Α.G.Α.Ρ.Ι.Τ.Ε. κύριε Ρακιντζή

Α.G.Α.Ρ.Ι.Τ.Ε. κύριε Ρακιντζή, Δεν σας κρύβω ότι το τελευταίο πράγμα που είχα
στο μυαλό μου ήταν να γράψω για τη Γιουροβίζιον. Γιατί να γράψω για κάτι που
το ‘χω ήδη γραμμένο; Αυτό το «Γιουροβίζιον» το πράμα, αυτό το «ψηλό παιδί,
χαρά γεμάτο» δεν το μπορώ. Δεν αντέχω να κάθομαι δυόμισι ώρες να παρακολουθώ
το ίδιο τραγούδι, το ίδιο, το ολόιδιο, το φτυστό επί είκοσι τέσσερις φορές.

Γιατί το τραγούδι είναι το ίδιο. Έχω πειστεί πλέον. Απλώς, αλλάζει το
στάιλινγκ του εκάστοτε γκρουπ και η σημαία της χώρας του. (Πήγα να πω ότι
αλλάζει και το φύλο του ερμηνευτή, όμως κι αυτό φέτος προς το φλου έφερνε).
Ναι, κύριε Ρακιντζή, γραμμένη την έχω τη Γιουροβίζιον. Και είτε νικήσουμε,
είτε πατώσουμε, δεν βελτιώνομαι ούτε ως άτομο, ούτε ως πολίτης αυτής της
χώρας. Αυτό, λοιπόν, το μουσικό μπριάμ είχα χρόνια να το γευτώ.

Φέτος τσίμπησα, κύριε Ρακιντζή. Όλοι τσιμπήσαμε. Κάτι που πέρσι πήγαμε καλά,
κάτι που έγινε το μπάχαλο με την επιλογή του δικού σας τραγουδιού, κάτι που
πέρασε πρώτο θέμα στα δελτία, φέρ’ το λίγο δεξιά, πάρ’ το όλο αριστερά, όπα
καλός είσαι – πολύ δεν θέλει ο άνθρωπος. Το βλέπει. Όπως το είδανε κι
«εκείνοι». Οι συνήθεις ύποπτοι. Αυτοί που, και καλά, ακούνε μόνο Αλμπινόνι,
αλλά – κεκλεισμένων των θυρών – χτυπάνε κι έναν Βασίλη Καρρά να στανιάρουνε.

Πλάκα – πλάκα, η ΕΤ1, το περασμένο Σάββατο έκανε νούμερα που έχει να τα δει
από «Άγνωστο πόλεμο» και βάλε. Εφτά στους δέκα Έλληνες στήθηκαν μπροστά στη
μικρή τους οθόνη. Οι ίδιοι εφτά στους δέκα που πρώτα σας ψήφισαν, μετά σας
έβρισαν.

Όχι, κύριε Ρακιντζή, δεν είχα σκοπό να γράψω για τη Γιουροβίζιον. Όμως, σας
είδα την Τετάρτη το βράδυ στη συνέντευξη Τύπου. Σας είδα να στέκεστε μόνος.
Αντιμέτωπος με τα εχθρικά βλέμματα των συναδέλφων μου. Με τα χαιρέκακα των
δικών σας. Κι εσείς να προσπαθείτε να εξηγήσετε τι πήγε στραβά. Πού έκοψε η
μαγιονέζα.

Εντίμως σας το λέω. Σας πίστεψα, κύριε Ρακιντζή. Δεν ξέρω και, στην τελική,
δεν με ενδιαφέρει τι τύχη θα είχε το τραγούδι σας αν όλα πήγαιναν ρολόι. Είτε
εσείς είχατε καλό ήχο, είτε κακό, είτε φταίνε οι Σουηδοί είτε δεν φταίνε, η
ταπεινή μου γνώμη για το μπριάμ παραμένει η ίδια. Πάνω σε αυτή τη σκηνή, αυτής
της πόλης, αυτής της χώρας εσείς, μέσα σε ένα τρίλεπτο, κάνατε τον γύρο του
θανάτου. Φτύσατε αίμα. Δώσατε μάχη πρώτα με τους αλλοδαπούς και μετά με τους
συμπατριώτες σας. Όλους αυτούς που σας περίμεναν σαν ξερολούκουμα να σας
κάνουν κομμάτια. Κομμάτια – να σας ξεσκίσουν κανονικά. Να σας την πέσουν σαν
τις ύαινες που τρέφονται από πτώματα. Να χυμήξουν στα παράθυρα των δελτίων,
φορώντας μια θλίψη κι ένα «δυστυχώς» στην αρχή κάθε πρότασης για να σας
περάσουν γενεές δεκατέσσερις. Αυτοί το προβλέψανε. Αυτοί το είπανε. Αυτοί το
ξέρανε. Αυτοί είχανε δει την Παναγιά όραμα. Εμφανίστηκε μαυροντυμένη και τους
ψιθύρισε «ο Ρακιντζής θα βγει δέκατος έβδομος στη Γιουροβίζιον».

