ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τα παιδιά που σε κοιτούν στα μάτια…

…Στην Κατερίνα, τον Νίκο και τους υπόλοιπους που τριαντάρισαν, αλλά είναι
ακόμη παιδιά. Που παρέμειναν ελεύθεροι και ωραίοι και δεν θέλουν να
παντρευτούν. Κι ας το «ανύπανδρος» στην ηλικία τους προφέρεται με τη βαρύτητα
αναπηρίας (ενίοτε ανωμαλίας…).

Στα παιδιά που δεν συμβιβάστηκαν και δεν πηγαίνουν τα μεσημέρια για ύπνο…
Που ξενυχτάνε κι ας ξέρουν ότι το επόμενο πρωί τους περιμένει δουλειά. Δεν
προλαβαίνουν να κοιμηθούν. Η ζωή δεν περιμένει, λένε… Ο ύπνος μπορεί.

Στα παιδιά που όλο ερωτεύονται κι όλο απογοητεύονται και… ξανά προς τη δόξα
τραβούν… Που αγαπούν τη ζωή, μα πιο πολύ τους ανθρώπους. Ξέρουν να γελούν
όταν γελάνε και να κλαίνε όταν κλαίνε… Κι αν τους πειράξει κάτι, θα στο
πουν, δεν χαρίζονται. Δεν είναι γι’ αυτούς οι εκπτώσεις και οι «ειδικές
προσφορές»…

… Μπορούν να ζουν 365 ημέρες χωρίς να έρθουν στην Αθήνα, μα δεν τους λείπει
τίποτα. Είναι επιλογή τους. Όπως και το να κοιτάζουν ακόμη στα μάτια. Δεν
έχουν άλλο τρόπο. Ρομαντικοί, ναι. Αφελείς, όχι. Γι’ αυτό δεν «μασάνε» με
τίποτα. Απλώς αρνούνται να γίνουν σαν τους άλλους. Κι ας ξέρουν πως το ταξίδι
τους είναι μοναχικό.

Κι αν σε μια απ’ τις πλάκες τους βλέπει όλος ο κόσμος, δεν τους νοιάζει. Κι αν
θέλεις ν’ ανοίξει η γη να σε καταπιεί, η ζωή δεν είναι για τους ντροπαλούς,
λένε οι τριαντάρηδες πρακτικοί του think positive. Όταν οι άλλοι τρέχουν σε
ψυχαναλυτές, εκείνοι με μια βόλτα στη θάλασσα τα έχουν εξαφανίσει όλα: θλίψη
και σκούρες σκέψεις.

… Στα περήφανα παιδιά της επαρχίας (ή μήπως της περιφέρειας…) που δεν
χάνουν τον αυθορμητισμό τους… Κι ας τα ξεχνάμε…

ΥΓ: Λέτε να φταίει η θάλασσα;