Στην «οντισιόν»…

Παναγιώτης Παναγόπουλος

Τόση φρεσκάδα, τόση νεανικότητα, τόσο έξυπνο και χαριτωμένο κείμενο, με τόσο
χιούμορ – χιούμορ πνευματώδες, όχι αυτό, το δήθεν μοδάτο, το σαχλεπίσαχλο, το
σχολικό… – χρόνια είχα να συναντήσω. Γέλιο να δείτε. Όταν είδα, τέσσερα
χρόνια πριν, το ’98 – άνοιξη ήταν, στην εκπνοή της χειμωνιάτικης «σεζόν», στο
«Αλάμπρα» -, το «Ζητούνται νέοι και νέες», μια σάτιρα πάνω στις περίφημες
«οντισιόν» που γίνονται στα θέατρα, οι οποίες, συνήθως, ταλαιπωρούν τα ήδη
ταλαιπωρημένα παιδιά του θεάτρου, τους άνεργους ηθοποιούς, χωρίς, συνήθως,
αντίκρυσμα, μια και, συνήθως, οι σημαντικοί ρόλοι είναι, ήδη, δοσμένοι… Οι
νεαροί ηθοποιοί που το έγραψαν – δυο παιδιά ιδιαίτερα ταλαντούχα, ο Παναγιώτης
Παναγόπουλος, που το σκηνοθέτησε κιόλας, και η Ευδοκία Πλατή -, που το
ανέβασαν και που το έπαιξαν – δώδεκα συνολικά – μετέφεραν στο σανίδι πράγματα
που έζησαν στο πετσί τους. Με μια αυθεντικότητα και ένα κέφι μοναδικό. Και με
δεξιοτεχνία. Στην «πιάτσα» βγήκε «βρώμα» – δεκατρείς παραστάσεις δόθηκαν, μόνο
– ότι πρόκειται για κάτι καλό. Και ακούστηκε ότι η παράσταση θα μεταφερθεί σε
μεγάλο θέατρο. Δυστυχώς το σχέδιο δεν ευοδώθηκε τότε.

…πάλι με χρόνους, με καιρούς

Να, όμως, που ο χρόνος κύκλους κάνει και… πάλι με χρόνους με καιρούς… Η
Νινέτα Λεμπέση, ψάχνοντας, μαζί με τον Γιώργο Λεμπέση, έργο για την ταράτσα
του «Λαμπέτη» – μέσα σ’ αυτή την αμηχανία «τι ανεβάζουμε το καλοκαίρι»,
θυμήθηκε το ξεχασμένο σ’ ένα συρτάρι έργο και, αμ’ έπος, αμ’ έργον. Οι δυο
συγγραφείς ηθοποιοί ήταν ελεύθεροι, ελεύθεροι βρέθηκαν άλλες δυο ηθοποιοί της
πρώτης παράστασης, η διανομή συμπληρώθηκε με έξι ακόμη νέους ηθοποιούς και,
ιδού, στις 26 Ιουνίου η πρεμιέρα. Όνομα της ομάδας; «Τα Παιδιά της Ταράτσας».
Επιτέλους, ένα έργο με νέους, για νέους, σ’ ένα κεντρικό θερινό θέατρο! Μακάρι
να πάει καλά! Αν είναι καλή η παράσταση. Να προφητέψω ότι επίκειται επιτυχία;
Το πιστεύω. Αλλά ας μην προτρέξω.