ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πέρυσι και φέτος

Πέρυσι τέτοιον καιρό είχα κι εγώ αγωνία. Είχαν βγει τα αποτελέσματα, ήμασταν
μέσα σύμφωνα με τις προπέρσινες βάσεις (πληθυντικός μεγαλοπρεπείας και
μεγαλοταύτισης το «είμαστε»), αλλά δεν ξέραμε τις δικές μας βάσεις και σε ποια
Σχολή θα περνούσαμε. Τηλεφωνούσαν οι συγγενείς και οι φίλοι και μετρούσαμε
πόντους και βαθμούς. Και η κολλητή μου, που προετοίμαζε το παιδί της για
σπουδές στην Αγγλία, δεν είχε τα τηλέφωνα και το μέτρημα των βαθμών και την
αγωνία. Ίσως την αγωνία να την είχε και να μην το ξέραμε, γιατί δεν είχαμε
μάθει πώς να μετράμε βαθμούς για την Αγγλία. Δεν είχε να καμαρώνει όπως εγώ,
όταν έμαθα ότι πέρασε το καμάρι μου στη Σχολή που είχε διαλέξει πρώτη. Φέτος
πάλι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Φέτος, στον πρώτο του πανεπιστημιακό Ιούνιο,
το παιδί το δικό μου, ο περσινός θριαμβευτής, δεν μπορεί να δώσει εξετάσεις.
Δεν καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτό το «διπλή εξεταστική τον Σεπτέμβριο». Κι εγώ
δεν μπορώ να του εξηγήσω. Θα γίνουν μαθήματα μετά, θα συνεχίσουν κανονικά, θα
τα δώσουν όλα τον επόμενο Ιούνιο, τι θα κάνουν; Φέτος αισθάνομαι σαν να
αποτελώ μέρος μιας απάτης. Που παρασέρνει τα παιδιά σε έναν τρόπο ζωής που δεν
τον θέλουν, ενώ υπόσχεται πράγματα που δεν θα συμβούν. Φέτος έχω τύψεις που
δεν προνόησα κι εγώ για την Αγγλία, όπως η κολλητή μου, όπως χιλιάδες
οικογένειες, που αργά, πεισματικά, από την τρυφερή παιδική ηλικία, τα
ετοιμάζουν τα παιδιά τους για σπουδές στο εξωτερικό. Είναι άραγε νίκη
συνδικαλιστική των καθηγητών να νιώθουμε μετέωρο τον ίδιο τον θεσμό που τους
δίνει λόγο ύπαρξης, όταν αποφασίζουν τέτοιου είδους κινητοποιήσεις;