Πώς να μιλήσεις στα παιδιά…

Πέντε μέρες μέχρι τις 14 Ιουνίου. Βγάλε την τελευταία μέρα που πάμε για
ελέγχους, τέσσερις. Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη. Τέσσερις. Πέμπτη
απόγευμα, είμαι ελεύθερος. Πέμπτη απόγευμα, μπορώ να πετάξω τη σάκα μου όπου
μου κατέβει εκτός από το κεφάλι της μαμάς. Μπορώ να μουντζουρώσω τα τετράδια.
Να μη σηκώνομαι στις εξήμισι το πρωί. Να μην κάνει τούκου – τούκου η καρδιά
μου κάθε φορά που η κυρία ανοίγει τον κατάλογο για να σηκώσει στο μάθημα. Να
μη με πιάνει αγωνία αν η εκστρατεία γράφεται «εξτρατία», «εσκρατεία», ή
«εκστρατία». Αυτό και τα ρήματα. Όχι τα ενεργητικά. Τα άλλα. Τα ανάποδα από τα
ενεργητικά – πες τα. Παθητικά. Αυτός κάθετε. Λάθος. Άλφα γιώτα. Αυτός κάθεται.
Τα λέει και γρήγορα η κυρία. Όταν υπαγορεύει, δεν προφταίνουμε να γράψουμε.
Πού να θυμηθείς και το άλφα γιώτα στο – πες το – παθητικό.

Ωραία που είναι έξω από την τάξη! Να μπορούσα να βγω να παίξω. Το μεγάλο
διάλειμμα κρατάει είκοσι λεπτά και το μάθημα πενήντα. Γιατί να μην είναι
ανάποδα; Το μάθημα είκοσι και το διάλειμμα πενήντα; Αυτό είναι το σωστό. Ώσπου
να βγεις, να κάτσεις στην ουρά για την καντίνα, χτυπάει το κουδούνι, άντε πάλι
μέσα. Ορίστε, ο Αγαθοκλής δεν πρόλαβε να πάρει σάντουιτς και τώρα γουργουρίζει
η κοιλιά του.

Μάλιστα, κυρία. Βγάζω τετράδιο και βιβλίο των Μαθηματικών. Σελίδα 112.
Δεκαδικοί αριθμοί. Ένα μέτρο 10 δέκατα, 1 δέκατο 10 εκατοστά, 1 εκατοστό 10
χιλιοστά. Κάνω τις μετατροπές. Πολλαπλασιάζω όταν πηγαίνω από μεγαλύτερη
μονάδα σε μικρότερη. Διαιρώ όταν πηγαίνω από μικρότερη μονάδα σε μεγαλύτερη.
Γιατί μας τα λένε όλα αυτά; Γιατί θα τα χρειαστούμε, λέει. Πότε θα τα
χρειαστούμε; Όταν μεγαλώσουμε, λέει. Η μαμά μου που είναι μεγάλη, όταν
έρχονται οι φίλες της σπίτι, μιλάνε για πολιτική, για «τα παλιά» και για μια
κυρία που δεν τη χωνεύουν γιατί φοράει πολύ κοντές φούστες. Δεν ρωτάει η μία
την άλλη «πες μου, Ρένα μου, όταν πηγαίνεις από μεγαλύτερη μονάδα σε
μικρότερη, πολλαπλασιάζεις ή διαιρείς;». Εκτός αν το ρωτάνε, αργά το βράδυ που
έχω πάει για ύπνο και δεν το έχω ακούσει εγώ.

Ενεστώτας, Παρατατικός, Αόριστος, Μέλλων – ποιος είναι τώρα ο Εξακολουθητικός
ή ο Στιγμιαίος; Πάντα τα μπερδεύω αυτά. Όταν ρωτάω τη μαμά μού λέει «εμείς,
παιδί μου, δεν είχαμε εξακολουθητικούς και στιγμιαίους κάτσε τώρα να καταλάβω
σε ποιο από το δύο κολλάει στο “τετελεσμένος”». Θέλω τσίσα μου. Κυρία, κυρία,
να πάω έξω; Αργότερα, λέει, να τελειώσει αυτό που λέει, λέει. Ώσπου να
τελειώσει αυτό που λέει, θα τα έχω κάνει πάνω μου. Κατουριέμαι. Κατουριέμαι,
κατουριόμουνα, κατουρήθηκα, θα κατουριέμαι, έχω κατουρηθεί, είχα κατουρηθεί,
θα έχω κατουρηθεί. Εντάξει, τη χρονική αντικατάσταση την έκανα, αλλά εγώ ακόμα
κατουριέμαι. ΚΥΡΙΑ, ΝΑ ΠΑΩ ΕΞΩ;

