Το θρίλερ μιας αυτοκτονίας στο ΜΙΤ

Η Ελίζαμπεθ την ημέρα που γιόρταζε τα 19α γενέθλιά της στο ΜΙΤ. Ήταν δύο χρόνια στο πανεπιστήμιο. Οι συμφοιτητές της έλεγαν ότι έδινε την εντύπωση πως ένιωθε κάποιες φορές ανασφάλεια

Στο περίφημο ΜΙΤ, το (πανεπιστημιακό) Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης,
μια φοιτήτρια αποφάσισε να αφαιρέσει τη ζωή της. Κάηκε ζωντανή επειδή υπέφερε
ψυχικά. Ίσως επειδή δεν άντεξε την πίεση να αριστεύσει. Οι γονείς της εγκαλούν
τώρα το πανεπιστήμιο, που δεν τους ενημέρωσε για τα όσα περνούσε η 19χρονη
Ελίζαμπεθ, επικαλούμενο τον νόμο περί προσωπικών δεδομένων. Το δε ΜΙΤ
προσπαθεί να βγει αλώβητο από αυτήν την τραγική ιστορία…

«Θα σας πως μόνο το εξής: όταν συμπληρώνουμε τα χαρτιά για να μπούμε στο ΜΙΤ,
μας λένε ότι το περιβάλλον είναι πολύ ανταγωνιστικό. Και πως αν αισθανθούμε
έντονη ψυχολογική πίεση, να μη διστάσουμε να ζητήσουμε ιατρική βοήθεια», λέει
στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών του ΜΙΤ, Θεόδωρος
Κωνσταντακόπουλος. Ήξερε για το περιστατικό. Όλοι το είχαν συζητήσει. «Το ΜΙΤ
και το Κορνέλ στη Νέα Υόρκη είναι τα πρώτα σε αυτοκτονίες προπτυχιακών
φοιτητών, σύμφωνα με μια στατιστική που διάβαζα πρόσφατα».

Αρχές Απριλίου του 2000. Σε ένα από τα δωμάτια που μένουν οι φοιτητές του
Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη. Μια
κοπέλα 19 χρόνων, που ονειρευόταν να γίνει διδάκτορας Γενετικής, βρίσκεται
γονατισμένη στο δωμάτιο της και κλαίει πάνω στον ώμο ενός συμφοιτητή της που
προσπαθεί να την ηρεμήσει.

Η κοπέλα λεγόταν Ελίζαμπεθ Σιν και ήταν κορεατικής καταγωγής. Οι γονείς
της είναι ευκατάστατοι και ζουν στη Νέα Υόρκη. Η Ελίζαμπεθ ήταν η μεγαλύτερη
από τα άλλα δύο της αδέρφια. Λίγες ημέρες αργότερα, το όνομα της Ελίζαμπεθ
προστέθηκε σε μια άτυπη λίστα δίπλα από τον αριθμό 12.

Ήταν Σάββατο 8 Απριλίου του 2000, όταν η Ελίζαμπεθ έκλαιγε στο πάτωμα του
ξενώνα. Οι άνδρες της αστυνομίας που ειδοποιήθηκαν από φίλους της κοπέλας
έμειναν έκπληκτοι όταν άκουσαν τον συμφοιτητή της να τους λέει πως «η
Ελίζαμπεθ ήθελε να αυτοκτονήσει καρφώνοντας ένα μαχαίρι στο στήθος της, αλλά
δεν βρήκε το κουράγιο να το κάνει».

Οι αστυνομικοί έπεισαν την Ελίζαμπεθ να τους ακολουθήσει στο κέντρο ψυχικής
υγείας, όπου μίλησε τηλεφωνικά με έναν ψυχίατρο, ο οποίος της συνέστησε να
ηρεμήσει και να γυρίσει πίσω να κοιμηθεί.

