Προσεχώς… μονομάχοι

Σε ένα μήνα, ο κ. Γ. Παπανδρέου μπαίνει στην πέμπτη δεκαετία της ζωής του –
αλλά είναι μάλλον απίθανο να αρχίσει να του μιλάει στον πληθυντικό, για λόγους
σεβασμού, ο σαρανταπεντάρης κ. Β. Βενιζέλος, που, με την πληθωρικότητά του,
δεν διστάζει καμιά φορά να χρησιμοποιήσει τον ενικό ακόμα και ενώπιον του
εξηνταεπτάρη κ. Κ. Σημίτη. Ποιος νοιάζεται όμως για την αστική ευγένεια, όταν
το έπαθλο είναι η διαδοχή;

Παπανδρέου – Βενιζέλος. Διαθέτουν και οι δύο «σχέσεις με όρια» απέναντι στον Κ. Σημίτη και έχουν εξασφαλίσει μεγάλες δυνατότητες αυτονομίας. Και, φυσικά, έχουν κάθε λόγο να είναι αισιόδοξοι ότι το παιχνίδι της διαδοχής θα αφορά μόνον τους δυο τους…

Οι κ.κ. Γ. Παπανδρέου και Β. Βενιζέλος αποτελούν πια τα μοναδικά πρόσωπα της
λίστας των πρωθυπουργήσιμων, που έχει αναλάβει να εκδίδει κατά καιρούς ο κ. Θ.
Πάγκαλος. Κάποτε τους έβγαζε οκτώ, σήμερα ο πρώην υπουργός δεν περιλαμβάνει σε
αυτήν ούτε καν τον κ. Α. Τσοχατζόπουλο, παρ’ ότι ο υπουργός Ανάπτυξης
εξακολουθεί να ακολουθεί κατά πόδας σε δημοτικότητα τον κ. Παπανδρέου, ενώ
ξεπέρασε και σε σταυρούς τον κ. Β. Βενιζέλο στο τελευταίο ντέρμπι της
Θεσσαλονίκης, στις εκλογές του 2000.

Φυσικά, ο κ. Θ. Πάγκαλος δεν επιδιώκει να μείνει στην Ιστορία ως η Πυθία του
ΠΑΣΟΚ – απλώς, έχει παρέλθει η εποχή που αυτονοήτως ήταν και ο ίδιος μέσα στον
κατάλογο των πρωθυπουργήσιμων, ενώ τυχαίνει το τελευταίο διάστημα να έχει
βελτιώσει τις σχέσεις του στον έναν ή στον άλλον βαθμό και με τα δύο «πουλέν»
του. Δεν είναι όμως ο μόνος που το έχει πράξει…

Τόσο ο κ. Γ. Παπανδρέου όσο και ο κ. Β. Βενιζέλος καλλιεργούν συστηματικά τις
επαφές τους μέσα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, τα μέλη της οποίας
ούτως ή άλλως «ψάχνονται» όλο τον τελευταίο χρόνο. Ψάχνονται εν όψει της «ώρας
μηδέν», εν όψει, δηλαδή, της στιγμής της διαδοχής.

Συμπάθειες. Διαθέτουν και οι δύο πολύ υψηλή δημοτικότητα, εδώ και
αρκετά χρόνια. Διαθέτουν και οι δύο μεγάλες συμπάθειες μέσα στο κυβερνών
κόμμα. Διαθέτουν και οι δύο μεγάλη πείρα στους χειρισμούς της εξωτερικής
πολιτικής – ο μεν κ. Παπανδρέου κλείνει τρία χρόνια ως υπουργός Εξωτερικών, ο
δε κ. Β. Βενιζέλος λειτούργησε πολλές φορές ως άτυπος υπουργός Εξωτερικών στα
τελευταία χρόνια της πρωθυπουργίας Παπανδρέου. Διαθέτουν και οι δύο «σχέσεις
με όρια» απέναντι στον κ. Κ. Σημίτη και έχουν εξασφαλίσει μεγάλες δυνατότητες
αυτονομίας. Και, φυσικά, έχουν κάθε λόγο να είναι αισιόδοξοι ότι το παιχνίδι
της διαδοχής θα αφορά μόνον τους δυο τους, ειδικά αν στο ΠΑΣΟΚ εμπεδωθεί η
άποψη ότι μόνον ένας σαραντάρης (έστω και με την ευρύτερη έννοια του όρου…)
μπορεί να αντιμετωπίσει τον «σαραντάρη» Κ. Καραμανλή.

