Το Μουντιάλ της… σαβουροφαγίας

Από τις 31 Μαΐου μέχρι τις 30 Ιουνίου, κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου
Κυπέλλου, δηλαδή, οι οπαδοί της μπάλας θα σπάσουν το δικό τους ρεκόρ τρώγοντας
αμέτρητα σκουπίδια! Καθώς τρέχουν και ιδρώνουν οι ήρωες-αθλητές, καίγοντας
δεκάδες χιλιάδες θερμίδες σε ένα ματς, οι φίλαθλοι φαρδαίνουν, πλαδαρεύουν,
και οι μόνοι μυες που εξασκούνται είναι οι στοματικοί, είτε για να φωνάζουν
είτε για να μασουλούν. Από ό,τι φαίνεται, η σαβουροφαγία είναι διεθνής.

Στην Ελλαδίτσα, μάλιστα, το μενού της μπάλας μπορεί και να περιέχει κάποιο
στοιχείο υγιεινό, μια που ένα από τα πιο δημοφιλή σνακ είναι οι ξηροί καρποί.
Τα αλμυρά φιστίκια αμερικανικού τύπου καταναλώνονται σαν χαπάκια έναντι του
άγχους και της ανεβασμένης τεστοστερόνης, χώρια που ταιριάζουν τέλεια, σαν το
φουά γκρα με τη σαμπάνια, με το επίσημο αυτό ποτό του ποδοσφαίρου, ανά τον
κόσμο, την μπίρα! Δεν λείπουν φυσικά και τα τσιπς από το μενού μας εδώ, και
τώρα τελευταία παρατηρώ την πανελλαδική προτίμηση για κάτι καινούργια
σακουλάκια τσιπς (από αμερικανική εταιρεία) με μεσογειακές αποχρώσεις και
«οικείες» γευστικές προδιαγραφές από φέτα, ντομάτες, ακόμα και, σώστε μας,
ελαιόλαδο (σε ποσοστό αμελητέο στα %, το οποίο ραντίζεται πάνω στα τσιπς, αφού
τηγανιστούν υπό υψηλή πίεση).

Το αλάτι και το λίπος είναι οι δύο πρώτες ύλες που δίνουν τον γευστικό
χαρακτήρα σε όλα τα σνακ του ποδοσφαίρου παγκοσμίως, είτε είναι οι πικάντικοι
κεφτέδες της Ανατολής, το τηγανητό κοτοπουλομπούρεκο του Μεξικού ή τα ντόνατς
από χταπόδι της Ισπανίας. Οι περισσότεροι, φαν και μη, δεν μπορούν να
αντισταθούν στον πειρασμό του αλμυρού και του λιπαρού. Φυσικά, αμέσως μετά
αναζητούν την μπίρα για να ξεπλύνουν τον ταλαιπωρημένο ουρανίσκο τους, μόνο
και μόνο για να ξεκινήσουν, εντός δευτερολέπτων, ξανά με τα χράπα-χρούπα! Ο
φάβλος κύκλος του φούτμπολ.

Η διεθνής ποικιλία σκουπιδιών-σνακ είναι εντυπωσιακά μεγάλη. Για παράδειγμα,
όλη η Λατινική Αμερική την βγάζει στο Μουντιάλ με chorizo, ένα σκορδάτο,
συνήθως καπνιστό, λουκάνικο είτε από βοδινό είτε από χοιρινό κρέας, το οποίο
περιέχει και πιπέρι. Δεν θέλει κόπο για να γίνει – το πετάνε στη σχάρα για
λίγο, το αλείφουν με μια πικάντικη επίσης σκορδάτη σάλτσα ονόματι chimichurri
και το τρώνε μέσα σε ψωμάκια. Στην Αργεντινή οί γαστρονόμοι-ποδοσφαιρομανείς
λένε ότι όλο το μυστικό είναι στο ψωμάκι, το οποίο πρέπει να έχει τραγανή
κόρα, να μην είναι κολλώδες σαν τα ψωμάκια που τρώνε αυτοί οι Αμερικάνοι (οι
οποίοι δεν εκτιμούν την μπάλα) με τα hot dogs τους. Φυσικά, το λουκάνικο
chorizo συνοδεύεται από… μπίρα.

