ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Αποχή και κατοχή

Δεν ξέρω αν η σαρανταπεντάρα ψυχολόγος του Κορυδαλλού θα προάγει την επιστήμη
της ψυχολογίας μετά την εξαφάνισή της με τον Αμερικανό δολοφόνο Π. Σέντομ.
Αυτό που ξέρω είναι ότι ο εξηνταπεντάρης καθηγητής Πανεπιστημίου δεν θα
προάγει τίποτα με τον μισθό του, καθηλωμένο από το ’95, και με την
εξευτελιστική σύνταξή του από το Δημόσιο.

Με 350.000 δρχ. τον μήνα σύνταξη μετά τριακονταπενταετία, είναι πλέον αργά να
γίνει δολοφόνος και να «κλεφτεί» με σαρανταπεντάρα επίκουρο καθηγήτρια της
ψυχολογίας (με μισθό γύρω στις 400.000 δρχ.).

Και εάν στο μεταξύ δεν έχει επωφεληθεί άλλως πως από το Πανεπιστήμιο, είναι εξ
ίσου αργά να οδεύσει στην πολιτική όπως ο καθηγητής Χριστοδουλάκης ο οποίος,
ως υπουργός Οικονομικών δηλώνει στους πρώην συναδέλφους του ανενδοίαστα ότι
«δεν συζητά για αύξηση μισθών πριν το 2004». Δηλαδή πότε συζητά;

Επί υπουργίας άλλου πρώην πανεπιστημιακού – του κυρίου Παυλόπουλου – ο οποίος
με τη σειρά του θα παραπέμψει το θέμα στο 2008, όταν ο κύριος Χριστοδουλάκης
θα είναι πάλι υπουργός εάν, στο μεταξύ, δεν έχει δηλώσει στην «Καθημερινή» ότι
θέλει ν’ αλλάξει ζωή και να ξαναγίνει καθηγητής με 350.000 δρχ. σύνταξη τον
μήνα;

Και πώς ο κύριος Ευθυμίου, ο οποίος δεν έγινε μεν καθηγητής Πανεπιστημίου αλλά
έγινε υπουργός Παιδείας, ζητά από τους πανεπιστημιακούς να «δείξουν περίσκεψη
ώστε να μην γίνουν όμηροι οι φοιτητές». Είναι απερίσκεπτοι απαγωγείς οι
καθηγητές (κάτι σαν Κράμπης), οι φοιτητές των οποίων τους συμπαραστέκονται,
διότι γνωρίζουν πως η ομηρεία τους αρχίζει μόλις βγουν από το πανεπιστήμιο,
ισοβίως;

Οι φοιτητές γνωρίζουν ότι το Πανεπιστήμιο που ονειρεύονται οι υπουργοί του
εκσυγχρονισμού, δηλαδή το μπλοκ εξουσίας – επικοινωνίας – τεχνογνωσίας, θα
τους προωθήσει μεν στην αγορά, αλλά θα τους απωθήσει από τον εαυτό τους.

Φαίνεται περίεργο στους υπουργούς ότι οι φοιτητές έχουν εαυτό, ίσως γιατί
έχασαν αυτοί τον δικό τους.

Τι σημαίνει εαυτός μέσα στα κατατονικά εδάφη των θεσμών;

Ένστικτο και αποδεσμευμένη επιθυμία. Όχι νεκρές εικόνες, νεκρά λόγια, νεκρές
φύσεις, νεκρές φάτσες. Όχι παθολογική ορθολογικότητα μέσα στην παραφροσύνη της
καπιταλιστικής μηχανής και όσων την υπονομεύουν λαδώνοντάς την.

Ευτυχώς που πολλοί καθηγητές είναι ακόμη απερίσκεπτοι και αντιπαραγωγικοί,
έτοιμοι για αποχή και κατοχή του Πανεπιστημίου.

Να το παραδεχθούμε: το συνταξιοδοτικό, είναι πρόσχημα. Χρειάζεται
αναπροσδιορισμός της ανώτατης παιδείας. Αν δεν είχαμε «αποπολιτικοποιηθεί», θα
ήταν μια ευκαιρία να τον πετύχουμε απέχοντας, διότι πολύ έχουμε συμμετάσχει
στα ερευνητικά προγράμματα της αγοράς! Το Πανεπιστήμιο είναι απροϋπόθετο ή δεν
είναι τίποτα.

Η κυβέρνηση θα έπρεπε να πληρώνει μόνο και μόνο γι’ αυτό, δίνοντας άλλοθι για
τον λογιστικό σοσιαλισμό της.

Δεν είναι σοσιαλισμός να προτείνεται η ενσωμάτωση του λεγόμενου «επιδόματος
διδακτικής προετοιμασίας» στις συντάξεις, ώστε να αυξηθεί η σύνταξη αλλά να
μειωθεί ο μισθός λόγω κρατήσεων που θα προκαλέσει η «ενσωμάτωση» του
επιδόματος. Και τι θα πει «επίδομα διδακτικής προετοιμασίας» αντί αυξήσεως του
μισθού; Μας δούλεψε προφανώς και ο Αρσένης…

Ήταν σαν χθες που με τον Σάκη Καράγιωργα και τον Κώστα Σημίτη μιλάγαμε στην
Πάντειο για «δομική αντιπολίτευση».

Τώρα μόνον η δομή του Πανεπιστημίου σώζει το Πανεπιστήμιο από τη συμπολίτευση
που το αντιπολιτεύεται. Εγώ βέβαια τελειώνω και νοσταλγώ, παρ’ ότι πιστεύω
στην «αιώνια επανάληψη» ως επιστροφή (και διαστροφή).

Δεν νοσταλγεί άραγε και ο Σημίτης;