Πρόσωπα Ένας μπωντλερικός δανδής

Στις 20 Ιουνίου ξεκινάει στην Τέητ Γκάλερι του Λονδίνου μια μεγάλη έκθεση
ενός από τους σπουδαιότερους σύγχρονους ζωγράφους, του Λούσιαν Φρόυντ. Θα
διαρκέσει ώς τις 22 Σεπτεμβρίου.

Λούσιαν Φρόυντ: Ο μισός λόγος για να ζωγραφίσεις έναν πίνακα είναι ότι δεν ξέρεις τι θα συμβεί

Ο Λούσιαν Φρόυντ κυριαρχεί πάνω από 60 χρόνια στο εικαστικό Λονδίνο. Εγγονός
του Σίγκμουντ Φρόυντ, γεννήθηκε το 1922 στο Βερολίνο, το 1931 μετακόμισε με
την οικογένειά του στο Λονδίνο και το 1939 πήρε τη βρετανική υπηκοότητα.
Σήμερα είναι ίσως ο σπουδαιότερος εν ζωή ζωγράφος στη Βρετανία και ένας από
τους καλύτερους του κόσμου. Η υποκειμενικότητα και η ένταση των έργων του τον
ξεχώριζαν ανέκαθεν από τους μεταπολεμικούς ομότεχνούς του. Πρόκειται για ένα
φυσικό αντικομφορμιστή που επιμένει σε «αναρχικές» ιδέες (για παράδειγμα, στην
αρχή ότι είναι πολύ ανόητο να ψηφίζεις οποιονδήποτε δεν γνωρίζεις προσωπικά).
Ολόκληρη η σταδιοδρομία του είναι μια παράβαση των επίσημων αρχών του
μοντερνισμού.

Είναι ανοιχτόμυαλος και συμπαθής με ζωγράφους που δουλεύουν με τρόπους
διαφορετικούς από τους δικούς του, αλλά μπορεί να γίνει εξαιρετικά
απορριπτικός για μεγάλους μαιτρ. «Έγραψε ποτέ κανείς βιβλίο που να λέει πόσο
απαίσιος ζωγράφος ήταν;» είπε πρόσφατα για τον Λεονάρντο ντα Βίντσι. «Είχε
άποψη για το τι ήταν ωραίο – κι αυτό είναι πάντα αρκετό για να σου προκαλέσει
ναυτία». Διαβάζει πολύ και, παρ’ όλο που επιμένει πως είναι απολύτως άμουσος,
ενθουσιάζεται με συναυλίες τζαζ. Για έναν συγγραφέα μπεστ-σέλερ, είχε πει πως
«έχει αυτό το λαϊκό ύφος, που είναι πάντα θανατηφόρο». Για τον Ρέυ Τσαρλς είχε
πει ότι, μπορεί να έχει πρόβλημα με το τραγούδι και το πιάνο, αλλά «ξέρει
πραγματικά πώς να ντύνεται». Ο Λούσιαν Φρόυντ «έχει τις φυσικά αριστοκρατικές
αντιδράσεις ενός μπωντλερικού δανδή», γράφει ο Μάρτιν Γκέυφορντ στο βρετανικό
περιοδικό «Σύγχρονοι Ζωγράφοι».

Αντιστέκεται στο παιχνίδι της δημοσιότητας, στις συνεντεύξεις και τις
τηλεοπτικές εμφανίσεις, ίσως λόγω της αναρχικής πλευράς του – δεν καταλαβαίνει
γιατί πρέπει να κάνει κάτι που δεν θέλει -, ίσως γιατί είναι από τη φύση του
ντροπαλός. Εδώ και πολλά χρόνια αποφεύγει τις διακοπές και εν γένει τα
ταξίδια. Κοιμάται λίγο και συχνά ζωγραφίζει αργά τη νύχτα και νωρίς το πρωί.
Του αρέσει να μαγειρεύει και μπορεί να απαγγείλει από στήθους αποσπάσματα από
βιβλία μαγειρικής. «Νομίζω», λέει, «ότι ο μισός λόγος για να ζωγραφίσεις έναν
πίνακα είναι ότι δεν ξέρεις τι θα συμβεί. Μερικές φορές πιστεύω ότι, αν οι
ζωγράφοι ήξεραν τι θα συμβεί, δεν θα έμπαιναν στον κόπο να το κάνουν. Η
ζωγραφική είναι κάποιες φορές σαν μερικές συνταγές, όπου κάνεις ένα σωρό
περίπλοκα πράγματα σε μια πάπια και μετά καταλήγεις να την βάλεις στην άκρη
και να χρησιμοποιήσεις μόνο την πέτσα».