Την επόμενη ημέρα που έκλαιγε σωριασμένη στο πάτωμα, η Ελίζαμπεθ ζητούσε από
κάποιον φίλο της να διαγράψει όλα τα αρχεία που κρατούσε στον υπολογιστή,
επειδή σκόπευε να αυτοκτονήσει με αλκοόλ και χάπια. Μετά έπεσε να κοιμηθεί. Ο
φίλος της φοβήθηκε και πήγε και ξύπνησε τον υπεύθυνο του ξενώνα. Εκείνος
ειδοποίησε τον ψυχίατρο του πανεπιστημίου και από κοινού αποφάσισαν να αφήσουν
τη μικρή να κοιμηθεί και να ενημερώσουν το επόμενο πρωί τις πρυτανικές αρχές.

Οι γονείς τής Ελίζαμπεθ δεν μπορούν να χωνέψουν ότι εκείνο το βράδυ η
κόρη τους είχε πάρει μια τέτοια απόφαση και κανείς, όπως είπαν, δεν τους
ειδοποίησε. «Ξέρουμε για τους νόμους περί προσωπικών δεδομένων και τους
σεβόμαστε. Όμως επρόκειτο για ζήτημα ζωής και θανάτου. Μας είπαν ότι η
Ελίζαμπεθ δεν ήθελε να ξέρουμε. Μα, ήταν το παιδί σε κατάσταση να κρίνει
σωστά;».

Η Ελίζαμπεθ ήταν αριστούχος στο σχολείο και είχε κάνει αίτηση να μπει στο
πανεπιστήμιο του Γέιλ. Την δέχτηκαν, αλλά προτίμησε το ΜΙΤ. Ήθελε να μπορεί να
βρίσκει θεραπείες για ανίατες ασθένειες. «Τότε, λοιπόν, να πας στο ΜΙΤ… Για
εμένα είναι μακράν το καλύτερο πανεπιστήμιο του κόσμου», της είχε πει ο
πατέρας της. Έπαιζε και μουσική η Ελίζαμπεθ και ασχολιόταν σοβαρά με τον
αθλητισμό.

Πολλά από τα παιδιά που ετοιμάζονται να χτυπήσουν την πόρτα μεγάλων
πανεπιστημίων της Αμερικής φαίνεται πως ήδη από το σχολείο έχουν αρχίσει να
ζουν τη ζωή ενός ενηλίκου. Φεύγουν το πρωί νωρίτερα από τους γονείς τους και
γυρίζουν αργότερα το βράδυ στο σπίτι. Πρωτοετείς στο πανεπιστήμιο,
παρακολουθούν τα μαθήματα, στη συνέχεια κάποιοι δουλεύουν για να βγάλουν λεφτά
ώστε να αγοράσουν τα αγαθά της σύγχρονης ζωής, αυτοκίνητο και ηλεκτρονικό
υπολογιστή, και στη συνέχεια ξενυχτούν μελετώντας.

«Σε όλα τα πανεπιστήμια έχουμε παιδιά με ανάγκες», έλεγε στη δημοσιογράφο των
«New York Times» ο εκπρόσωπος του Πανεπιστημίου τού Ιλινόις, Μπιλ Μέρφι. «Και
δεν είναι μόνο η αγωνία και το άγχος για τα μαθήματα, αλλά μια σειρά από
παράγοντες που κάνουν τους φοιτητές να αναζητούν βοήθεια».

Το επόμενο βράδυ η Ελίζαμπεθ κλείδωσε την πόρτα του δωματίου της και άναψε
μερικά κεριά. Στις 9 το βράδυ ένας φοιτητής μύρισε καπνό και άκουσε τον
ανιχνευτή να χτυπάει μέσα από το δωμάτιο 421. Ακούγοντας την Ελίζαμπεθ να
κλαίει και να βογγά προσπάθησαν, με ένα άλλο παιδί, να σπάσουν το χερούλι.
Χωρίς να τα καταφέρουν, ειδοποιούν την αστυνομία, η οποία χτυπά τον συναγερμό
και διατάσσει την εκκένωση του κτιρίου.

