ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μπορώ, αλλά δεν θέλω

Μόλις πριν από λίγο καιρό μού εξήγησε ο εφοριακός μου ότι το εισόδημα που
δηλώνω καλύπτει τα περισσότερα τεκμήρια διαβίωσης. Αν δηλαδή ήθελα να αγοράσω
καμιά Φεράρι, κανένα κότερο ή οτιδήποτε συναφές, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα
με την Εφορία. Μπορούσα ελεύθερα. Δεν είναι συναρπαστικό; Ζωή γεμάτη χλιδή με
περιμένει κατά βάθος, απλώς εγώ τη σνομπάρω. Μπορώ να πάρω αυτοκίνητο
πολυτελείας με σοφέρ, όμως εγώ δεν θέλω. Μ’ αρέσει καλύτερα να οδηγώ μόνη μου,
η θέα είναι σαφώς ανώτερη από το μπροστινό κάθισμα. Θα μπορούσα να έχω δύο ή
τρία ή και τέσσερα αυτοκίνητα, αλλά τι να τα κάνω; Ούτε το ένα δεν
χρησιμοποιώ, για να μη ρυπαίνω την πόλη. Τα κότερα δεν με τραβούν, ζαλίζομαι
στα μικρά σκάφη. Γι’ αυτό δεν αποκτώ. Αν ήθελα, όμως… Το εισόδημά μου όλα τα
επιτρέπει. Προφανώς κάνω κακή διαχείριση. Είμαι σπάταλη, πίνω καπουτσίνους σε
καφενεία, παραγγέλνω πίτσες το βράδυ αν βαριέμαι να μαγειρέψω. Ωστόσο, μου
άρεσε η ιδέα. Ίσως κάποτε, αν κατάφερνα να κόψω καφέδες και πίτσες, να αγόραζα
Φεράρι. Για τον γιο μου, που του αρέσει. Η Εφορία δεν θα είχε κανένα πρόβλημα.
Με ανεβάζει ψυχολογικά αυτή η δυνατότητα, ίσως επειδή είμαστε τόσο κολλητοί,
εγώ κι η Εφορία. Άλλοι να φοβούνται να πάρουν κότερο, λόγω Εφορίας, κι εγώ να
μην παίρνω επειδή ζαλίζομαι. Η χλιδή προσωποποιημένη δηλαδή. Ωστόσο δεν
πρόλαβα να χαρώ την ωραία αυτή εικονική πραγματικότητα και να που κινδυνεύουν
να καταργηθούν τα τεκμήρια. Κρίμα για μένα και όσους άλλους μικρομεσαίους τα
είχαν δει έτσι, ως εξάσκηση στυλ. Θα φτηνύνανε οι Φεράρι φαίνεται.