Τα παιδιά θέλουν στοργή…

Είναι παράδοξο αλλά συμβαίνει καθημερινά, δεκάδες χιλιάδες φορές σε
χιλιάδες σπίτια. Γονείς που ισχυρίζονται ότι θέλουν παιδιά που μπορούν να
σκέπτονται και να παίρνουν ανεξάρτητα τις δικές τους αποφάσεις, θέλουν επίσης
να εκτελούν τα παιδιά όποια εντολή εκείνοι τους δίνουν! Να ‘σαι γονιός είναι
δύσκολο επάγγελμα.

«Η Νοητική Νοημοσύνη, καθορίζει μόλις το 20% της επιτυχίας στη ζωή. Το υπόλοιπο 80% αφορά την συναισθηματική νοημοσύνη» επισήμανε η κ. Π. Σίμου

Δύσκολο είναι και να ‘σαι δάσκαλος ή ειδικός. Αλλά το να είσαι παιδί και
μάλιστα σχολικής ηλικίας είναι ακόμα δυσκολότερο, ειδικά σήμερα που τα παιδιά
«σέρνονται» στα ολοήμερα σχολεία από τις 7 παρά το πρωί έως τις 4.30 το
μεσημέρι, τρώνε βραδινό και μεσημεριανό μαζί, τρέχουν σχεδόν όλα τα απογεύματα
σε εξωσχολικές δραστηριότητες, κοιμούνται ελάχιστες ώρες και παίζουν ελάχιστα.

Αυτά και άλλα πολλά σημαντικά ειπώθηκαν σε μια ενδιαφέρουσα βραδιά διαλόγου,
ανάμεσα σε γονείς, δασκάλους, παιδιά και ειδικούς που έγινε στο Κέντρο
Ψυχοσωματικής Έρευνας, στο Ν. Ψυχικό με θέμα «Βάζοντας πίσω την καρδιά στη
μάθηση. Σχολική ηλικία, μάθηση και συναισθηματική νοημοσύνη».

«Η μάθηση σήμερα στηρίζεται σε μια στείρα λογική – όσο το δυνατόν περισσότερες
γνώσεις, σε λιγότερο χρόνο. Το συναίσθημα εξοστρακίζεται ως περιττό από τη ζωή
των παιδιών μας», επισήμανε η διευθύντρια του Κέντρου κ. Παρασκευή Σίμου, δρ
Ψυχοπαιδαγωγικών. «Αλλά έχει αποδειχθεί ότι η Νοητική Νοημοσύνη, το γνωστό σε
όλους μας Ι.Q., καθορίζει μόλις το 20% της επιτυχίας στη ζωή. Το υπόλοιπο 80%
αφορά τις δυνάμεις που καλούνται Συναισθηματική Νοημοσύνη…».

Τα παιδιά και οι νέοι που χειρίζονται καλά τα συναισθήματά τους και που
αναγνωρίζουν και αντιδρούν αποτελεσματικά στα συναισθήματα των άλλων,
βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση σε όλους τους τομείς της ζωής – στις
οικογενειακές και διαπροσωπικές σχέσεις, στο σχολείο, τα σπορ, τις κοινωνικές
συναλλαγές. Στα σχολεία και τις οικογένειες, όπου η συναισθηματική ευφυΐα
αντιμετωπίζεται με την ίδια σοβαρότητα όπως και το Ι.Q., τα παιδιά έχουν
καλύτερη ανοχή στο άγχος, έχουν μια αυξημένη επιθυμία να μάθουν και να
πετύχουν μέσα και έξω από το σχολείο, συμμετέχουν σε λιγότερες διενέξεις και
αναπτύσσουν πολύ μικρότερη αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.

Οι βαθμοί. Κάτι που ιδιαίτερα προβληματίζει, είναι η αδιαφορία και
απέχθεια που πολλές φορές δείχνουν τα παιδιά για το σχολείο. Δεν υπάρχει παιδί
που να μη θέλει να μαθαίνει, αλλά υπάρχουν πολλά παιδιά που δεν αποδίδουν
γιατί κάπου έχουν δυσκολία. Το πιο σοφό που κάνουν τα παιδιά που δυσκολεύονται
σε κάποιο π.χ. μάθημα, είναι να μην ασχολούνται με αυτό – είναι ο δικός τους
τρόπος να αποφύγουν τον πόνο. Όπως τονίστηκε το σύστημα της βαθμολογίας ειδικά
στις μικρές ηλικίες, δεν βοηθάει στο να αποκτήσουν τα παιδιά αυτοπεποίθηση.
Αντίθετα, ένας κακός βαθμός προκαλεί στα παιδιά «ταξική ενοχή και ντροπή».

Τα παιδιά και οι συμμορίες… Γιατί όλο και περισσότερα παιδιά
εντάσσονται από όλο και μικρότερη ηλικία σε συμμορίες; «Η οικογένεια πρέπει να
είναι η καλύτερη συμμορία», δήλωσε κάποτε ο Λουίς Γκονζάλες, ειδικός στην
πρόληψη βίας. «Οι συμμορίες είναι λιγότερο ελκυστικές για τα παιδιά που οι
ανάγκες τους καλύπτονται στο σπίτι και το σχολείο», πιστεύει η κ. Σίμου.