Σπάνε την πόρτα και βρίσκουν μια ανθρώπινη μπάλα να φλέγεται στη μέση
του δωματίου. Προσπαθούν να σβήσουν τη φωτιά με πυροσβεστήρες, ρίχνουν νερό
από τα παράθυρα και τραβούν από τη φωτιά την κοπέλα, κρατώντας τους
αστραγάλους της. Στο νοσοκομείο της Βοστώνης οι γιατροί είπαν στους γονείς ότι
η κοπέλα νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση, έχοντας υποστεί εγκαύματα τρίτου
βαθμού στο 65% το κορμιού της. Πέθανε σε λίγες ημέρες. Το συμβάν καταγράφηκε
ως αυτοκτονία. Η 12η από το 1990 στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο.

«Άσε με να μείνω σιωπηλή»

Η δημοσιογράφος των «New York Times», Ντέμπορα Σόνταγκ, άκουγε τον περασμένο
μήνα τη μητέρα της φοιτήτριας να της διηγείται έναν διάλογο που είχε με την
κόρη της λίγο πριν από εκείνο το Σάββατο του Απρίλη. «Ήμασταν στο αυτοκίνητό
μου, της είπα ότι δείχνει ταραγμένη, πως ό,τι και αν είναι αυτό που την
στενοχωρεί δεν αξίζει τον κόπο. Εκείνη μου αντιγύρισε: “Μαμά, δεν θέλω να το
συζητήσω, άσε με να παραμείνω σιωπηλή και να σκεφτώ”».

Η μητέρα της Ελίζαμπεθ χρησιμοποίησε για πρώτη φορά αόριστο. Συνήθως, όταν
μιλάει για την Ελίζαμπεθ, μιλάει σε ενεστώτα. «Η Ελίζαμπεθ θέλει, η Ελίζαμπεθ
λέει». Οι γονείς της ήξεραν, ίσως δεν ήθελαν και να δεχθούν πως το παιδί
υπέφερε ορισμένες φορές από κατάθλιψη, πεσιμισμό, απογοήτευση. Είχε ψυχολογικά
προβλήματα, θα έλεγε κάποιος με μια κουβέντα. Ίσως έφταιγε ότι απέτυχε να
περάσει και ένα διαγώνισμα στη Φυσική. «Η παιδεία είναι το παν σε έναν
άνθρωπο», της είχε πει ο πατέρας της.

Ζητούν την βοήθεια ψυχολόγων

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που κάνουν τους προπτυχιακούς φοιτητές στα μεγάλα
πανεπιστήμια των ΗΠΑ, και ιδιαίτερα στο ΜΙΤ, να ζητούν τη βοήθεια ψυχολόγων. Ο
πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Φοιτητών του ΜΙΤ, Θεόδωρος Κωνσταντακόπουλος,
λέει στα «ΝΕΑ» ότι «πολλά παιδιά που έρχονται από τα λύκεια, έχουν συνηθίσει
να είναι πρώτοι. Μπαίνοντας όμως στο πανεπιστήμιο βλέπουν ότι η πρωτιά τους
απειλείται. Βλέπουν ότι οι συνθήκες ανταγωνισμού είναι σκληρές.

Επιπλέον, τα δίδακτρα είναι ακριβά και αν δεν έχεις καλούς βαθμούς δεν μπορείς
να κερδίσεις επιχορήγηση για να καλύψεις μέρος των διδάκτρων. Όταν είσαι
προπτυχιακός φοιτητής έχεις και πολλά μαθήματα να διαβάσεις. Για να τα
καταφέρεις, στερείς τον εαυτό σου από πολλά πράγματα. Κλείνεσαι στον κοιτώνα
και μελετάς. Έτσι, λοιπόν, κάποια παιδιά που δεν πιάνουν καλούς βαθμούς
απογοητεύονται. Και αν μάλιστα είναι μικρά σε ηλικία, που δεν έχουν ωριμάσει,
τότε, δυστυχώς, εκδηλώνουν ακραίες συμπεριφορές».