Τα λουκάνικα μάλλον είναι από τα πιο δημοφιλή φαγητά για να απολαύσει
κανείς ένα ματς, είτε στην τηλεόραση είτε στα μπαρ, ένα σνακ που συναντάμε από
την κρύα Δανία μέχρι την μακρινή Νότια Αφρική. Στη Δανία τρώνε τα λουκάνικα
roede poelser, κάτι μακρόστενα λεπτούλικα λουκανικάκια τα οποία, για κάποιον
λόγο, τα βάφουν με διάφορα Ε ένα κατακόκκινο χρώμα. Στη Νότια Αφρική
απολαμβάνουν τα λουκάνικα boerewors από βοδινό κρέας καρυκευμένα με γαρίφαλο
και κόλιανδρο. Αντιθέτως με τους προχωρημένους Αργεντινούς, δεν τα τρώνε με
ψωμί. Άλλο αγαπημένο σνακ στη Νότια Αφρική είναι ψημένο στην σχάρα στέικ, το
οποίο τρώνε με έναν χυλό από καλαμποκάλευρο. Γιάμ! Και πανηγυρίζουν με τόνους
από biltong, κάτι σαν παστουρμά.

Τελικά, απ’ ό,τι φαίνεται, εκτός από το αλάτι και το λίπος, το κύριο θέμα της
μπαλοφαγίας είναι το κρέας. Στα περισσότερα γήπεδα του κόσμου οι χορτοφάγοι θα
πεινούσαν! Πάντως, κι εδώ η ένδοξη λαϊκή βάση πέρα από τα τσιπς, τα στραγάλια,
του ηλιόσπορους και το τσιγάρο, μη εξαιρετέα από τις παγκόσμιες
μουντιαλίστικες συνήθειες, καταναλώνει σουβλάκια σε αφθονία, το δικό της
κρεατικό.

Το σκυλίσιο κρέας είναι… θεραπευτικό

Ο φίλος μου ο Μπιλ Ενγκ όταν έμεινε στην Καντόνα είχε τραβήξει μια σειρά
φωτογραφιών, την οποία ονόμασε «Βόλτα με τον σκύλο». Όλες οι φωτογραφίες είχαν
θέμα ανθρώπους οι οποίοι έβγαιναν από χασάπικα με το σφάγιο της ημέρας: σκύλο.
Από ό,τι μας έλεγε δε, οι Κινέζοι προτιμούν τους μεγάλους μαύρους σκύλους,
λυκόσκυλα, ντόμπερμαν και τέτοια. Τώρα, οι Κορεάτες εκεί πάρα δίπλα, οι οποίοι
το έκαναν θέμα κιόλας ότι θα σερβίρουν σκύλο στα γήπεδα, τζάμπα μάλιστα,
φαντάζεστε ότι δεν θα αφήσουν τίποτε όρθιο, από πεκινουά μέχρι μολοσσό. Πού
είσαι Ηρώδη! Τι σκυλίσια μέρα και τρίχες… Μιλάμε για ολοκαύτωμα!

Είναι σίγουρα λεπτή η γραμμή των πραγμάτων που είναι κοινωνικά δεκτά και
ταμπού. Γιατί τρώμε κοτόπουλο και όχι κοράκι; Λαγό και όχι γάτα; Μοσχάρια και
όχι άλογα; Αρνάκια γάλακτος και όχι…κουταβάκια; Κάποτε, ακόμα κι εμείς οι
«πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι, τρώγαμε διάφορα τα οποία σήμερα θα ήταν σίγουρα
ταμπού. Οι παλαιότεροι γνωρίζουν ότι όταν ήρθαν οι Ιταλοί στην Κατοχή
εξαφανίστηκαν οι γάτες. Ο σκύλος έδινε κι έπαιρνε στα χασάπικα. Οι Ελβετοί
είχαν αδυναμία στο σκυλίσιο ζαμπόν και το αποξηραμένο σκυλίσιο κρέας. Οι
Γάλλοι μέχρι σήμερα τρώνε διάφορα περίεργα, μεταξύ των οποίων τα άλογα και το
ψαρόσπερμα. (Πού το βρίσκουν, άραγε;)

Στην Κορέα, το σκυλίσιο κρέας είναι το τέταρτο πιο δημοφιλές κρέας μετά το
μοσχάρι, το χοιρινό και το κοτόπουλο. Παρ’ όλα αυτά, απαγορεύτηκε το 1988 για
να μη δημιουργήσει κακή εντύπωση στους τουρίστες κατά τη διάρκεια των
Ολυμπιακών Αγώνων.

