ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Παλαιστίνη: υπάρχει ελπίδα;

Ο ειρηνοποιός κ. Πάουελ (επικεφαλής της στρατιάς που εξόντωσε 200.000
Ιρακινούς) «δεν μπόρεσε» να πείσει τον Σαρόν να σταματήσει τον μονόπλευρο
πόλεμο! Ο κ. Μπους, εξάλλου, ενώ υποστηρίζει την ίδρυση παλαιστινιακού
κράτους, θεωρεί ότι «το Ισραήλ έχει δικαίωμα να αμυνθεί κατά των τρομοκρατών».
Τρομοκράτες: οι Παλαιστίνιοι.

Ας θυμηθούμε τα γεγονότα. Ο ΟΗΕ αποφάσισε τη δημιουργία κράτους του Ισραήλ. Το
κράτος αυτό δημιουργήθηκε πάνω στα ερείπια της Παλαιστίνης το 1948, χωρίς ο
ΟΗΕ να επιβάλει την ταυτόχρονη ίδρυση κράτους των Παλαιστινίων. Έκτοτε αρχίζει
μια σειρά πολέμων (1967 και μετά) καταλήψεων εδαφών (Γκολάν, Δυτική Όχθη,
Γάζα) και εποικισμών των παλαιστινιακών εδαφών. Πρόσχημα: η ασφάλεια του
Ισραήλ. Στόχος: η εκδίωξη των Παλαιστινίων από τα εδάφη τους. Συνέπεια: η
αντίσταση των Παλαιστινίων. Η αντίσταση ονομάστηκε και σ’ αυτή την περίπτωση
τρομοκρατία. Αλλά όπως γράφει ο Αλέν Γκρες, «να μην ξεχνάμε ότι το Ισραήλ έχει
καταλάβει παλαιστινιακά εδάφη και όχι οι Παλαιστίνιοι». Η δεύτερη ιντιφάντα
ξέσπασε τον Σεπτέμβριο του 2000 ως αντίδραση στις συμφωνίες του Όσλο, στον
συνεχιζόμενο εποικισμό και στη σωβινιστική πολιτική, συνολικά, της κυβέρνησης
του Σαρόν. Το νέο κύμα αντίστασης έδωσε στο Ισραήλ την ευκαιρία να εξαπολύσει
τον νέο μονόπλευρο πόλεμο εναντίον των Παλαιστινίων.

Τι επιδιώκει η κυβέρνηση του Ισραήλ; 1) Να συντρίψει την παλαιστινιακή
αντίσταση. 2) Να εξευτελίσει τον Αραφάτ και, σε συνεργασία με τις ΗΠΑ,
να επιβάλει ίσως κάποια κυβέρνηση Κουίσλινγκ. 3) Να προκαλέσει,
ενδεχομένως, με την υποταγή του Αραφάτ, εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα στις
δυνάμεις της αντίστασης. Και οι τακτικοί αυτοί στόχοι υπηρετούν μια πάγια
στρατηγική: να μην υπάρξει παλαιστινιακό κράτος ή, στη χειρότερη περίπτωση, να
δημιουργηθεί ένα «οιονεί κράτος» υποτελές στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ. Η πολιτική
του σιωνισμού στην ακραία, νεοναζιστική εκδοχή της.

Και οι ΗΠΑ; Δεν μπόρεσε λοιπόν ο ειρηνοποιός να σταματήσει τα τανκς του Σαρόν;
Ή έπαιξε απλώς θέατρο; Σημείωσα τις αντιφάσεις του πλανητάρχη. Όπως γράφει και
ο διαβόητος Μπρεζίνσκι, «από τη μια δίνουμε στον Σαρόν πράσινο φως και από την
άλλη ψηφίζουμε στον ΟΗΕ υπέρ της αποχώρησης του Ισραήλ». Τι επιδιώκουν,
λοιπόν, οι ΗΠΑ; Ταλαντεύονται ή έχουν σαφείς στρατηγικούς στόχους;

Οι ΗΠΑ στήριξαν οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά το κράτος του Ισραήλ από
την εποχή της ίδρυσής του, επειδή το έβλεπαν ως προγεφύρωμα εναντίον των
αραβικών εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων και του ανερχόμενου (μετά τον πόλεμο)
αραβικού εθνικισμού. Ο σύμμαχος αποδείχτηκε πιστός, ευγνώμων για τα
δισεκατομμύρια δολάρια και τη διπλωματική στήριξη.

