ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Βιβλίο καταχώρισης

Ταψιά, χαλκώματα, ένα σαξόφωνο, τρομπέτες κρεμασμένες. Διαβάζω τη λεζάντα. «Οι
αρχαιοπώλες ή έμποροι νεώτερων μνημείων θα πρέπει να διατηρούν βιβλία
καταχώρισης των “κινητών μνημείων” που διαθέτουν, σύμφωνα με το νέο
αρχαιολογικό νομοσχέδιο». Η φωτογραφία δείχνει ένα παλιατζήδικο, μάλλον στο
Μοναστηράκι. Εκείνα τα πηγμένα μαγαζιά. Πού θα βρουν χώρο να βάλουν τα βιβλία
της καταχώρισης οι «έμποροι νεώτερων μνημείων», γνωστοί ως παλιατζήδες μέχρι
χθες; Ούτε ψύλλος στον κόρφο τους. Στην Αθήνα της πολυκατοικίας και της
αντιπαροχής, που δεν άφησε κηπάκι ελεύθερο, όπου ακόμα γκρεμίζονται σπίτια
μικρά, για να βγει κι από την τελευταία μύγα ξύγκι, να ξεζουμιστεί η γη σε
κάθε χιλιοστό της, νομιμότατα και κοινή συναινέσει, τι να καταχωρίσουν οι
παλιατζήδες; Στην πρωτεύουσα που μόνο τα νεοκλασικά της κτίρια αναγνώρισε, κι
αυτά όταν είχαν μείνει ελάχιστα, γιατί να πάρουν αυτοί την ευθύνη της
καταγραφής; Εδώ πρέπει να γραφεί έπος. Θέλει τεράστιες βιβλιοθήκες η ιστορία
της εθελουσίας καταστροφής όχι μνημείων και αρχαιοτήτων, αλλά απλώς των
σπιτιών των πατεράδων και των παππούδων τους, στην οποία με τόση επιτυχία
επιδόθηκαν – και ακόμα επιδίδονται – οι Αθηναίοι. Κάθε ρόπτρο και κάθε παλιό
ακροκέραμο θα μπορούσαν να μιλήσουν για το πόσο ελάχιστη αγάπη κατάφεραν να
εμπνεύσουν στα παιδιά των ιδιοκτητών τους, όσο ωραία κι αν ήταν φτιαγμένα. Πού
να καταχωρισθεί αυτή η μανία και πώς να την καταγράψεις. Δεν περιγράφεται,
αναπνέεται, σε κάθε βήμα μας, σε κάθε μας μέρα, σε κάθε ματιά σ’ αυτή την
πόλη. Και τις άλλες. Σε όλες όπου τώρα, πίσω πίσω, αφού δεν αφήσαμε όρθιο
τίποτα, ονομάζουμε μνημεία τα χαλκώματα του παλιατζή και πιάνουμε να του
ζητήσουμε τα ρέστα.