Η Βαβέλ των γλωσσών…

Ξαφνικά, κι εκεί που τα αγγλικά εισχωρούν σε βάθος (ελληνικής) γλώσσας, οι
πολιτιστικές εκδηλώσεις μας φέρνουν κι άλλους ήχους, κι άλλες γλώσσες. Όχι,
δεν υποχωρεί η παντοκρατορία του αγγλόφωνου ήχου (οι αμερικανικές ταινίες
παίζονται με τους ίδιους ρυθμούς σε κινηματογράφους και τηλεοράσεις, τα
αγγλόφωνα τραγούδια έχουν «ποτίσει» την ντόπια και διεθνή μουσική σκηνή, τα
γκρίνγκλις μιλιούνται πια στις περισσότερες παρέες). Όμως, ειδικά το
θεατρόφιλο κοινό θα εμπλουτισθεί ακουστικά και με άλλες γλώσσες, πλην της
αγγλικής. Επιτέλους. Ήδη ακούσαμε, και είδαμε βεβαίως, προ ημερών
ολλανδικά(!). Στις «Βάκχες» του περίφημου θιάσου «Hollandia», που παρουσίασε
στο Ηρώδειο τις «Βάκχες» του Ευριπίδη, δεχτήκαμε με ανακούφιση την παράξενη
μουσικότητα της ολλανδικής γλώσσας – κι όχι μόνο – αλλά και αραβικά, μέσα από
τα υπέροχα τραγούδια του Σύρου Νούρι Ισκαντάρ. Σε λίγες μέρες θ’ ακούσουμε και
ρουμάνικα, από τη Μάγια Μόργκενστερν, στη δίγλωσση παράσταση του Γιάννη
Μαργαρίτη «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή. Θ’ ακολουθήσουν τα ισπανικά, από τον θίασο
Ρόζας ντε Οτόνο, με τη Νούρια Έσπερτ, στη «Μήδεια» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία
Μιχάλη Κακογιάννη. Όλα αυτά στο Ηρώδειο.

…και η εξοικείωσή μας μέσα από το θέατρο

Και η Επίδαυρος μας επιφυλάσσει πολυφωνίες, όχι μόνον φορμαλιστικές και
αισθητικές, αλλά και ηχητικές. Αρχίζοντας με τα ιταλικά, της «Πενθεσίλειας»
του Πέτερ Στάιν, συνεχίζοντας με τα αγγλικά, των «Βακχών» του Ευριπίδη από το
Νάσιοναλ Θίατερ, σε σκηνοθεσία Πίτερ Χολ, και καταλήγοντας με μια δυνατή δόση
γερμανικών, από τις τέσσερις παραγωγές του Κρατικού Θεάτρου του Ντύσελντορφ,
«Βάκχες», «Οιδίπους τύραννος», «Αντιγόνη» και «Εφτά επί Θήβας». Αυτή η
πολυπρισματικότητα πολιτισμών και ήχων είναι μου φαίνεται η πιο ενδιαφέρουσα,
συνολικά, φετινή καλλιτεχνική πρόταση. Μια υπόγεια ζύμωση εξοικείωσης με
άλλους πολιτισμούς, διαφορετικές γλωσσικές μουσικότητες. Όλα αυτά φέτος. Τόσο
που αρχίζει να μ’ αρέσει η ιδέα της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας.