το ΚΚΕ. Γι’ αυτό και σε όλες
τις εκλογικές αναμετρήσεις που μεσολάβησαν, το ΚΚΕ δεν κατόρθωσε να κερδίσει
ποσοστό πάνω από το μίζερο 5% του εκλογικού σώματος».