[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το ραντεβού βέβαια είχε πολυδιαφημιστεί από εβδομάδες, ίσως και μήνες. 8
Ιουνίου ο Καραμανλής θα συνομιλήσει με τον Μπους – πάλι καλά που δεν
υποστήριξαν ότι ο Καραμανλής θα κάνει… δεκτό τον Μπους! Τελικά αποδείχθηκε
ότι ήταν «ένα στα όρθια» τετ-α-τετ, μόνο για τις…ανάγκες του «έργου». Ήτοι,
να τραβήξει μια φωτογραφία ο φωτογράφος του Λευκού Οίκου, να τη στείλουμε εν
συνεχεία στην Ελλάδα, να δουν οι ιθαγενείς ότι «τελειωμένα πράγματα παιδί μου,
οι Αμερικανοί θέλουν Καραμανλή. Δεν την είδες τη φωτογραφία με τον Μπους;».
Την είδα, και λοιπόν; Ο Μπους, πάλι, για τις ανάγκες του «έργου», δέχεται –
και φωτογραφίζεται – πριμαντόνες από τη Νέα Υόρκη, γελαδάρηδες από το Τέξας,
επιχειρηματίες, καθηγητές, κόσμο και κοσμάκη. Δεν άκουσα να έχει χρισθεί
κανείς, κατόπιν αυτού, ηγέτης στον χώρο του…

Βαν Φλιτ ζεις…

Τουτέστι, για παράδειγμα, ο γελαδάρης από το Τέξας, να παίρνει το χρίσμα για
πρόεδρος της Παναμερικανικής Ένωσης Κτηνοτρόφων. Εδώ, όπου ακόμη ζει και
βασιλεύει το σύνδρομο της εξάρτησης – Βαν Φλιτ ζεις, εσύ μας οδηγείς! – το
συμπέρασμα είναι ένα: για να βγάλει μια φωτογραφία ο Μπους με τον Καραμανλή
και να του υποβάλει και μια ερώτηση για την Ολυμπιάδα (πάλι καλά που ο
πλανητάρχης γνωρίζει ότι το 2004 η Ολυμπιάδα θα γίνει στην Αθήνα), ο αρχηγός
της Ν.Δ. έλαβε τη χρυσή βούλα από τους Αμερικανούς ότι θα γίνει πρωθυπουργός.
Συγγνώμη, αλλά – θα το πω το ηρωικό -οι καιροί που οι Αμερικανοί
ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί! (Το είπα και
ξεθύμανα…).

Με κοστούμι μουσταρδί

Είδα τον Καραμανλή στην τηλεόραση να ομιλεί σ’ αυτή τη σύνοδο των δεξιών, που
πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, και ομολογώ ότι χάρηκα με την απλότητα του
παιδιού. Σου λέει, τι κι αν είναι τόσοι δεξιοί εδώ; Όταν συνεδριάζω με τον
Σουφλιά, τον Σιούφα, τον Προκόπη και τον Θόδωρο, φοράω κάτι ιδιαίτερο; Όχι. Θα
πάω όπως μου αρέσει. Φόρεσε λοιπόν ένα μουσταρδί κοστουμάκι, λίγο στενό, που
έδειχνε τα (παραπανήσια) κιλάκια του, και πήγε. Οι άλλοι βέβαια φορούσαν
σκούρα κοστούμια, κατά πώς ταίριαζε με την περίσταση, αλλά κάτι τέτοια δεν του
λένε τίποτε του αρχηγού. Σημασία έχει η απλότης πρόεδρε…

Καλός για image maker

Τα πράγματα θα αλλάξουν δραματικά από άποψη στυλ τώρα που θα επιστρέψει ο
Αβραμόπουλος στο κόμμα. Ο Δημήτρης είναι η αποθέωση της κομψότητας. Μπορείς να
έχεις οποιαδήποτε άποψη για τις πολιτικές του θέσεις (αν είχε ποτέ τέλος
πάντων), αλλά από ντύσιμο σκίζει. Μοντέλο. Και ο πρόεδρος κάνει άσχημα που
θέλει να τον βάλει στο ψυγείο να σιτέψει. Δεν τον θέλεις κύριε ως πολιτικό;
Χρησιμοποίησέ τον ως image maker. Να σου φτιάχνει την εικόνα. Ποιο κοστούμι
φοράς, τι γραβάτα ταιριάζει, τι πουκάμισο, με ή χωρίς μανικετόκουμπα, τι χρώμα
παπούτσι – γιατί έτοιμος είσαι να το φορέσεις το ταμπά με μαύρη ζώνη και λευκό
κοστούμι. Τέτοια. Άσχημα είναι;

Ήταν «τρίτος καταλληλότερος»

