ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Στη δούλεψη της Ευρώπης

Στη δεκαετία του ’60 ο κυβερνήτης της νήσου Ρεϋνιόν, που ανήκε στη Γαλλία,
βλέποντας την τρομακτική αύξηση του πληθυσμού της, είχε μια φοβερή ιδέα. Στη
Γαλλία χρειαζόμαστε εργάτες στα κτήματα του Κεντρικού Υψιπέδου, εδώ
περισσεύουν τα παιδιά, άρα ας μεταφέρουμε μερικά παιδιά εκεί, σκέφτηκε. Κι
έστησε ένα ολόκληρο δίκτυο, με κρατικά λεφτά, όπου φτωχές οικογένειες
μπορούσαν να στέλνουν τα παιδιά τους «κατασκήνωση» ή «εσωτερικά σε σχολεία»
και διάφορα τέτοια, σε κάποιο μέρος από όπου δεν γύριζαν ποτέ. Έμειναν να
δουλεύουν σε αγροτικές εργασίες, μέχρι που μεγάλωσαν κι άρχισαν να ψάχνονται.
Από πού ερχόμαστε, ποιοι είμαστε, πού πάμε; Και άρχισαν να βρίσκουν το τι είχε
συμβεί. Μερικοί κατάφεραν να βρουν την αληθινή τους οικογένεια. Έτσι έχει
ξεσπάσει τώρα ένα τρομερό σκάνδαλο, διότι φαίνεται ότι μεταφέρθηκαν μ’ αυτόν
τον τρόπο στη Γαλλία πάνω από 1.200 παιδιά. Πάντως ήταν μια ιδέα, μπορεί να
πει κανείς. Γιατί δεν είναι πως η Ευρώπη δεν χρειάζεται ανθρώπους «στη δούλεψή
της» που ‘λεγε και η διαφήμιση, ακόμα και τώρα. Χρειάζεται και παραχρειάζεται.
140 εκατομμύρια μετανάστες τουλάχιστον, για να κρατήσει σε ισορροπία τις
γενιές της. Τότε λοιπόν τι το θέλει το τείχος; Ε, είναι που δεν μπορεί να
κρατήσει τα παιδιά, να δουλεύουν τσάμπα, όπως τα μικρά από τη Ρεϋνιόν. Σκέτα
παιδιά δημιουργούν προβλήματα, όπως μπορεί να μαρτυρήσει σήμερα εκείνος ο
κυβερνήτης. Ολόκληρες οικογένειες, είναι αυτές που είναι. Ανεπιθύμητες. Μένουν
οι τολμηροί που μπορούν να περπατάνε πάνω από σύνορα, να πηδάνε σε διερχόμενα
τρένα, να ζούνε σε καράβια κ.λπ. Ας ταλανιστούν όσο αντέχουν, φτάνει να μην
καταλάβουν ότι τους έχουμε ανάγκη.