ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ανατολίτες στην πλατεία

Οι τσιμεντόπλακες τραβάνε το λιοπύρι ακούραστα στην Πλατεία Κοτζιά. Δυο
τουρίστες από την Ανατολή, που φορούν μακρυμάνικα για να μη μαυρίζουν τα
μπράτσα τους, πλησιάζουν το σιντριβάνι χαμογελώντας. Με σταματούν και μου
δείχνουν ευγενικά τη φωτογραφική τους μηχανή. Να τους βγάλω φωτογραφία κοντά
στο σιντριβάνι; Τους κοιτάζω λίγα δευτερόλεπτα χωρίς να κατανοώ. Εδώ θέλουν να
βγουν φωτογραφία; Σ’ αυτήν την τσιμεντένια απεραντοσύνη; Σ’ αυτό τον επίπεδο
φούρνο;

Νεύουν καταφατικά. Ξένοι είναι. Είδαν το σιντριβάνι και θυμήθηκαν ότι σε
τέτοια μέρη απαθανατίζονται οι επισκέπτες. Το ντεκόρ δεν είναι άσχημο. Τα
παλιά αρχοντικά έγιναν τράπεζες, βάφτηκαν, αναδείχθηκαν. Χτίστηκε ένα ωραίο
μοντέρνο στη γωνία. Μόνο που πάνω στην πέτρα τηγανίζεις αυγό, αν έχεις.
Στωικοί οι Ανατολίτες, στήνονται, χαμογελάνε. Όταν επιστρέψουν θα βάλουν στο
άλμπουμ την εικόνα μιας παράξενης πόλης. Κάποτε, πριν στρωθούν οι
τσιμεντόπλακες, όταν περνούσαμε από τους διαδρόμους των ανασκαφών, βλέπαμε από
ψηλά το χώμα και προσδοκούσαμε. Αποκαλύψεις και διαμορφώσεις. Χώμα ελληνικό,
με πατώματα αρχαίων σπιτιών, εργαστήρια, τάφους. Ήταν κάπως ασυνάρτητα, αλλά
περιμέναμε ότι θα αποκτούσαν νόημα μαζί με τα υπόλοιπα. Αργούσε η διαμόρφωση
και φούντωναν οι προσδοκίες. Δενδροστοιχίες, παγκάκια, γειτνίαση με τα αρχαία,
καφενεία δροσερά, παιδικές γωνιές, βόλτες για μεγάλους, όλα θα τα χωρούσε. Κι
έγινε τελικά μια επίπεδη ταφόπλακα, κι έθαψε τα πάντα. Και δεν έχει να σταθείς
ούτε πεζούλι.

Τρέχεις να φύγεις μια ώρα αρχύτερα από τον Κρανίου τόπο. Αλλά οι Ανατολίτες
δεν ξέρουν. Παίρνουν τη μηχανή τους και χαμογελούν, νομίζοντας ότι έβγαλαν
φωτογραφία. Να ήταν μάγοι και να έπαιρναν και την ταφόπλακα μαζί. Συρρικνωμένη
σ’ ένα φορτηγό με αποτυχημένα σκηνικά. Καλά θα ήταν.