γιατί… έχουμε 30 χρόνια να πάμε στο φεγγάρι;

Επειδή τα χρήματα που απαιτούνται για ένα τέτοιο πρόγραμμα είναι πάρα πολλά
και κανένας, προς το παρόν, δεν φαίνεται διατεθειμένος να τα δώσει. Κάποιοι
βέβαια θα αναρωτηθούν «πώς βρέθηκαν τα λεφτά στη δεκαετία του 1960 και δεν
μπορούν να βρεθούν σήμερα;». Εδώ είναι και η ουσία του ζητήματος. Αν ο
άνθρωπος ταξιδεύσει σήμερα για τη Σελήνη, δεν θα πάει απλώς για να κάνει ακόμα
«ένα μεγάλο βήμα για την ανθρωπότητα», ούτε για να μαζέψει βράχους. Θα πάει
για να μεταφέρει υλικά για την κατασκευή μιας διαστημικής βάσης. Υπάρχουν
πολλοί σοβαροί λόγοι που υπαγορεύουν την ύπαρξη ενός διαστημικού σταθμού στη
Σελήνη. Ένας από αυτούς, όπως σημειώνει ο καθηγητής Αστροφυσικής στο
Πανεπιστήμιο Paris 6 και ερευνητής στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών της Γαλλίας Νίκος
Πράντζος, είναι η υποστήριξη τηλεσκοπίων που μπορούν να δουλεύουν καλύτερα απ’
ό,τι τα αντίστοιχα στη Γη. Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι το come back στο
φεγγάρι αποτελεί μέρος ενός σύνθετου εγχειρήματος. Αν εφαρμοζόταν σύμφωνα με
τον αμερικανικό σχεδιασμό του 1990, που ήθελε έναν ισχυρό πύραυλο-εκτοξευτή
για τη μεταφορά αστροναυτών και υλικού, καθώς και δύο οχήματα εισόδου σε
τροχιά γύρω από το φεγγάρι και προσσελήνωσης, τότε το κόστος θα ξεπερνούσε
αυτό του προγράματος «Απόλλων». Κοντά 100 δισ. δολάρια σημερινά λεφτά, τη
στιγμή που ο προϋπολογισμός της NASA είναι περίπου 15 δισ. δολάρια τον χρόνο.