Για τον Καραμανλή, προφανώς δεν είναι άσχημα. Διαλύθηκε το ΚΕΠ, εισπράττει το
μεγαλύτερο μέρος των (υποτιθέμενων) ψηφοφόρων του κόμματος. Για τον
Αβραμόπουλο, όμως; Αφήστε καλύτερα… Πάντως, είναι θετικό ότι έκανε από
τηλεοράσεως το διάγγελμα για τη διάλυση του ΚΕΠ, το οποίο, κατά την εξαγγελία
της δημιουργίας του, θα διέλυε, όπως έλεγε ο Δημήτρης, τον δικομματισμό. Γιατί
θετικό; Διότι σίγουρα θα πληροφορήθηκαν την είδηση και οι διάφορες εταιρείες
δημοσκοπήσεων, V. PRC, MRB, ΟΡΙΝΙΟΝ κ.λπ. Αυτές, λέμε, που έδιναν – εγκύρως! –
στο ΚΕΠ 12,5%, και τον ίδιο, τρίτο σε σειρά καταλληλότερο για πρωθυπουργό. Τι
θυμήθηκα κι εγώ τώρα…

Στο ίδιο έργο θεατές

Κι άλλα θυμάμαι, όχι μόνον αυτά. Όπως το τι έλεγε ο Αβραμόπουλος για το
ιερατείο της Ρηγίλλης, και τι απαντούσε το ιερατείο στον δήμαρχο Αθηναίων.
Διερωτώμαι πώς θα τον δεχθούν τώρα στο κόμμα και πώς θα τον εντάξουν στο
πολιτικό προσωπικό της Ρηγίλλης. Θα μου πεις, πολιτικοί είναι, θα βρουν τον
τρόπο. Συμφωνώ απολύτως. Άλλωστε, πόσες φορές δεν το έχουμε ξαναδεί το ίδιο
έργο; Εκεί που σκοτώνονται την άλλη στιγμή είναι μαζί, επειδή αυτό υπαγορεύουν
οι τακτικές κινήσεις και οι επιδιώξεις τους. Ο Αβραμόπουλος πάντως θα
καθυστερήσει μερικούς μήνες να ενταχθεί – ίσα για να τηρηθούν τα προσχήματα. Ο
φερετζές που λέμε…

Βαριά αυτοκριτική

Στο ΠΑΣΟΚ πάλι, το έχουν ρίξει στη βαριά αυτοκριτική με αφορμή το θέμα της
διάλυσης του ΚΕΠ και της αναμενόμενης επιστροφής του Δημ. Αβραμόπουλου στη
Ρηγίλλης. Υποστηρίζουν ότι αν είχε αντανακλαστικά η Χαρ. Τρικούπη, αν διέθετε
μηχανισμούς παρέμβασης, αν διέβλεπε τις εξελίξεις, αν… αν… και ξανά αν, θα
είχε αποτρέψει την εξέλιξη αυτή, η οποία, στη συγκυρία που περνάει το ΠΑΣΟΚ,
είναι απολύτως αρνητική. Περισσότερα δεν μπορώ να πω. Επ’ αυτού άλλωστε μπορεί
και να μη χρειάζεται. Διότι είναι γνωστό από τι πήγε το ΚΕΠ: το χτύπησε βαριά
η νόσος «άδειο ταμείο». Κι όπως έχουν πει καλύτερα ημών οι αρχαίοι πρόγονοι,
«έλλειψις χρημάτων, παύσις εμπορίου». Κατανοητό;

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Ποια είναι η πραγματική ευθύνη

Το αίσθημα της ανασφάλειας είναι σεβαστό στον καθένα. Οφείλεις να το δεχθείς,
ακόμη κι όταν δεν το αποδέχεσαι, γιατί τα πραγματικά περιστατικά και τα
στοιχεία αποδεικνύουν ότι κακώς αισθάνεσαι ανασφαλής. Ως εκ τούτου, το πιο
εύκολο πράγμα είναι να κριτικάρεις την απόφαση της κυβέρνησης να αποκλείσει το
τμήμα του δρόμου που διέρχεται μπροστά από την πρωθυπουργική κατοικία στην οδό
Αναγνωστοπούλου. ΄Η να ζητήσεις την παραίτηση του υπουργού Δημόσιας Τάξης –
όπως έκανε λάβρο μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου την Τετάρτη – επειδή ένας
άνθρωπος σε σύγχυση πυροβόλησε κατά της εισόδου του Πρωθυπουργού. Το ίδιο
ισχύει ακόμη και στην περίπτωση που, όπως μάθαμε, η απόφαση για τον αποκλεισμό
της Αναγνωστοπούλου είναι του ίδιου του κ. Σημίτη. Νιώθει ανασφαλής και η
ευθύνη δεν είναι δική του. Είναι των αρχών ασφαλείας – κι εδώ είναι η
πραγματική ευθύνη του Μιχ. Χρυσοχοΐδη. Διότι αν δεν αισθάνεται ασφαλής ο
Πρωθυπουργός, που «χίλιοι τον πάνε από μπρος και δυο χιλιάδες πίσω», πώς να
αισθανθούμε όλοι εμείς οι απλοί πολίτες;