ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ο Μ. Λοΐζος

Αναγνώστης χωρίς υπογραφή, από την Αθήνα, γράφει: «Παρακολουθώ με ενδιαφέρον
πάντα τη στήλη σας στην έγκριτη εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ». Θέλω όμως να σταθώ
ιδιαίτερα στην αναφορά σας για τη συμπλήρωση των 19 χρόνων από τον θάνατο του
αειμνήστου Μάνου Λοΐζου, τον Σεπτέμβριο 1982 στη Μόσχα. Στο αφιέρωμα αυτό
πρόσεξα ιδιαίτερα την εκτίμησή του, τη συμπάθειά του και την αδυναμία που είχε
ο Μάνος Λοΐζος στον μεγάλο Μάνο Χατζιδάκι. Αδυναμία που τον έκανε να έρχεται
από τη γειτονιά του, που ήταν στον Άγιο Μελέτιο, στο Παγκράτι με τα πόδια και
να κάνει μερικές βόλτες γύρω από το σπίτι του για να εισπνεύσει λίγο από τον
αέρα που ανέπνεε ο Μάνος Χατζιδάκις. Θέλω να κάνω μια αναφορά, τιμής ένεκεν,
στους Μάνους από το Παγκράτι. Ο Μάνος Χατζιδάκις έμενε στο Παγκράτι και
συγκεκριμένα στην οδό Μάνου 3α, όπου ο Ροταριανός Όμιλος Αθηνών – Νότου
εντοίχισε το 1996 τιμητική χάλκινη πλάκα την οποία απεκάλυψε ο δήμαρχος
Αθηναίων κ. Δ. Αβραμόπουλος. Το κείμενο της πλακέτας αναφέρει:

“Εδώ έζησε από το 1936 ώς το 1962 ο μουσουργός Μάνος Χατζιδάκις”. Σ’ αυτόν τον
μικρό στενό δρόμο ερχόταν και ο άλλος Μάνος, ο Λοΐζος, ας είναι αιωνία η μνήμη
τους και εμείς καλά, να τους θυμόμαστε και να τους τιμούμε».

Ο Μαν. Τσουκαλάς, Ρόδων 27, Ν. Κηφισιά, γράφει:

«Θεωρώ τον εαυτό μου ίσως τον πιο φανατικό – όσο και να μη μου αρέσει η λέξη –
Θεοδωρακικό. Λέω πως ξέρω σχεδόν όλο το έργο του, όπως και το δικό σου, του
Τσιτσάνη, του Μούτση, του Ξαρχάκου και όλων των σημαντικών δημιουργών του
πολιτισμού μας. Τις ημέρες του Πολυτεχνείου, τραγουδούσαμε φανερά τραγούδια
του Μίκη. Κάπως είχανε λασκάρει τα πράγματα. Στο “Περιβόλι τ’ Ουρανού”, με τον
Γιάννη Διδίλη, περνούσαμε μαγικές νύχτες. Εκεί πρωτοάκουσα τα “Λιανοτράγουδα”,
τον “Χάρη”, το “Μιλώ” και τα άλλα τραγούδια του Μίκη. Την ημέρα του
Πολυτεχνείου είχα κατέβει κάτω μαζί με πολύ κόσμο. Έμενα τότε στο Πολύγωνο, 10
λεπτά με τα πόδια. Κατά τις 10 γύρισα σπίτι, θα ανησυχούσε η γυναίκα μου. Ο
αέρας μύριζε παράξενα. Φαινόταν καθαρά πως κάτι θα γίνει. Φτάνοντας σπίτι, δεν
έβαλα ν’ ακούσω ούτε Θεοδωράκη ούτε Μαρκόπουλο. Έβαλα τον “Βυζαντινό
Εσπερινό”. Μέχρι το πρωί άκουγα το… “Ετούτη η νύχτα κάπου θα βγάλει/ δεν
μπορεί ο καημός να ‘ναι παντοτινός. Κάπου χαράζει/σκέψου αδελφέ το μαράζι/ξέρω
η καρδιά σου σπαράζει/ μα θα ‘ρθεί ΛΥΤΡΩΜΟΣ”».