Χάσαμε την ευκαιρία. Στοπ…

Είδε το φως της δημοσιότητας η μακέτα του νέου Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης
Τέχνης, που ετοιμάζεται στη Ρώμη, και ζήλεψα ως Ελληνίδα. Σ’ ένα χώρο
πρασίνου, στα βόρεια προάστια της «αιώνιας πόλης», πρόκειται να χτισθούν πολλά
συγκοινωνούντα και διαφορετικού μεγέθους μοντέρνα κτίρια, σχεδιασμένα από την
ιρακινής καταγωγής αρχιτέκτονα Ζάχα Χαντίντ. Η αποπεράτωση του μουσείου
προγραμματίζεται για το 2005 και το κόστος ανέγερσής του ανέρχεται στα 130
εκατομμύρια ευρώ (44 δισ. δραχμές). Το κολοσσιαίο έργο, που θα «απλωθεί» σε
10.000 τ.μ., σε μια πόλη-μουσείο κατάσπαρτη από αρχαιότητες και αναγεννησιακά
παλάτια, το καινούργιο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, με τη σύγχρονη
αρχιτεκτονική, θα προσθέσει στην κουλτούρα της Ιταλίας και στις εντυπώσεις των
επισκεπτών την αίσθηση μιας συνέχειας της τέχνης. Και να σκεφθεί κανείς πως η
Ρώμη έχει ήδη ένα «ζωντανό» και ασφυκτικά γεμάτο μουσείο μοντέρνας τέχνης.
Φρόντισαν όμως να μεγαλώσουν τη λειτουργία του, να αξιοποιήσουν τον θησαυρό
του, να τον πολλαπλασιάσουν και να τον στεγάσουν σε ένα ανάλογης αισθητικής
αντίληψης και υπερσύγχρονης τεχνολογίας αρχιτεκτόνημα. Ζήλεψα για την εθνική
μας στέρηση. Για τη «στενή», ελλειμματική αντιμετώπισή μας στο ζήτημα αυτό.
Για τη χαμένη ευκαιρία. Για τη δυνατότητα που είχαμε να αποκτήσουμε ένα
αντίστοιχο μουσείο και το αμελήσαμε. Για τον θησαυρό των έργων που προσέφερε
στο κράτος το Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή και τον χάσαμε. Για το
«κόλλημα» και των δύο πλευρών να βρεθεί μια λύση.