ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Η μεζούρα

– Αφήστε λίγο τη μεζούρα από τα χέρια σας και δοκιμάστε το παπούτσι στο
ποδαράκι του παιδιού!

Η φωνή της πωλήτριας, με δυσκολία συγκρατημένη ένα χιλιοστό πριν την υστερική
στριγκλιά, τράβηξε την προσοχή όλων στο παπουτσήδικο. Η μητέρα με τη μεζούρα,
όμως, ούτε που την κοίταξε. Μ’ ένα υπέροχο ροζ παπουτσάκι στο χέρι, μετρούσε
και συλλογι-ζόταν αν θα άντεχε το ποδαράκι της κορούλας της να το φορέσει. Και
η κορούλα πού ήταν; Εκεί μπροστά, διπλωμένη στα δυο, χαχάνιζε παίζοντας με
κάτι στο πάτωμα. Ένα ρωμαλέο παιδάκι, υγιέστατο. Η πωλήτρια το κοίταξε σαν να
ήταν έτοιμη να το αρπάξει και να του βάλει τα παπούτσια στο κεφάλι.

Η μητέρα, απαθής, με ύφος απόμακρης Οφηλίας, γύριζε το παπουτσάκι από όλες τις
μεριές, να είναι σίγουρη. Κι όλοι στο μαγαζί παρατήσαμε τα ψώνια και κοιτάζαμε
να δούμε τι θα γίνει τελικά, θα το πάρει απόφαση η υπερπροστατευτική μαμά ν’
αφήσει τη μεζούρα, να δοκιμάσει το παπούτσι στο παιδί; Χαμογελώντας ειρωνικά
απολαμβάναμε τους δισταγμούς της. Φυσικά ξέραμε ότι κατά βάθος άλλο πράγμα
μετρούσε. Το μέγεθος του κόσμου μετρούσε απ’ όλες τις μεριές και τον έβρισκε
στενό για το μωρό της. Σφιχτό τον έχουν φτιάξει και σκληρό, πώς να στριμώξεις
μέσα του τα πανέμορφα, τα τρυφερά μικρούτσικά του πόδια; Θα το χτυπήσει
σίγουρα ο κόσμος το παιδί, στη φτέρνα και στις μύτες. Αχίλλειος η φτέρνα και
οι μύτες μαλακές. Μέτρα και ξαναμέτρα, αλλά δεν το γλιτώνεις από τίποτα. Δεν
γίνεται παραγγελία αυτό, να του εφαρμόσει όπως πρέπει. Πάντα θα περισσεύει και
πάντα θα σκοντάφτει, δεν προλαβαίνεις τίποτα.