Τώρα θα μου πεις, αφού δεν είχα πρόθεση να γράψω για τη Γιουροβίζιον γιατί
γράφω; Εσείς φταίτε, κύριε Ρακιντζή. ΚΑΙ γι’ αυτό εσείς φταίτε. Εκτός από την
ανεργία, την οικονομική κρίση, την εγκληματικότητα, την επίθεση στους δίδυμους
πύργους, εσείς φταίτε ΚΑΙ γι’ αυτό. Εσείς και η φράση-κλειδί στη συνέντευξή
σας. Σηκώσατε το βλέμμα από τις σημειώσεις σας και κοιτάξατε τους
δημοσιογράφους κατάματα:

– Ξεχάσατε ότι είμαστε δικά σας παιδιά!

«Ξεχάσατε ότι είμαστε δικά σας παιδιά»; Μα, καλέ μου, πού ζείτε τόσα χρόνια;
Φυσικά και το ξεχάσανε. Φυσικά, φυσικότατα. Σε αυτή τη χώρα ξεχνάμε καν και
καν – σε σας θα κωλώσουμε; Δεν το ξέρετε; Δεν το μάθατε ακόμα; Ακόμα δεν το
εμπεδώσατε; Η επιτυχία είναι κοινό κτήμα των πάντων. Στην αποτυχία δείχνουμε
όλοι με το δάχτυλο τον ένα. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στον δικό σας χώρο,
κύριε Ρακιντζή. Συμβαίνει παντού. Στην καινούργια εφημερίδα που εκδίδεται, στο
καινούργιο μαγαζί που ανοίγει, στο καινούργιο σουβλατζήδικο. Αν το
σουβλατζήδικο «πιάσει», τότε το σουξέ το χρεώνεται ο ψήστης που κάνει καλά
σουβλάκια. Το γκαρσόνι που εξυπηρετεί γρήγορα. Η γυναίκα που σουβλατζή που
έβαλε λουλουδάκια στα τραπέζια. Ο κουμπάρος του σουβλατζή που έχει πολλές
γνωριμίες κι έφερε πελατεία. Αν όμως το σουβλατζήδικο πατώσει, τότε ευθύνεται
ο «άλλος». Ο ψήστης τα ρίχνει στο γκαρσόνι, το γκαρσόνι στον ιδιοκτήτη, ο
ιδιοκτήτης στο απέναντι σουβλατζήδικο που πουλάει τον γύρο πιο φτηνά.

Έτσι είναι τα πράγματα, κύριε Ρακιντζή. Έτσι γίνανε τα πράγματα και με τη δική
σας συμμετοχή. Αν είχατε φέρει την πρώτη θέση, το σύμπαν θα στριμωχνόταν να
χρεωθεί τη νίκη σας. Αυτοί που σας ψηφίσανε. Αυτοί που σας στείλανε. Αυτοί που
σας ντύσανε. Αυτοί που – τελικά – σας πουλήσανε. Αυτοί που – εκ των υστέρων
πάντα – ξέρουν καλύτερα. Καλύτερα από σας που το ζήσατε στο πετσί σας. Που
πήρατε το ρίσκο και θα πληρώσετε το τίμημα. Ηρεμήστε, λοιπόν. Όσο κι αν σας
μοιάζει απίστευτο μέσα στη φόρτιση που βρίσκεστε τώρα, μερικοί δεν θα τα
βάψουν μαύρα επειδή του χρόνου δεν θα πάει η Ελλάδα Γιουροβίζιον. Κι αυτοί,
κύριε Ρακιντζή, είναι επίσης Έλληνες. Και ίσως είναι οι ίδιοι Έλληνες που δεν
ξεχνάνε τα δικά τους παιδιά.