ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Άνθρωποι και… business…

Τον βλέπω κάθε ημέρα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Μ’ ένα μπουκαλάκι νερό στο
ένα χέρι και το εργαλείο της δουλειάς του στο άλλο. Μάλλον είναι από το
Πακιστάν ή την Ινδία. Με τα ίδια φθαρμένα ρούχα κάθε ημέρα, πρέπει να είναι
γύρω στα τριάντα.

Κάθε φορά που τον κοιτάζω να καθαρίζει τα τζάμια των αυτοκινήτων, με πιάνει
μελαγχολία. Άλλοι δεν σταματούν καθόλου κι άλλοι πατούν γκάζι πριν προλάβει να
τους ζητήσει μερικά σεντς. Μερικές φορές που γυρνάω νωρίς τον βλέπω πάλι απ’
έξω. Καταϊδρωμένο και κουρασμένο.

Μία ημέρα σταμάτησε ένα περιπολικό και οι αστυνομικοί του ζήτησαν τα χαρτιά
του. Δεν ήταν καθόλου ευγενικοί μαζί του. Μετάνιωσα που δεν επενέβην, γιατί
βιαζόμουν…

Τώρα, σκέφτηκα, μπορούμε να κοιμόμαστε χωρίς τύψεις. Τι να τις κάνουμε τις
τύψεις; Έχουμε το ευρώ! Πριν από μερικούς μήνες ο Χασάν ήταν ωραίος!
Ωραιότατος! Τώρα, δεν χωράει πια στην Ελλάδα. Δεν χωράει, γιατί κάνει τις
δουλειές που κανένας δεν θέλει, άρα δεν συμβάλει στην ανεργία, ή επειδή θα
αρχίσει να διεκδικεί ίσα δικαιώματα;

Το είπε ο κ. Χρυσοχοΐδης σε συνέντευξή του στα «ΝΕΑ»: «Στην Ελλάδα δεν χωράνε
άλλοι μετανάστες». Δεν είναι ούτε η πρώτη και μάλλον ούτε η τελευταία φορά που
η μετανάστευση στη χώρα μας αντιμετωπίζεται «ερασιτεχνικά», ενώ η υποκρισία
περισσεύει…

Πείτε ότι τώρα που κάναμε τη δουλειά μας και μπήκαμε στην ΟΝΕ με τον δικό τους
κόπο, τους πετάμε σαν στημένες λεμονόκουπες. Πείτε ότι από την αρχή τούς
αντιμετωπίσαμε ως business και τίποτα παραπάνω. Τώρα πετάξτε τους και την
ταφόπλακα.

… Αιωνία τους η μνήμη… Αμήν.