Εσωτερικές φωνές εκτός προγράμματος

Είναι λοιπόν η Δόμνα Σαμίου στη σκηνή – τη μεγάλη σκηνή του Womad – κι έχει
πάρει μαζί της όλον τον κόσμο και τον ταξιδεύει πάνω κάτω στην Ελλάδα, έτσι
που πιο Womad δεν γίνεται. Κι εκεί πάνω στο «Έχε γεια Παναγιά» σηκώνεται από
τη θέση του, σα να άκουσε εσωτερική φωνή να τον καλεί τραγουδιστά, ο Διονύσης
Σαββόπουλος (που έχει και την πείρα του περσινού φεστιβάλ) και κατευθύνεται
αποφασισμένος στη σκηνή, ανεβαίνει τα σκαλιά και σε δυο βήματα είναι αγκαλιά
με τη Δόμνα Σαμίου και τραγουδούν μαζί. Με το που τελειώνει το ρεφρέν,
κατεβαίνει και κάθεται στη θέση του – αποδεδειγμένα πια πως πέρα από τα Womad
υπάρχει το ελληνικό πάθος που δεν «πιάνεται» εντός ή εκτός προγράμματος.

Εντός προγράμματος πάντως η σαγηνευτική Σουζάνα Μπάκα γλύκανε τον κόσμο με
λατινοαμερικάνικες μελωδίες, νοσταλγικά συνέχισε η Σεζάρια Εβόρα, αλλά όσοι
θεώρησαν πως ένα Womad πρέπει να «κλείνει» πανηγυρικά, ακολούθησαν τη «μάμα»
Τότο Λα Μομποσίνα και την κολομβιανή ορχήστρα της, σε μια τρελή γιορτή με
κούμπια και θυελλώδεις ρυθμούς, και από την ώρα που έβαλαν και τα πνευστά στο
παιχνίδι δεν άφησαν κανέναν να καθήσει φρόνιμα. Από τις «τοπ» στιγμές του
τριημέρου, ασυζητητί.