Ωραία που είναι έξω! Υποκείμενο, κατηγορούμενο, επιθετικός προσδιορισμός.
Συντακτική ανάλυση της πρότασης «Ο κηπουρός φροντίζει τον ανθισμένο κήπο». Ο
κηπουρός μπορεί να τον φροντίζει τον ανθισμένο κήπο, αλλά κανένα παιδί δεν
παίζει στον ανθισμένο κήπο. Όλα είμαστε με τα κεφάλια κάτω και γράφουμε,
γράφουμε, γράφουμε. Πιάστηκε το χέρι μου. Το «ανθισμένος» είναι ο επιθετικός
προσδιορισμός. Το «κήπος» τι είναι; Υποκείμενο; Κατηγορούμενο; Ο κήπος είναι
σκέτα κήπος. Και μάλιστα ωραίος. Και δεν με αφήνουν να βγω να παίξω. Ούτε καν
να κατουρήσω.

Ιστορία. Εντάξει, κατάλαβα. Τα μισά αρχίζουν από σίγμα, τα άλλα μισά από γάμα.
Σπάρτη, Σούσα, Συρακούσες, Σικελία. Γαυγάμηλα, Γρανικός, Γόρδιος. Μόνο που δεν
θυμάμαι ποιο σίγμα κολλάει που και ποιος πήγε στο γάμα. Στον Πελοποννησιακό
ήταν τα Γαυγάμηλα; Ο Μέγας Αλέξανδρος πήγε Συρακούσες;

Γόρδιος, κάτι μου λέει. Εκεί με τον κόμπο που του ‘δωσε μια χραπ με το σπαθί
του για να γίνει κυρίαρχος της Ασίας. Εγώ που έκοψα έναν κόμπο με το ψαλίδι
της κουζίνας – όχι κυρίαρχος της Ασίας δεν έγινα – με μάλωσε και η μαμά μου
ότι της χαλάω το καλό της το ψαλίδι με σαχλαμάρες. Κι όταν της είπα ότι αυτό
έκανε ο Μέγας Αλέξανδρος μού είπε «δεν μ’ ενδιαφέρει τι κάνει ο Αλέξανδρος,
εμένα το δικό μου παιδί με ενδιαφέρει». Καλά που έχω συμμαθητή Φίλιππο και
συμμαθητή Αλέξανδρο και θυμάμαι τα ονόματα. Τι κρίμα να μην έχω συμμαθητή
Αρταξέρξη. Θέλω τσίσα μου.

Η μαμά μού είπε «μη γκρινιάζεις, δεν έχεις πολλά μαθήματα». Και μετά είπε στη
γιαγιά «αυτή τη γενιά» – εγώ είμαι αυτή η γενιά – «την έχουν πηδήξει
κανονικά». Και η γιαγιά τής είπε «μη μιλάς έτσι, θα σ’ ακούσει το παιδί». Και
η μαμά της είπε «δεν ακούει, είναι μέσα» κι εγώ είπα «τι σημαίνει “θα μας
πηδήξουν”;» και η μαμά είπε «ποιος είπε “πηδήξουν”» και η γιαγιά είπε «στα
‘λεγα εγώ» και εγώ είπα «εσύ είπες “πηδήξουν”» και η μαμά είπε «δεν είπα
“πηδήξουν”, μαμά είπα εγώ “πηδήξουν”;» και η γιαγιά είπε «όχι δεν το είπες,
αλλά στα ‘λεγα εγώ» και εγώ είπα «είπες “πηδήξουν”» και η μαμά είπε «δεν είπα
“πηδήξουν” είπα “ζυγίσουν”, θα τα ζυγίσουν τα παιδιά στο σχολείο» κι εγώ είπα
«δεν είπες “ζυγίσουν” είπες “πηδήξουν”» και η μαμά είπε «α, ναι τώρα που το
θυμάμαι είπα “πηδήξουν”, γιατί εσύ δεν μας έλεγες ότι θα πηδήξετε άλμα εις
μήκος;». Και τότε εγώ κατάλαβα τι εννοούσε η μαμά όταν είπε «πηδήξουν», γιατί
αλήθεια θα πηδούσαμε άλμα εις μήκος. Απλά, δεν κατάλαβα γιατί η γιαγιά ήταν
τόσο κόκκινη.

Πέντε μέρες. Δευτέρα. Τρίτη. Τετάρτη. Πέμπτη. Παρασκευή τέλος. Παρασκευή θα
πάψω για λίγο να είμαι μαθητής. Θα ξαναγίνω για λίγο παιδί. Θα παίζω όσο θέλω.
Θα κατουράω όποτε θέλω. Χωρίς χρονική αντικατάσταση του ρήματος.