ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γλυκιές βραδιές

Η πιο ωραία ημέρα του σχολείου είναι σήμερα. Είναι η ημέρα που μ’ αρέσει.
Υπάρχουν ακόμα δάσκαλοι που οργανώνουν γιορτές αποχαιρετιστήριες. Σημαδεύουν
τον χρόνο στη ζωή των παιδιών, εκεί όπου κυλάει ασυναίσθητα. Είναι η ημέρα που
τελειώνει το σχολείο. Η γιορτή επιβεβαιώνει, αν μη τι άλλο, ότι πριν τελειώσει
λειτουργούσε κανονικά. Μερικές τάξεις μαζεύονται απόγευμα και παίζουν σκετς.
Τα μικρά φορούν στολές από χρωματιστό γκοφρέ χαρτί, που πεταρίζει γύρω τους με
το αεράκι, σαν αληθινά φτερά και είναι παράξενο που δεν αρχίζουν να πετάνε
πάνω από τα κεφάλια των γονιών τους, από την τόση ελαφράδα. Βραδιάζει γλυκά
και όπως αλλάζουν τα χρώματα και βαθαίνουν, ξεχειλίζουν από προσδοκίες οι
ανέμελοι απόφοιτοι. Όταν μεγαλώνουν λίγο, παίζουν μπουγέλο και καίνε τα βιβλία
τους, προς απελπισία των μεγάλων. Οι μεγάλοι έχουν ξεχάσει πόσο πιεστική είναι
η επιθυμία για κάτι ανατρεπτικό σ’ αυτές τις ηλικίες. Πόσο σε πλαντάζει η
προσδοκία για πλήρεις και σπουδαίες εμπειρίες, που ακόμα νομίζεις ότι υπάρχουν
και πως είναι δυνατόν να συμπυκνωθούν στο γλέντι μιας βραδιάς. Ή στην πρόκληση
μιας ημέρας. Δεν ξέρουν ακόμα οι μικροί του Δημοτικού και οι μεσαίοι του
Γυμνασίου, ούτε οι μεγαλύτεροι του Λυκείου που δεν έχουν πια κουράγιο για
γιορτές, ότι το πιο πολύτιμο κομμάτι της γιορτής είναι αυτό που δεν το
βρίσκεις έως την άλλη ημέρα. Δεν ξέρουν πως είναι κάτι σαν αποταμίευση
αισθήσεων και αισθημάτων, ένα νόμισμα κρυφό, που φυλάσσεται σε απόρθητο
θησαυροφυλάκιο και διαρκεί όσο ζουν. Κι αν και καλά φυλαγμένο, είναι έτοιμο να
σε γεμίσει γλυκιά θλίψη οποτεδήποτε κι αν το κοιτάξεις, με γεύση αναλλοίωτη
στον χρόνο.