Στη σημερινή περίπτωση δεν θέλησαν, λοιπόν, οι ΗΠΑ να δυσαρεστήσουν τον πιστό
τους σύμμαχο; Μια καταφατική απάντηση θα ήταν αφελής: Οι ΗΠΑ έχουν συμφέρον
από την εξόντωση της παλαιστινιακής αντίστασης. Έχουν συμφέρον να επιβάλουν
μια ειρήνη νεκροταφείου στην Παλαιστίνη χωρίς την ίδρυση παλαιστινιακού
κράτους ή με τη δημιουργία ενός προτεκτοράτου υποτελούς στην υπερδύναμη. Αλλά
η «ειρήνευση» στην Παλαιστίνη θα είναι «στιγμή», βήμα προς την «αμερικανική
ειρήνη» στη Μέση Ανατολή. Όπως έγραφε η «Wall Street Journal», η ειρήνη στη
Μέση Ανατολή περνά από τη Βαγδάτη. Πράγματι, το Ιράκ βρίσκεται πάντα στο
στόχαστρο των ΗΠΑ. Με πρόσχημα τον έλεγχο «των όπλων μαζικής καταστροφής»
αυτής της χώρας, οι ΗΠΑ σχεδιάζουν νέο πόλεμο, ενώ το υποτελές Συμβούλιο
Ασφαλείας συζητεί για νέο καθεστώς κυρώσεων. Η συντριβή της παλαιστινιακής
αντίστασης θα διευκόλυνε τα πολεμικά σχέδια των ΗΠΑ εναντίον του Ιράκ, την
ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν και την επιβολή μιας κυβέρνησης που θα εξασφάλιζε
την προνομιακή εκμετάλλευση των πετρελαίων αυτής της χώρας από τις ΗΠΑ.

Οι ΗΠΑ κατέστρεψαν και καταστρέφουν το Ιράκ. Κατέστρεψαν και καταστρέφουν το
Αφγανιστάν. Γίνονται συνένοχοι στη γενοκτονία των Παλαιστινίων. Με την
πολιτικής τους αυτή δεν θέτουν σε κίνδυνο τα συμφέροντά τους στη Μέση Ανατολή;
Επί του παρόντος, δεν έχουν να φοβηθούν από τις αντιδραστικές κυβερνήσεις της
περιοχής. Μακροπρόθεσμα όμως; Το κίνημα διαμαρτυρίας των λαών των αραβικών
χωρών δεν προοιωνίζεται ένα ρόδινο μέλλον για τις ΗΠΑ. Και το Ισραήλ; Ώς πότε
θα αντέχει οικονομικά και στρατιωτικά; Το Ισραήλ δεν θα μπορέσει να εξοντώσει
τον λαό της Παλαιστίνης. Παρά ταύτα, το κυβερνητικό κόμμα πήρε απόφαση
εναντίον της δημιουργίας παλαιστινιακού κράτους και η εισβολή στην περιοχή της
Γάζας άρχισε ήδη. Έτσι, το Ισραήλ βυθίζεται όλο και περισσότερο σε ένα τέλμα
χωρίς διέξοδο. Μόνη λύση: η ίδρυση κράτους των Παλαιστινίων ή κράτους
αποτελούμενου από δύο έθνη, σύμφωνα με την πρόταση του Έντουαρντ Σαΐντ. Αν
όχι, μια τρίτη ιντιφάντα θα είναι η απάντηση στην κρατική τρομοκρατία του
Ισραήλ. Αλλά, ήδη, το 63% των πολιτών του Ισραήλ είναι υπέρ της δημιουργίας
παλαιστινιακού κράτους. Απαρχή ελπίδας;

Ο Ευτύχης Μπιτσάκης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.