Λίγο φολκλόρ, λίγο γυμνό…

Η Κάρμεν – Ελένα Μαρτίν στα πόδια του δον Χοσέ – Φρανσίσκο Γκερέρο

Τα διέθετε όλα. Η «Κάρμεν» του Ραφαέλ Αγκιλέρα και του «Μπαλέ Τεάτρο
Εσπανιόλ», που το Ελληνικό Φεστιβάλ επέλεξε να παρουσιάσει στον Λυκαβηττό.
Ό,τι μπορεί να αρέσει στο μεγάλο κοινό. Και φλαμένκο πολύ. Και Μπιζέ πολύ. Και
κοστούμια πολλά. Και ωραία. Και φανταχτερά. Και σκηνικά – έναν «γλυπτό» ταύρο,
και έναν «γλυπτό» γυμνό ταυρομάχο, εν είδει αρχαίου ελληνικού αγάλματος, και
άλλους «γλυπτούς» όγκους -, που να «γεμίζει» το μάτι. Και πολλούς «καπνούς».
Και μια χορογραφία, στην οποία το φλαμένκο «φλερτάριζε» με τον κλασικό και με
τον μοντέρνο χορό. Και ένα δυναμικό σύνολο χορευτών. Και καλούς και
εντυπωσιακούς σολίστες, με επικεφαλής την Ελένα Μαρτίν – Κάρμεν και τον
Φρανσίσκο Γκερέρο – δον Χοσέ. Είχε, εν συνόψει, την περιζήτητη στο εξωτερικό
«ισπανικότητα». Και μπορεί το θέατρο να μη γέμισε παρά μόνο κατά το ήμισυ,
αλλά η παράσταση του ισπανικού συγκροτήματος, με τα φολκλορικά στοιχεία που
διέθετε, άρεσε στο μεγάλο κοινό. Πολύ. Και τα αλλεπάλληλα, ρυθμικά φλαμένκο
«φινάλε» και μπιζαρίσματα, που, προ είκοσι ημερών, είχαμε δει και στη «Σαλώμη»
της Αΐντα Γκόμεθ, στο Ηρώδειο, «υποδαύλισαν» το χειροκρότημα, ώστε, στο τέλος,
να γίνει ακόμα πιο θερμό – ενθουσιαστικό.

Η χορογραφία του Ραφαέλ Αγκιλέρα, η οποία διατηρείται από τους
διαδόχους του στο συγκρότημα, μολονότι ο δημιουργός της δεν ζει από το 1995,
και που έκανε πρεμιέρα, στο Τόκιο, το 1992, αφηγείται «στρωτά», με τον τρόπο
του «χοροδράματος» και με αρκετά στοιχεία μιμικής – άκουσα, κάποιους από τους
γιγνώσκοντες να μιλούν για «βέκια», ήτοι παλαιά, αντίληψη – την ιστορία της
Κάρμεν, όπως έχει περάσει στον κόσμο, μέσα από τη νουβέλα του Προσπέρ Μεριμέ
και την όπερα του Ζορζ Μπιζέ. Χωρίς «νεωτερισμούς», με την εξαίρεση μιας…
τραβεστί Κάρμεν, που εμφανίστηκε στη σκηνή της ταβέρνας να χορεύει ντουέτο με
την αυθεντική – στοιχείο, με το οποίο, η χορογραφία, μάλλον με το καμπαρέ
«φλερτάριζε» – και ενός σχεδόν γυμνού νέου που, ως όραμα, συναντά την Κάρμεν.

Η βραδιά της πρεμιέρας, την οποία προλόγισε off ο Αλέξης Κωστάλας,
αφήνοντας μια αίσθηση, με τους επαίνους του για το συγκρότημα και την
παράσταση, ότι ήθελε να « προκαταλάβει» το κοινό, διέθετε και μεγάλη δόση
«γκλαμουριάς», τόση ώστε να μπορεί να θεωρηθεί κοσμικό event (ιβέντ). Με
παρόντες από την κ. Λόλα Ζολώτα ως τον Στράτο Τζώρτζογλου και τη Μαρία
Γεωργιάδου, από τη Φάνη Πάλλη-Πετραλιά και τον Θόδωρο Αναγνωστόπουλο ως τον
Λάκη Γαβαλά και από τον Δημήτρη Ρίζο ως την Κατερίνα Τερζοπούλου, ενώ, κάπου
στα «ορεινά», εντόπισα και την Κάτια Δανδουλάκη με τη Βάνα Μπλαζουδάκη. Την
παράσταση ακολούθησε μεγαλοπρεπής δεξίωση – μπουφέδες, τραπεζάκια στρωμένα με
λευκά τραπεζομάντιλα και με κόκκινες κορδέλες, κινέζικα φαναράκια κρεμασμένα
από τα δέντρα -, που παρετέθη στον χώρο πίσω από τα καμαρίνια του θεάτρου.

Μια βραδιά με τα όλα της. Εκτός, ίσως, από τη γυμνή αλήθεια που μας
έδειξε η «Κάρμεν» του Σαλβατόρ Τάβορα και της «Κουάδρα δε Σεβίγια» που είδαμε,
πριν από λίγες μέρες, στο ίδιο θέατρο…