«Θα ζήσουμε την επίλυση της κρίσης»

Ζιάντ Αμπντέλ-Φατάχ

«Με ποιο δικαίωμα επιχειρεί να ορίσει κάποιος, οποιοσδήποτε, τον ηγέτη ενός
άλλου λαού; Οι Παλαιστίνιοι δεν θα δεχθούν τις αμερικανικές επιταγές. Ο Αραφάτ
θα υποστεί τη δοκιμασία της λαϊκής ψήφου. Κι αν κερδίσει, ουδείς θα έχει λόγο
επάνω σε αυτό». Ζιάντ Αμπντέλ-Φατάχ, διευθυντής του Παλαιστινιακού Πρακτορείου
Ειδήσεων.

Βρέθηκε στην Αθήνα με αφορμή τη Γενική Συνέλευση της Ένωσης Μεσογειακών
Πρακτορείων Ειδήσεων. Του ζητήσαμε να σχολιάσει το διάγγελμα του Αμερικανού
προέδρου για την Μέση Ανατολή. Και ο Ζιάντ Αμπντέλ-Φατάχ, δημοσιογράφος και
διανοούμενος, με τρία λογοτεχνικά βιβλία στο ενεργητικό του, δεν χρειάστηκε
πολύ χρόνο για να χτυπήσει τη γροθιά στο τραπέζι: «Ο Μπους είπε απλώς στα
αγγλικά αυτά που λένε οι Ισραηλινοί στα εβραϊκά. Οι ΗΠΑ χρησιμοποιούν πλέον
δύο μέτρα και δύο σταθμά ακόμη και στις θεμελιώδεις αρχές του δικαίου».

Ο επί πολλά χρόνια διευθυντής του επίσημου παλαιστινιακού πρακτορείου
ειδήσεων, του WAFA, χαρακτηρίζει πλήρως αναξιόπιστες τις κατηγορίες που
επικαλέστηκε ως άλλοθι ο Μπους εναντίον του Αραφάτ, ότι χρηματοδοτεί την
τρομοκρατία. «Οι Ισραηλινοί», επιχειρηματολογεί, «ετοίμασαν έναν ολόκληρο
φάκελο με δήθεν αποδείξεις, τον πήγαν και στις ΗΠΑ και στην Ε.Ε.». «Η Ε.Ε. τον
εξέτασε και θεώρησε ότι δεν περιέχει κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει τους
ισχυρισμούς τους. Η Ευρώπη συνεισφέρει οικονομικά, με χρήματα των Ευρωπαίων
φορολογουμένων, στην ειρηνευτική διαδικασία. Έχει πολύ μεγαλύτερο συμφέρον από
τις ΗΠΑ να γνωρίζει την κατάληξη των χρημάτων αυτών. Η θέση της, λοιπόν,
χαίρει πολύ μεγαλύτερης αξιοπιστίας». Δυστυχώς, όμως, έχει μικρότερη βαρύτητα.
Αν λοιπόν διεξαχθούν εκλογές κι αν επανεκλεγεί, όπως όλα δείχνουν, ο Αραφάτ,
πόσες ελπίδες υπάρχουν να σπάσει ο φαύλος κύκλος της αντιπαράθεσης;

«Όταν γίνουν οι εκλογές, θα αναδειχθούν σε υψηλές θέσεις άνθρωποι που θα
κατανοούν καλύτερα τις συνταρακτικές αλλαγές που έχουν τελεστεί στον κόσμο τον
τελευταίο καιρό. Είμαι πεπεισμένος ότι η νικήτρια πολιτική πλατφόρμα θα είναι
υπέρ της ειρήνης και της συμβιβαστικής λύσης. Και όποια ηγεσία εκλεγεί με
αυτήν την πλατφόρμα, είτε σε επίπεδο προεδρίας είτε σε επίπεδο Κοινοβουλίου,
θα έχει τη δυνατότητα να είναι πολύ πιο αποφασιστική στην αντιμετώπιση
οποιασδήποτε πολιτικής λύσης πέραν της νόμιμης». Μία έμμεση κριτική εναντίον
του Παλαιστίνιου ηγέτη; Όχι, ο Αμπντέλ-Φατάχ πιστεύει ότι «μέσα στις
εξαιρετικά κρίσιμες καταστάσεις που είχε να αντιμετωπίσει αμέσως μετά τις
συμφωνίες του Όσλο μέχρι και σήμερα, ο άνθρωπος αυτός αδικήθηκε». Θεωρεί
ωστόσο τη μεταρρύθμιση της Παλαιστινιακής Αρχής απαραίτητη, επιθυμεί και ο
ίδιος την επιτάχυνσή της – «κάθε πολιτισμένη κοινωνία οφείλει να επανεκτιμά
την εσωτερική της κατάσταση, πόσο μάλλον εμείς, σήμερα, με τον σεισμό που
ζούμε».

«Νόμιμη αντίσταση». Όνειρό του, το κοινό όνειρο, ο τερματισμός της
κατοχής, η ειρήνευση. «Ο παλαιστινιακός λαός, σας διαβεβαιώνω, αγαπά τη ζωή
πολύ περισσότερο από τον θάνατο». Η θέση του απέναντι στις επιθέσεις
αυτοκτονίας συμπίπτει με την επίσημη. Απορρίπτει τις επιθέσεις εναντίον αμάχων
στο Ισραήλ. Χαρακτηρίζει τις επιθέσεις εναντίον του στρατού και των εποίκων
«νόμιμη αντίσταση». Δεν συμφωνεί ότι οι ματωμένες εικόνες βλάπτουν τον
παλαιστινιακό σκοπό; Πράγματι. Αλλά εφιστά την προσοχή στα αίτια του
προβλήματος. «Εδώ έγκειται το μεγάλο, το επικίνδυνο σφάλμα των Αμερικανών. Η
ευθύνη αντιμετώπισης αυτού του φαινομένου δεν μπορεί να είναι μόνο
παλαιστινιακή. Η διεθνής κοινότητα οφείλει να ανοίξει ένα παράθυρο, μια
προοπτική στον παλαιστινιακό λαό, ώστε να μπορέσει να ξεπεράσει την καθημερινή
αθλιότητα. Κι αυτή η προοπτική πρέπει να είναι μια πολιτική διαδικασία με
συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα».

Η λύση θα πρέπει να επιβληθεί έξωθεν, ο Αμπντέλ-Φατάχ συμφωνεί, δεν θεωρεί ότι
το Ισραήλ επιθυμεί πραγματικά την ειρηνική συνύπαρξη. Είναι αισιόδοξος, όμως,
ότι «θα ζήσουμε, ακόμα και η δική μου γενιά, την επίλυση της κρίσης». Διότι το
κόστος της απειλεί να ξεπεράσει τα όρια της Μ. Ανατολής, τα παλαιστινιακά
εκρηκτικά και οι ισραηλινοί όλμοι απειλούν να αντικατασταθούν με όπλα μαζικής
καταστροφής – «ο κόσμος γνωρίζει πλέον ότι δεν έχει πολύ χρόνο για να
αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση». Αποχαιρετήσαμε τον διευθυντή του WAFA με
την κοινή ευχή η επόμενη συνέντευξη μαζί του να έχει επίκεντρο την ετέρα
ιδιότητά του, τη συγγραφική, τη λογοτεχνία, τον πολιτισμό, και όχι το αίμα που
κυλά στη Μ. Ανατολή εδώ και 55 χρόνια.