Greek Ιslands ή Ιslands made in Greece;

Πέρσι βρέθηκα σε ένα ταξί στο Λονδίνο. Εν αντιθέσει με τους κλασικούς Άγγλους
ταξιτζήδες που διακατέχονται από μία οξεία μουρτζουφλίαση, ο συγκεκριμένος
ήταν ομιλητικότατος. Κι όταν στην προκάτ ερώτηση «από ποια χώρα είστε;» τού
απάντησα «Ελλάδα», δεν ξίνισε τη μούρη του όπως κάνουν συνήθως οι αλλοδαποί
που θεωρούν τους Έλληνες δίπλα πόρτα με τους Παπούα. (Βλέπεις, οι Βρετανοί
τελούν ακόμα υπό το σύνδρομο της μεγαλομανούς παράκρουσης. Δεν έχουν
συνειδητοποιήσει ότι, από αυτοκρατορία όπου «ο ήλιος ανατέλλει και δύει»,
έχουν καταντήσει τρίτο στενό δεξιά και στην ΕΒΓΑ ρωτήστε πάλι.)

«Ελληνίδα» ανέκραξε ο βυσσινί από την πολλή μπίρα ταξιτζής. «Λατρεύω την
Ελλάδα. Κάθε χρόνο με τη γυναίκα μου πηγαίνουμε διακοπές στα ελληνικά νησιά.».
Κι άρχισε να μου απαριθμεί τα greek islands που έχουν επισκεφτεί. Ρόδος,
Κέρκυρα, Κρήτη.

Το εντυπωσιακό, όμως, δεν ήταν αυτό. Το εντυπωσιακό ήταν όταν άρχισε να μου
απαριθμεί τα ξενοδοχεία που φιλοξενήθηκε συν γυναιξί και τέκνοις. Ονόματα δεν
λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, αλλά μιλάμε για ΤΑ ξενοδοχεία. Για τεράστιες,
υπερπολυτελείς μονάδες, εντελώς απρόσιτες στον Έλληνα οικογενειάρχη. Μονάδες
πέντε αστέρων μες στη χλιδή και το κομφόρ. Ξενοδοχεία που ο αντίστοιχος
εγχώριος συνάδελφός τους τα έχει δει μόνο απ’ έξω. Μόνο όταν έχει πάρει κούρσα
τον Άγγλο συνάδελφο κι άντε να έχει φτάσει μέχρι τη ρεσεψιόν για να του
κουβαλήσει τις αποσκευές. Διακοπές σούπερ λουξ που για τους περισσότερους
Έλληνες είναι ένα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό – για τον Άγγλο ταξιτζή ήτανε ο
θερινός τρόπος ζωής του.

«Δεν είναι ακριβά για σας αυτά τα ξενοδοχεία;» τον ρώτησα. Όχι, δεν είναι
ακριβά γι’ αυτούς αυτά τα ξενοδοχεία. Δεν μπορώ να θυμηθώ τις τιμές που μου
είπε σε αγγλικές λίρες και που περιελάμβαναν τα πάντα μέσα. Θυμάμαι όμως ότι
μεταφράζοντας από λίρες σε δραχμές, η σούμα ήτανε της πλάκας. Της πλάκας
κανονικότατα. Όσα θα διέθετε μια ελληνική οικογένεια για να ξεκαλοκαιριάσει
στο ενοικιαζόμενο της μαύρης συμφοράς με τη φρυγανίτσα την τσουρούτικη, το
βουτυράκι και την υπεραιωνόβια ιδιοκτήτρια να σέρνει φούρου-φούρου το
πασουμικό και να σου βρίζει τη νύφη της, λες κι αυτό συμπεριλαμβάνεται στην
τιμή. Περίπου τα ίδια θα πλήρωνε ο Άγγλος για να την αράξει στο τρομερό
μπάνγκαλοου σαν εμίρης. Ο εμίρης κι ο κακομοίρης.

