ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πτυχίο δράματος

Κάποτε, για να σε προσλάβουν εκφωνητή στο ραδιόφωνο, έπρεπε να έχεις πτυχίο
Δραματικής Σχολής. Να έχεις σπουδάσει ηθοποιός δηλαδή, για να μπορείς να
χρωματίζεις τη φωνή σου σωστά μιλώντας. Διότι ένα κάποιο συναίσθημα το
χρειάζονταν πάντα οι ειδήσεις. Αργότερα, αν και πολλαπλασιάστηκαν οι
Δραματικές Σχολές, θεωρήθηκε ακόμα και για τους ηθοποιούς περιττό να τις
τελειώνουν. Πόσο μάλλον για τους ρεπόρτερ. Κι όμως τώρα, οι ρεπόρτερ
τουλάχιστον, το χρειάζονται περισσότερο από ποτέ. Τους είδατε το Σάββατο με το
ρεπορτάζ για τους πυροβολισμούς στους δρόμους της Αθήνας; Ήταν αδύνατον να μην
το δείτε, αφού κράτησε όλη την ημέρα. Τα πλάνα με τους δρόμους ήταν
κινηματογραφημένα μια χαρά, αντάξια χολιγουντιανών κυνηγητών, από κάμεραμεν
που σίγουρα ξέρουν τη δουλειά τους. Η μουσική υπόκρουση άψογη, ολόκληρα
σάουντρακ από ταινίες αστυνομικές, θρίλερ, κατασκοπείας, καταστροφής και
αποκάλυψης δημιουργούσαν την ανάλογη ένταση, αγωνία, κορύφωση και άλλα τέτοια
αναγκαία σε κάθε έργο. Οι τίτλοι ανάλογοι κι αυτοί, γεμάτοι θαυμαστικά και
τελίτσες τελίτσες, υπονοούμενα, διφορούμενα και λογοπαίγνια. Οι ρεπόρτερ όμως
απαράδεκτοι. Ούτε στο πρώτο έτος μαθημάτων Υποκριτικής δεν θα έστεκαν. Δεν
είναι επίπεδο αυτό. Να μη μπορούν να αρθρώσουν μια φράση με γνήσια συγκίνηση.
Στον ρόλο του ανακριτή να χάνουν τα λόγια τους, στον ρόλο του αυτόπτη μάρτυρα
να ιδρώνουν από αμηχανία. Να θέλουν να ανεβάσουν την αγωνία κι εμείς να γελάμε
με τα χάλια τους. Η ΕΣΗΕΑ κάτι πρέπει να κάνει. Έχει μείνει κολλημένο στην
εποχή του Γουτεμβέργιου αυτό το σωματείο. Η φοίτηση σε Δραματικές Σχολές
πρέπει να ξαναγίνει υποχρεωτική. Εφόσον η επικαιρότητα έγινε η καθημερινή μας
θεατρική τροφή, δεν είμαστε υποχρεωμένοι να λουζόμαστε τέτοιους ατάλαντους.