ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γιατί δεν θέλει να έχει κινητό!

– Πήρες τον Κώστα να ρωτήσεις για το βράδυ;

– Δεν ήταν στο σπίτι… Θα πάρω αργότερα.

Μα γιατί δεν παίρνεις στο κινητό; Η απορία έρχεται αυτόματα στο μυαλό και στα
χείλη. Η απάντηση όμως δεν μου φάνηκε και τόσο… αυτόματη.

Ο Κώστας δεν έχει κινητό!

Ρωτάω «γιατί;» και περιμένω να ακούσω κάτι σαν «το έχει χάσει», «περιμένει να
του ενεργοποιήσουν τη σύνδεση», κάτι τελοσπάντων που να δικαιολογεί την
προσωρινή έλλειψη αυτού που για μένα και τους περισσότερους γύρω μου είναι σαν
τον αέρα που αναπνέουμε – δεν κάνουμε βήμα χωρίς αυτό. Αμ δε. Άλλη μια
αποστομωτική και καθόλου… αυτόματη απάντηση.

Γιατί δεν θέλει να έχει κινητό!

Άρα δεν θέλει να γεμίσει τα αυτιά του με έναν ακόμη ενοχλητικό θόρυβο που δεν
κάνει διακρίσεις αλλά χτυπάει όποτε και όπου θέλει. Δεν θέλει να προσθέσει στη
ζωή του ένα παραπάνω κομμάτι άγχους για την μπαταρία που τελειώνει και δεν θα
βγάλει τη μέρα, για το σήμα που σε αυτό το σημείο χάνεται, για την αναγνώριση
κλήσης (ποιος να ‘ναι πάλι αυτός με την απόκρυψη;). Δεν θέλει να δίνει στους
άλλους την ευκαιρία να τον παρακολουθούν κάθε στιγμή, σε κάθε του βήμα.

Θέλει να κρατάει κάτι και για τον εαυτό του, κάποιες ώρες ή έστω κάποιες
στιγμές που κανείς δεν θα μπορεί να τον βρει. Θέλει λίγη περισσότερη ηρεμία
και δεν αφήνει κανένα ringtone να του τη χαλάσει.

Μπορεί να ανήκει πια στη μειοψηφία. Μα είναι λίγο πιο ευτυχισμένος από την
πλειοψηφία. Γιατί είναι λίγο πιο ελεύθερος. Ζηλεύω.