Ρεμίξ, μάνα μ’, ρεμίξ

Σημείο των καιρών κι αυτό (τι άλλο θα δουν τα μάτια μας, τι άλλο θα ακούσουν
τα αυτιά μας). Δεν προλαβαίνει να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ και να κάνει
μικρούτσικη ή μεγαλούτσικη επιτυχία, τσουπ, νάτο το ρεμίξ. Λες και το ‘χουν
έτοιμο στο συρτάρι οι εταιρείες. Και μας το κοτσάρουν, μήπως και εισπράξουν κι
άλλο – διπλά – από την επιτυχιούλα ή μη. Replay ο Μαζωνάκης με επιπλέον ρεμίξ,
σου λέει, των τόοοοοσο επιτυχημένων τραγουδιών του. Replay σε ρεμίξ και ο
Νίκος Πορτοκάλογλου (κι εκεί φθάσαμε, παρακαλώ) για το «Θάλασσά μου σκοτεινή»,
μην και δεν το ακούσουμε και με ντούπου – ντούπου – ντούπου το πρόσφατο σουξέ.
Θα μου πείτε, πάλι καλά. Γιατί παλιότερα ακούγαμε σε ρεμίξ την εκτέλεση (με
σφαίρες ή χωρίς…) παλαιότερων τραγουδιών του τύπου «Σπασμένο καράβι» ή
«Αυτός που περιμένω» ή, ακόμη ακόμη «Είσαι μια συνήθεια». Πάλι καλά να λέμε,
που φέτος έχουμε «φρέσκο» πράγμα σε ρεμίξ…