Χάσαμε Κρόνεμπεργκ – στοπ

Απογοήτευσε ο Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ και η «Αράχνη» του στις Κάννες. Το σενάριο της ταινίας μοιάζει με ιστορία για νεοσύλλεκτους της ψυχιατρικής

Ποιος θα τολμούσε ν’ αγγίξει μια ιστορία που ούτε λίγο ούτε πολύ λέει πως για
όλα φταίει το… βυζί της μαμάς; Μόνο ένας προτεστάντης με ειδικές ανάγκες. Κι
όμως ο άνθρωπος που έχει υπογράψει την «Αράχνη», δεν είναι κάποιος τριτοετής
μιας τυχαίας κινηματογραφικής σχολής του Τορόντο ή των Εξαρχείων, αλλά η αυτού
εξοχότης Ντέιβιντ Κρόνενμπεργκ. Και σας ορκίζομαι, μέσα σε δύο ώρες, οι
μεγάλες, οι δυσθεώρητες προσδοκίες έγιναν στάχτες.

Ο προβληματισμός του μετρ του νοσηρού «καλτ σίνεμα» δεν είναι καν μεγέθους…
αράχνης. Ψείρας και ούτε. Και πάει ως εξής: Πιτσιρικάς μεταλλάσσεται σε
σχιζοφρενή δολοφόνο της μαμάς του, όταν για πρώτη φορά βλέπει γυμνό… βυζί
και όταν συλλαμβάνει τον πατέρα του να ασπάζεται τη μητέρα του. Αποτέλεσμα;
Εκλαμβάνει τη μητέρα του ως πόρνη και τον πατέρα του ως δολοφόνο της
παρθένου… μητρός του. Πάνω στην τρέλα του ανοίγει την στρόφιγγα του γκαζιού
και πάπαλα η μανούλα του!

Μοιάζει με ιστορία για νεοσύλλεκτους της ψυχιατρικής και όποιος τολμήσει να
την διηγηθεί (ως ανέκδοτο φυσικά) θα φάει της χρονιάς του. Δηλαδή τα παιδιά
μας που βλέπουν ολοτσίτσιδες τις μανούλες τους τι πρόκειται να γίνουν;
Σχιζοφρενείς δολοφόνοι με το πριόνι;

Το πιο τρισχαριτωμένο στην ιστορία είναι η απουσία της σχιζοφρενούς…
αράχνης με το λαμπερό και σοβαρό όνομα Ρέιφ Φάινς. Ούτε στην προβολή, ούτε στη
συνέντευξη, ούτε στις Κάννες. Κι αυτό συμβαίνει. Σου λέει Κρόνενμπεργκ είναι
αυτός, σοβαρός σκηνοθέτης πρώτης γραμμής, ε, ας το κάνω. Και το ‘κανε και όταν
το είδε παραλίγο να υποστεί… εγκεφαλικό. Επί 100 λεπτά να περιφέρεται η σκιά
του εαυτού του με έκφραση βλακός, με αμφίεση που ζέχνει μίλια μακριά και με
την ίδια καμπουριασμένη στάση. Περίπου σαν κομπάρσος ερασιτεχνικού θιάσου που
παριστάνει άστεγο των λουσάτων Καννών, φορώντας… καμπαρτίνα. Και το
χειρότερο; Να γράφει ιερογλυφικά σε ημερολόγιο επιπέδου χαρτιού τουαλέτας και
να τραυλίζει.

Μα το ήξερε από την αρχή πως οι ατάκες του θα είναι ένα διαρκές τραύλισμα
που ουδείς το καταλαβαίνει πλην των θεατών που διαβάζουν τους τίτλους των
διαλόγων;

«Όχι μόνο το ήξερε αλλά και το απόλαυσε» (απάντησε ο Κρόνενμπεργκ).

«Πρόκειται για πρωτοτυπία που θα ενθουσιάσει τη διεθνή κοινότητα των ηθοποιών»
(ψιθύρισε κάποιος συνάδελφος).

Θα επιστρέψετε στο δικό σας προσωπικό ύφος, με ταινίες όπως οι
«Διχασμένοι», η «Μύγα» και το «Crash»;

«Εξαρτάται από το σενάριο. Θα χρησιμοποιήσω βία και οπτικά εφέ αν το απαιτεί η
ιστορία».

Το υστερόγραφο αυτού του… τραυλίσματος το «έγραψε» η Μιράντα Ρίτσαρντσον, η
αληθινή πρωταγωνίστρια της «Αράχνης», αφού μέσα στο ίδιο διάστημα που ο Ρέιφ
Φάινς περιφέρει τη σκιά του εαυτού του, εκείνη μεταμορφώνεται σε τρεις
διαφορετικούς ρόλους: της παρθένου Μαρίας (η μάνα), της πόρνης και της
δεσποτικής δασκάλας. Η συνέντευξη λοιπόν είχε αρχίσει αλλά η μις Ρίτσαρντσον
ήταν άφαντη. Πού είναι, πού είναι; «Κάπου μεταξύ Λονδίνου, ξενοδοχείου και
φεστιβάλ», απάντησε ο συντονιστής του δημοσιογραφικού προγράμματος. Τελικώς
κατέφθασε ασθμαίνουσα, οπότε ο τίτλος του αστείου τροποποιήθηκε ως εξής:
Βρέθηκε η Ρίτσαρντσον-στοπ.

