ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Τους ανήκουμε;

Είναι επικίνδυνο να έχεις δίκιο όταν η κυβέρνησή σου
έχει άδικο

Βολταίρος

Τον τελευταίο καιρό αισθάνομαι, όλο και συχνότερα, ότι κάποιοι νομίζουν ότι
τους «ανήκουμε». Κόμματα, Εκκλησία, παντοειδείς Λέσχες (συμπερι)φέρονται ως
κύριοι, νομείς, κάτοχοι της ψυχής και του σώματός μας. Σχέσεις «δουλείας» (ή
και Μαφίας) έχουν αρχίσει και πάλι να εμφανίζονται εν μέσω διακηρύξεων υπέρ
των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη.

Η νοσηρή και αντιδημοκρατική αυτή νοοτροπία/πρακτική καλλιεργείται και
αναπτύσσεται (δυστυχώς ευρέως) στον δημόσιο βίο, παραβιάζοντας και
συμπαρασύροντας Σύνταγμα, νόμους και ελεύθερες συνειδήσεις.

Από τη στιγμή που εντάσσεσαι σ’ έναν πολιτικό χώρο μοιάζει να δίνεις, τυπικά ή
άτυπα, έναν όρκο υποταγής και σιωπής (κάτι σαν ομερτά) ότι δεν θα διαθέτεις
τίποτα από σένα (ούτε καν την αξιοπρέπειά σου) χωρίς την άδεια των αρμοδίων
καθοδηγητικών οργάνων.

Απαγορεύεται οποιαδήποτε πράξη (ή σκέψη;) συνείδησης ή προσωπικής διαχείρισης
της συγκρούσεως καθηκόντων, οποιαδήποτε απόπειρα αυτοδιάθεσης και
αυτοπροσδιορισμού, εάν δεν έχει αυτή προηγουμένως ελεγχθεί, αναλυθεί και εν
τέλει επιτραπεί από τον Αρχηγό ή την αυλή του. Ακόμα και ο θάνατος υπόκειται
στον απαράβατο αυτό κανόνα. Δεν μπορεί να πεθάνεις όποτε εσύ θέλεις ή ο Θεός
αποφασίσει, αλλά όποτε συμφέρει το σύστημα. Στην περίπτωση μάλιστα που δεν
καταφέρουν να προλάβουν το μοιραίο και να κρατήσουν ενιαίο το κόμμα
(διατηρώντας εσένα σε μόνιμο κώμα), τότε διαχειρίζονται την ανακοίνωση του
τέλους σου και τον σεβασμό της μνήμης σου σύμφωνα με το δικό τους πολιτικό
όφελος και κόστος.

Δεν τους ανήκεις μόνο εν ζωή (πολιτική ή βιολογική). Τους ανήκεις και μετά
θάνατον (πολιτικό ή βιολογικό).

Αφού τους «διέφυγες» παίρνοντας αποφάσεις με βάση τη συνείδησή σου ή τις
υπαρξιακές σου αγωνίες, αυτοί οι εξουσιαστές «τού είναι μας» λαμβάνουν όλα τα
αναγκαία μέτρα για να σε σβήσουν από την ιστορία ή για ν’ αμαυρώσουν, να
συκοφαντήσουν το όνομα και τη δράση σου αναδρομικά.

Ενταφιάζουν – εν είδει πολιτικού θανάτου – όλο το παρελθόν σου για να
δικαιώσουν και να νομιμοποιήσουν το παρόν τους στις καρέκλες της
Ιερα-σοσιαλ-εξέτασης.

Πληρωμένοι και τηλε-κατευθυνόμενοι σχολιαστές και αρθρογράφοι
(επι)στρατεύονται, αρχεία και ντοκουμέντα (πραγματικά ή χαλκευμένα) ανοίγονται
και διοχετεύονται, σύνεδροι, αυτόκλητοι μάρτυρες και (πρώην) σύντροφοι
στριμώχνονται στα υπουργικά γραφεία και στα κανάλια για να σε (ξανα)καρφώσουν.

Ανησυ-χούντες παράγοντες του τόπου, μιντιακές γλάστρες που ζουν μόνο με
κομματόχωμα, επικεφαλής επικοινωνιακών επιτελείων, ακόμα και πολιτικοί
αντίπαλοι καλούνται να θάψουν γρήγορα το παράδειγμα για να μην καταστεί
μολυσματικό και εξαπλωθεί και σ’ άλλους «δούλους».

Αυτή η ολοκληρωτική αντίληψη των σχέσεων τυφλής υποτέλειας των μελών/στελεχών
προς την άρχουσα ομάδα όχι μόνο διαβρώνει και διαλύει τα πολιτικά ήθη, αλλά
συνιστά τον κύριο παράγοντα της μη-ένταξης νέων ανθρώπων στους κομματικούς
οργανισμούς και ερμηνεύει τελικά την αποχή από τα κοινά.

Ουδείς διατίθεται να απαλλοτριώσει τις ελευθερίες του, να εκχωρήσει τα
δικαιώματά του, να ξεπουλήσει ή να προδώσει τη συνείδησή του και τις
ανθρώπινες σχέσεις του στο όνομα μιας ξεπερασμένης, αλλοτριωτικής,
ευτελισμένης και κατά βάθος άνανδρης κομματικής πειθαρχίας (που άλλωστε
αλλάζει κάθε τόσο σύμφωνα με τις εσωκομματικές ισορροπίες).

Ας επιλέξουν: θέλουν κόμμα χωρίς ελεύθερους σκεπτόμενους πολίτες ή ελεύθερους
σκεπτόμενους πολίτες χωρίς κόμμα; Κόμμα με προ(δια)γραμμένη τη συνείδηση των
μελών του δεν έχει μέλλον, όπως δεν έχουν κι αυτοί που προωθούν τέτοιες
αντιλήψεις και πρακτικές.

ΥΓ: Όπως είναι φανερό, δεν περιγράφω δίκες επί εποχής Ιωσήφ Βησσαριάνοβιτς,
αλλά non paper καταδίκες επί «τσαρικού» εκσυγχρονισμού του 2002.

Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.