ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Άνοιξη στο πάρκο

Την άνοιξη δεν επιτρέπεται να τη δεις στην πόλη. Μας το απαγορεύουν. Κάποιοι
άγνωστοι, που δεν είναι γνωστοί. Ας έχουμε πληρώσει τα πάρκα της σε χρυσάφι,
δεν τα δικαιούμαστε. Δεν θα βρούμε πουθενά την προσωπική ελευθερία να κάνουμε
μια βόλτα σε δενδροστοιχία ως άνθρωποι. Ας ακριβαίνει ο κάθε κόκκος χώματος
μέρα με τη μέρα στους κοινόχρηστους χώρους, όσο υψώνονται οι όροφοι των
ιδιωτικών. Όλο και πολυτιμότερη, όλο και πιο ανεκτίμητη, η προστατευμένη
περιοχή πρασίνου γίνεται πιο ευάλωτη. Στο Πεδίον του Άρεως ο περίπατος έχει
γίνει αναμέτρηση. Οι μαμάδες με τα καροτσάκια θα συναντήσουν οπωσδήποτε
κάποιον με μηχανάκι που τρέχει, ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο που έχει δουλειά
εκεί γύρω, και τώρα τελευταία σιδερικά ξεφορτωμένα στην παλιά παιδική χαρά,
δίπλα στον Πανελλήνιο. Για πού προορίζονται; Μυστήριο υφέρπει στα παρτέρια.
Λουλουδάκια εποχής πάντως δεν φυτεύτηκαν φέτος. Τι θα γίνει; Ποιος θα έρθει
τώρα; Μπας κι ο Πανελλήνιος επεκταθεί; Μπας κι ετοιμάζεται κάποια άλλη
καινούργια καταπάτηση; Και το σκουπίδι και η παράγκα, και η αδιαφορία να
διογκώνονται. Μέσα στα φουντωμένα δέντρα, στα θαρραλέα πουλιά που κελαηδούν
αδιάκοπα, αυτό το αίσθημα αδυναμίας που σε πνίγει ως πολίτη είναι χειρότερο
απ’ ό,τι όταν περνάς τις βαριές χειμωνιάτικες ημέρες. Να μη μπορείς ούτε να
μάθεις ούτε να αντιδράσεις ούτε να αμυνθείς, να σε διαπερνά με το ανοιξιάτικο
αεράκι αυτή η ταπείνωση της παθητικότητας, η απαξίωση του κοινού αγαθού, του
πολύτιμου και ακριβού κοινού αγαθού. Με κάτι τέτοια ξεκινάς την ημέρα, και
ύστερα ψάχνεις να ανακαλύψεις για το πού βαδίζει η Ευρώπη και γιατί οι πολίτες
αισθάνονται αλλοτριωμένη την κοινωνική τους ύπαρξη.