Μέχρι στιγμής, πάντως, οι μόνοι που πέρασαν με το σπαθί τους στα
ημιτελικά του Champions League των Καννών είναι οι εξής ομάδες (με αξιολογική
σειρά): ΗΠΑ «Μπόουλινγκ στο Κολουμπάιν» του Μάικλ Μουρ, Αγγλία «Sweet sixteen»
του Κεν Λόουτς, Παλαιστίνη «Yadon Haheyya» του Ελιάς Σουλεϊμάν, Ρωσία «Η
ρώσικη κιβωτός» του Αλεξάντερ Σοκούροφ. Όμως ουδείς εξ αυτών δεν προκάλεσε την
αυθόρμητη έλευση του θρυλικού επιφωνήματος «Bravo» ή «Bravissimo». Γεγονός που
σημαίνει πως τα καλύτερα­ αν υπάρχουν καλύτερα ­ θα έρθουν μαζεμένα αργότερα.
Πότε αργότερα; Έχουμε και λέμε:

Σήμερα ο Αλέξανδρος Παπαδόπουλος ή Αλεξάντερ Πέιν (γόνος ομογενών) με
την ταινία δρόμου «About Schmidt». Μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σ’ έναν
συνταξιούχο και ολοσχερώς χρεοκοπημένο 70άρη (Τζακ Νίκολσον) και έναν…
νοικιασμένο 6χρονο από την Αφρική! Καλό; Ως ιδέα εξαιρετική.

Επίσης σήμερα ο μινιμαλιστής Φινλανδός Άκι Καουρισμάκι με τον «Άνθρωπο χωρίς
παρελθόν».

Την Πέμπτη η ομάδα του Βελγίου με τους αδελφούς Νταρντέν και τον «Γιο». Είναι
ικανοί για το καλύτερο αποτέλεσμα. Πάντα, σε όλες τις εμφανίσεις τους, δίνουν
τον καλύτερο εαυτό τους (για την ιστορία θυμίζω πως το 1999 με πρόεδρο της
Επιτροπής τον Κρόνενμπεργκ κέρδισαν το τρόπαιο αυτού του… Μουντιάλ). Την
Πέμπτη και ο Γάλλος Κασπάρ Νοέ με το «Irrevesible» και με ατού τη Μόνικα
Μπελούσι. Ο γαλλικός Τύπος τον σπρώχνει με χέρια και με πόδια.

Τέλος, την Παρασκευή, ο «Πιανίστας» και ο Ρομάν Πολάνσκι κλείνουν ραντεβού με
την ιστορία. Αν ανταποκριθεί στις προσδοκίες και στις προδιαγραφές της
τελειομανίας του θα ολοκληρώσει τον κύκλο του τοποθετώντας έναν Χρυσό Φοίνικα
στην ιδιωτική του συλλογή!

Ο νάνος, ο ψηλός και το… σι θρου

Δεξιά ο Λεονάρντο ντι Κάπριο. Το ίδιο ψηλός, το ίδιο σοβαρός, αλλά καθόλου…
αμούστακος και αδύνατος. Ο… Τιτανικός έγινε άντρας με τα όλα του. Αριστερά η
μαύρη… κιλότα. Διότι το πρώτο πράγμα που έπεφτε στον οπτικό σου ορίζοντα
ήταν ακριβώς αυτό το θρυλικό ανά τους αιώνες γυναικείο εσώρουχο. Κάνω έτσι
προς τα πάνω και το βλέμμα μου πέφτει σε μικροσκοπική μαύρη τουαλέτα που από
το πολύ σι θρου έλαμπε η περί ο λόγος κιλότα. Το όνομα αυτής Κάμερον Ντιάζ!

Στο κέντρο ο Μάρτιν Σκορσέζε. Είναι που είναι… θεόρατος, με τους δύο
πανύψηλους δίπλα του απόγινε. Φανταστείτε πως τα φρύδια του (μεγέθους
Κωνσταντίνου Καραμανλή) ίσα που έφταναν στις μασχάλες της Ντιάζ και στους…
γοφούς του Ντι Κάπριο. Όμως το πιο πρωτότυπο ρούχο που φορούσε πάνω του και
που του ‘δινε αρχοντιά ήταν η κατάλευκη και ολοκαίνουργια οδοντοστοιχία του.
Περίπου επιπέδου Ιακωβίδου και Hollywood smile.

Είδαμε 20 λεπτά από την τρίωρη γκανγκστερική τοιχογραφία «Συμμορίες της
Νέας Υόρκης», είδαμε την αυτοκρατορική υποδοχή που επιφύλαξαν οι Γάλλοι στον
Σκορσέζε και ακούσαμε επιφωνήματα του τύπου «εντυπωσιακό υλικό». Αυτό θα πει
συμμαχία. Το ένα χέρι νίβει το άλλο και τα δύο το ίδιο ταμείο!