Στην Κορέα, όπως στην Κίνα, την Ινδονησία, την Ταϊβάν, την Μπούρμα, το
Λάος, το Βιετνάμ, την Γκάνα και το Κονγκό, το σκυλίσιο κρέας θεωρείται
θεραπευτικό. Στην Άπω Ανατολή το τρώνε σαν μια τονωτική σούπα, κυρίως στη μέση
του καλοκαιριού, κατά τη διάρκεια των σκυλίσιων ημερών του κινέζικου
ημερολογίου. Είναι ένα φαγητό το οποίο προτιμάει μια παλαιότερη γενιά, ανδρών
μάλιστα, διότι λένε ότι έχει το ίδιο αποτέλεσμα με το Viagra.

Δεν παίρνω θέση, ούτε κατά ούτε υπέρ. Κάθε λαός έχει το δικαίωμα να τηρήσει
τις γαστρονομικές παραδόσεις. Ένα πάντως είναι σίγουρο: την παροιμία «κακό
σκυλί ψόφο δεν έχει» ποτέ δεν θα την έλεγε ένας Κορεάτης!

Ασυνήθιστες γεύσεις

Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τους Ιάπωνες, μια που μιλάμε για τα σνακς του
Μουντιάλ. Εκεί, τα γούστα είναι πιο «δυτικά», όσον αφορά την τοπική
σκουπιδοφαγία. Ο λαός που μας έδωσε το σούσι, μας δίνει και τα εξής
«χράπα-χρούπα»:

Πόκι

(Καμία σχέση με pokemon). Πρόκειται για κάποια μπαστουνάκια-κούκις βουτηγμένα
σε σοκολάτα. Βγαίνουν και σε γεύσεις όπως πεπόνι, καρύδα και «γιγαντιαία».
Υπάρχει και «Πόκι για άνδρες».

Εβεριμπούργκερ

Δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένα γλυκό σε σχήμα χάμπουργκερ, το οποίο
φτιάχνεται με πάρα πολλή προσοχή στη λεπτομέρεια. Το «κρέας», από σοκολάτα,
μοιάζει αληθινό, ενώ στο ψωμάκι έχουν σχηματίσει ακόμα και ψεύτικα σποράκια
από σουσάμι.

Κράκερ από σουπιά

Ακούγεται περίεργο και είναι! Έχουν σχήμα σουπιάς και μυρίζουν θαλασσίλα.
Προτιμώ το σούσι.

Γκλίκο

Άλλη μία μυστήρια καραμέλα, με γεύση φράουλα. Δεν ταιριάζει ιδιαίτερα με
την…μπάλα, παρόλο που η εικονογράφηση στο πακέτο είναι ένας αθλητής.

Κεφτεδάκια γεμιστά με ελιές

Ένα σνακ για το Μουντιάλ!

Για 32 κεφτέδες

*250 γραμμ. μοσχαρίσιο κιμά

*250 γραμμ. χοιρινό κιμά

*1 πατάτα, βρασμένη και λειωμένη σαν πουρές

*1 φέτα ψωμί χωριάτικο

*1 μεγάλο κρεμμύδι, ψιλοκομμένο

*3 κ.τ. σούπας ξίδι

*3 κ.τ. σούπας ούζο

*1 αυγό

*Αλάτι και πιπέρι

*1 κ.τ. γλυκού δυόσμο

*35 τσακιστές ελιές χωρίς κουκούτσι

*Λάδι για τηγάνισμα

*Αλεύρι για αλεύρωμα

1. Ανακατεύουμε τους κιμάδες και τον πουρέ. Βρέχουμε το ψωμί, το
τρίβουμε και το προσθέτουμε στο μείγμα. Προσθέτουμε τοι κρεμμύδι και 2
κουταλιές της σούπας από το ξίδι και το ούζο. Ζυμώνουμε πολύ καλά. Σκεπάζουμε
και αφήνουμε το μείγμα στο ψυγείο για μία ώρα, για να σφίξει.

2. Σχηματίζουμε κεφτεδάκια χρησιμοποιώντας ένα κουτάλι για μεζούρα.
Σχηματίζουμε μια μικρή λακκούβα στο κέντρο του κεφτέ καθώς το σχηματίζουμε και
εκεί μέσα τοποθετούμε μια ελιά. Την σκεπάζουμε, κλείνοντας τον κεφτέ γύρω
γύρω, καθώς τον κρατάμε στο χέρι μας. Συνεχίζουμε, μέχρι να τελειώσουμε τα
υλικά.

3. Αλευρώνουμε ελαφρώς και τηγανίζουμε λίγα λίγα τα κεφτεδάκια σε καυτό
λάδι γυρίζοντάς τα, για να ροδίσουν παντού. Στραγγίζουμε σε χαρτί κουζίνας και
σερβίρουμε είτε ζεστά είτε σε θερμοκρασία δωματίου.