Δεν ξέρω αν γίνεται αντιληπτό. Δεν ξέρω αν γίνομαι σαφής. Δεν ξέρω αν πρέπει
να την πάθω τώρα την κρανιοεγκεφαλική την κάκωση. Κι αν δεν την πάθω τώρα,
πότε να την πάθω; Πότε – που συνειδητοποιώ, για μια ακόμα φορά, πως το προσιτό
για τον ξένο και απρόσιτο για μας είναι η ίδια μας η χώρα. Είναι τα νησιά μας.
Ειν’ η πατρίδα μας. Τι είν’ η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι; Ναι, οι κάμποι
είναι. Διότι μόνο στους κάμπους με σλίπινγκ μπαγκ μπορεί να τη βγάλει ο
Έλληνας. Έξω, πέρα, σε βρυσούλες, λόγγους, βουνά, ραχούλες, εμείς τα
τσελιγκόπουλα. Με κινητό, αντηλιακό και τη φλογέρα μην σου την κάνει το
γιδοπρόβατο. Ο Έλληνας, τουρίστας. Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας. Ο Τάσος και η
Γκόλφω σε νέες περιπέτειες. Την ίδια ώρα που ο αντίστοιχου εισοδήματος
αλλοδαπός την έχει αράξει στο κλιματιζόμενο και στριτζώνει γιατί το μπουφέ
σήμερα έχει δεκαεφτά πιατελάρες αντί για δεκαοχτώ που του είπε ο ταξιδιωτικός
του πράκτορας. Για την ίδια ποιότητα διαμονής, για τις ίδιες παροχές, ο
Έλληνας θα πρέπει να πληρώσει διπλάσια.

Δεν φταίνε και τα ξενοδοχεία. Δε φταίνε τα καψερά. Για να γεμίσουν αυτές τις
αχανείς γκουμούτσες που έχουν σπείρει στις παραλίες, πρέπει να τους περάσει ο
Γερμανός ή ο Άγγλος ο μεγαλοπράκτορας μια θηλιά στον λαιμό. Να τους βγάλει το
λάδι. Να ζητάει όλο και περισσότερα, να πληρώνει όλο και λιγότερο. Θέλεις το
ταξιδιωτικό πακέτο; Συμφωνείς με το ντιλ; Εγώ σου φέρνω διακόσια κεφάλια κι
εσύ γυαλίζεις τετρακόσια παπούτσια. Κι αν τολμήσεις να σηκώσεις κεφάλι, σου
τραβάω μια χραπ στα τεφτέρια μου και σε διαγράφω διά παντός. Δεν σ’ αρέσει,
κύριε ξενοδόχε; Νόου πρόμπλεμ. Πάμε στη διπλανή γκουμούτσα. Πάμε, τη
φουλάρουμε με αλλοδαπούς μικρομεσαίους και κάτσε εσύ τώρα στων Ψαρών την
ολόμαυρη ράχη. Κάτσε με τις άδειες τις καμπάνες να σπας το κεφάλι σου πώς θα
πληρώσεις έκτακτο και μόνιμο προσωπικό.

Όποιος είναι έξω απ’ το χορό, πολλά τραγούδια ξέρει. Κι εγώ είμαι έξω απ’ το
χορό. Εξ ου και πολλά τραγούδια ξέρω. Αυτό που δεν ξέρω είναι τη λύση. Τον
τρόπο για να απολαύσει ο Έλληνας ό,τι ο ξένος. Ένας Έλληνας οικογενειάρχης
που, για να εξασφαλίσει μια στοιχειωδώς συμφέρουσα τιμή, πρέπει να
ξεκαλοκαιριάσει, σαν τον τρελό, αρχές Ιουνίου ή τέλη Σεπτεμβρίου. Ιούλιο –
Αύγουστο, ξέχνα το. Οι τιμές ανεβαίνουν στα ύψη και δεν κατεβαίνουνε ούτε με
βίντσι.

Μήπως τώρα που είναι ακόμα νωρίς, πρέπει κάτι να γίνει; Μήπως, αφού μιλάμε για
κρίση στον τουρισμό, κάπως να την αντιμετωπίζαμε; Έτσι παρεμπιπτόντως; Γιατί
εντάξει, τα είπαμε. Τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε: Αυτό το χώμα είναι δικό τους
και δικό μας.

Αλλά αυτό το χώμα τι είναι, τελικά; Δικό τους; Ή δικό μας;