ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ταξί του παρελθόντος

Στέκεται, άκρη άκρη, στο πεζοδρόμιο της Ακαδημίας. Έχει ύφος παρακλητικό, σαν
να ζητά ελεημοσύνη. Ωστόσο είναι μια γυναίκα πανέμορφη, καλοντυμένη, με
υπέροχα μιουλ και αστραφτερό μπλουζάκι. Θα δικαιούνταν το πιο ακατάδεχτο
περπάτημα του κόσμου. Αλλά, βλέπετε, δεν θέλει να περπατήσει. Θέλει ταξί. Και
όταν θέλεις ταξί στην Αθήνα, καλό είναι να είσαι ταπεινός, να αφήνεις ελεύθερη
την απελπισία στο βλέμμα σου. Πράγμα εύκολο, γιατί απελπισία σε πιάνει και
μόνο με τη σκέψη ότι χρειάζεσαι ταξί. Δεν είναι Ιαπωνία εδώ, να σου ανοίγουν
την πόρτα πολυτελών αυτοκινήτων οδηγοί με κοστούμι, γραβάτα, γάντια και
κασκέτο. Ώς εκεί δεν βλέπω να φτάνει η παγκοσμιοποίηση. Εδώ έχουμε ταξί του
παρόντος, όχι του μέλλοντος, με ραντάρ για αναζήτηση δρόμων μέσω δορυφόρου.
Αυτό είναι το κακό με τα δικά μας ταξί, ότι τα επιβάλλει επιτακτικά το παρόν
και το επείγον. Και στο μεταξύ, αυτά βυθίζονται καθημερινά στο παρελθόν. Κάθε
μέρα και πιο απεριποίητα και πιο άπλυτα και πιο σακαράκες. Με τα καθίσματα
γδαρμένα, τις πόρτες ξεχαρβαλωμένες, τον μαύρο καπνό του πετρελαίου που καίνε
όλο και πιο πυκνό. Περίεργο δεν είναι, σε μια πόλη που κάπως, τέλος πάντων,
προσπαθεί να σενιαριστεί; Τι περιμένουν τα ταξί; Κασκέτα από την Ιαπωνία
μάλλον δεν περιμένουν. Κάτι άλλο προφανώς, κάποια διακήρυξη για τους
Ολυμπιακούς, που με το παρακλητικό και ταπεινό πνεύμα των πελατών τους θα τους
ικετεύει να αλλάξουν οχήματα. Και θα συμπληρώνεται με κίνητρα, που τόσο
καλύτερα και πιο συμφέροντα θα είναι, όσο χειρότερα έχουν καταφέρει εν τω
μεταξύ να γίνουν τα αυτοκίνητά τους. Κάπως έτσι θα πρέπει να σκέπτονται οι
ταξιτζήδες, άλλη εξήγηση δεν υπάρχει.