Κάπου εκεί σταματούν οι ομοιότητες – και αρχίζουν οι διαφορές: Ο κ. Β.
Βενιζέλος δεν διστάζει το τελευταίο διάστημα να λειτουργεί σχεδόν ανοικτά ως
«αντιπολίτευση» απέναντι στο κυρίαρχο ρεύμα των «σημιτικών εκσυγχρονιστών» της
κυβέρνησης. Τελευταίο του θύμα ο κ. Ν. Χριστοδουλάκης και οι χειρισμοί του
όσον αφορά τη φορολογική μεταρρύθμιση. Αντίθετα, ο κ. Γ. Παπανδρέου μόνον μία
φορά σήκωσε το χέρι του στο Εκτελεστικό Γραφείο «κόντρα» στις θελήσεις Σημίτη
– για να υπερασπιστεί την πρότασή του για εκλογή του προέδρου του ΠΑΣΟΚ από το
σύνολο της οργανωμένης του βάσης.

Σήμερα, ο υπουργός Εξωτερικών δεν έχει κανένα λόγο να αισθάνεται
ικανοποιημένος από τον τρόπο που υιοθετήθηκε η πρότασή του εκείνη από το
Εκτελεστικό Γραφείο του ΠΑΣΟΚ – η πρόβλεψη για παράλληλη εκλογή του γραμματέα
και του Εκτελεστικού Γραφείου από το Συνέδριο βάζει φραγμούς σε όποιον θα
ήθελε να κυριαρχήσει στο εσωκομματικό σκηνικό, με βάση την «απευθείας σχέση»
του με το σύνολο των μελών και των φίλων του κυβερνώντος κόμματος.

Το Εκτελεστικό Γραφείο. Είναι προφανές ότι με βάση τα όσα ισχύουν
σήμερα, η απόφαση που ομόφωνα υιοθέτησε το Εκτελεστικό Γραφείο του ΠΑΣΟΚ,
χωρίς να «βοηθά» ιδιαίτερα τον κ. Βενιζέλο, «βλάπτει» τον κ. Παπανδρέου – που
έχει επενδύσει μεγάλο κομμάτι της εικόνας του στις «παπανδρεϊκές» σχέσεις του
με τη βάση του ΠΑΣΟΚ.

Η εξέλιξη αυτή – που σε μεγάλο βαθμό αποδίδεται σε κινήσεις του κ. Κ. Λαλιώτη
αλλά και της κ. Βάσως Παπανδρέου – προσδιορίζει και τις δυσκολίες που έχουν να
αντιμετωπίσουν οι υποψήφιοι μονομάχοι, οι οποίοι θα πρέπει, μέσα στο σκηνικό
που δημιουργείται, να αναζητήσουν συμμαχίες σε υψηλό επίπεδο. Και στο πεδίο
αυτό, ο κ. Βενιζέλος είναι κάποια βήματα μπροστά από τον κ. Παπανδρέου, ο
οποίος δεν έχει επιδιώξει μέχρι σήμερα την οποιαδήποτε ουσιαστική επαφή με
κάποιο από τα κορυφαία στελέχη του κυβερνώντος κόμματος. Μάλιστα, είναι
ενδιαφέρον ότι με στελέχη όπως ο κ. Γ. Παπαντωνίου – ο οποίος επίσης δεν
κρύβει τις φιλοδοξίες του, ειδικά τώρα που έχει αναλάβει το προνομιακό για
τέτοιες βλέψεις υπουργείο Άμυνας – είναι ουσιαστικά σε «νεκρό σημείο», ενώ οι
σχέσεις τους εθεωρούντο ως και «ιδιαίτερα θερμές» πριν από μερικούς μήνες.
Επίσης, σε πολύ κακό επίπεδο είναι οι σχέσεις του με μία σειρά σημαντικών
στελεχών, που έχουν και απευθείας επαφή με τον κ. Κ. Σημίτη. Βέβαια, οι όποιες
συμμαχίες – πραγματικές ή εικονικές – θα μετρήσουν λίγο ή πολύ, ανάλογα και με
τη συγκυρία μέσα στην οποία θα συντελεστεί η υπόθεση της διαδοχής. Για την
οποία συγκυρία, ένα είναι βέβαιο: όταν έλθει, οι μόνοι που δεν θα μπορούν να
κατηγορηθούν ότι την προκάλεσαν θα είναι οι «μονομάχοι»!