Σεξ και βία στην ΤV δεν «πουλάνε»!

Οι ταινίες με… πιπεράτο περιεχόμενο δεν αφήνουν περιθώριο στους τηλεθεατές
να συγκρατήσουν στη μνήμη τους τα σποτάκια που προβάλλονται στα διαλείμματα,
καθώς το πορνογραφικό υλικό εντυπώνεται έντονα και υπερκαλύπτει κάθε άλλο
ερέθισμα, σύμφωνα με έρευνα.

Σε μια πρώτη απόπειρα σφυγμομέτρησης αν τα προγράμματα με ερωτικές σκηνές
συμβάλλουν ή όχι στην αποτελεσματικότητα των διαφημιστικών μηνυμάτων, οι
ερευνητές διαπίστωσαν πως σόου που βρίθουν σεξουαλικών υπονοουμένων, τα πλάνα
με παρουσιάστριες που έριξαν «κάτι ελαφρύ και αποκαλυπτικό πάνω τους» και
βγήκαν στις κάμερες, αλλά και οι αμιγώς σεξουαλικές σκηνές εντυπώνονται στους
τηλεθεατές περισσότερο από τα σποτάκια, ακόμα και αμέσως μετά το πρόγραμμα.
Ούτε λόγος για την επόμενη μέρα.

Η απότομη απώλεια μνήμης, ύστερα από προβολή τηλεοπτικού πορνό προγράμματος,
παρατηρήθηκε σε όλους τους τηλεθεατές, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, ακόμα
και σε εκείνους που δεν άρεσε.

Στην περίπτωση που οι ενδείξεις των σφυγμομετρήσεων επαληθευθούν και
τεκμηριωθούν θα καταρριφθεί αυτομάτως το επιχείρημα που θέλει εκείνους που
παρακολουθούν τις «ακατάλληλες» εκπομπές να βλέπουν και τα σποτάκια. Η λαϊκή
ρήση «κοντά στον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα» μάλλον δεν ισχύει.

«Αν οι διαφημιστές αντιληφθούν πως οι δημοφιλείς εκπομπές “καπελώνουν” τα
σποτάκια τότε θα έρθουν τα πάνω κάτω στη μικρή οθόνη και στον χώρο της
τηλεοπτικής διαφήμισης», σημειώνει ο Τζόναθαν Φρίντμαν, καθηγητής κοινωνικής
ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο.

«Αντί να χρυσοπληρώνουν ένα λεπτό τηλεοπτικού αέρα στον τελικό του ράγκμπι,
όπου κανείς δεν θα δει τη διαφήμιση, είναι προτιμότερο – ιδανικό θα έλεγα – να
ρίξουν τη διαφήμισή τους σε πρόγραμμα που μπορεί να συγκεντρώνει τα βλέμματα
αλλά να μην αρέσει, όπως μια ομιλία του Αμερικανού Προέδρου, για παράδειγμα»,
κατέληξε χαριτολογώντας!

Ερωτικές σκηνές απλές, σαν αυτή της φωτογραφίας (με τον ηθοποιό Μπεν Κίνγκσλεϊ να δέχεται τα χάδια καλλίπυγων δεσποινίδων), αλλά και πιο πικάντικες και σκηνές βίας στην TV μπορεί να μαγνητίζουν τα βλέμματα, αλλά δεν κάνουν «καλό» στα διαφημιστικά σποτάκια

Η έρευνα δημοσιεύθηκε στο ιατρικό έντυπο «Εφημερίδα της Εφαρμοσμένης
Ψυχολογίας» («Journal of Applied Psychology») και οι ερευνητές αναφέρουν πως
ανάλογα… συμπτώματα διαπίστωσαν και με τα προγράμματα με σκηνές βίας.
Υποστηρίζουν δε πως σεξ-βία λειτουργούν ανασταλτικά για τις διαφημίσεις.

Παρατήρησαν επίσης πως σε τέτοιου είδους προγράμματα εμφανίζονται επιρρεπείς
οι τηλεθεατές 18 έως 25 ετών, η μερίδα δηλαδή του τηλεοπτικού κοινού που
ενδιαφέρει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη τους διαφημιστές καθώς είναι
εκείνη με τις πιο έντονες καταναλωτικές συνήθειες. Είναι ταυτόχρονα εκείνη που
θέλουν και οι άνθρωποι της μικρής οθόνης και για να την προσελκύσουν
μεταδίδουν τολμηρά προγράμματα.

«Η πιο εύκολη εξήγηση του φαινομένου να μη συγκρατούν τι διαφημίσεις είδαν,
είναι ότι οι άνθρωποι που παρακολουθούν σεξουαλικού περιεχομένου προγράμματα
έχουν το μυαλό τους “κολλημένο” στις ερωτικές σκηνές και όχι στα σποτάκια»,
είπε ο επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας Μπραντ Μπούσμαν, καθηγητής Ψυχολογίας
του Πανεπιστημίου της Αϊόβας. «Οι τηλεθεατές που βλέπουν μια εκπομπή με σκηνές
βίας δεν θυμούνται τις διαφημίσεις του απορρυπαντικού πλυντηρίου ή του
αναψυκτικού. Αν δεν τις προσέξεις πώς να τις θυμάσαι».

Το γεγονός ότι το σεξ και η βία προσελκύουν την προσοχή των τηλεθεατών
είναι γνωστό στους διαφημιστές, σύμφωνα με τον καθηγητή Ψυχολογίας και
Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας Νέιλ Μάλαμουθ. «Γι’ αυτό και
δημιουργούν σποτάκια με σεξουαλικά υπονοούμενα για να πωλούν τα προϊόντα τους.
Αν υπάρχει συνάφεια ανάμεσα στο προβαλλόμενο πρόγραμμα και στο σποτάκι ο
τηλεθεατής εξακολουθεί να βλέπει απερίσπαστος».

Δεν απαιτούν μεταγλώττιση

«Στο πλαίσιο της διαρκώς αυξανόμενης παγκοσμιοποίησης των προγραμμάτων, οι
ερωτικού, πορνογραφικού και βίαιου περιεχομένου τηλεοπτικές παραγωγές μπορεί
να μην είναι οι “αγαπημένες” των διαφημιστών, όμως δίνουν τη δυνατότητα στα
στελέχη των καναλιών να πωλούν και να ξαναπωλούν τα προγράμματα αυτά διότι το
σεξ και η βία δεν έχουν ανάγκη μεταγλωττισμού, δεν απαιτούν ιδιαίτερη πλοκή
και χαρακτήρες, πολύ δεν περισσότερο δεν απαιτούν ιδιαίτερη κουλτούρα για να
γίνουν αντιληπτά. Είναι μια φόρμουλα της παγκόσμιας αγοράς», αναφέρει ο πρώην
κοσμήτορας της Σχολής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνιας, Τζορτζ Γκάρμπνερ.