ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σχέσεις στοργής…

Νόμιζες ότι εσύ θα είσαι πάντα το παιδί…

Πως όσα χρόνια κι αν περάσουν θα σε προστατεύουν σαν εκείνη, την πρώτη φορά…
Την πρώτη φορά που κλαψούρισες, την πρώτη φορά που αρρώστησες, την πρώτη φορά
που πήγες σχολείο, την πρώτη φορά που απογοητεύτηκες…

Χιλιάδες οι πρώτες φορές, που άνοιξαν την αγκαλιά τους, σε φρόντισαν, σε
παρηγόρησαν…

Νόμιζες, πως εσύ πάντα θα παίρνεις, κι αυτοί θα είναι εκεί για να δίνουν…

Μέχρι τη στιγμή που ανακάλυψες πως αυτή η σχέση στο πλήρωμα του χρόνου γίνεται
αμφίδρομη, για να επιστρέψει πάλι – στην επόμενη σωστή στιγμή – σε πορεία
μονόδρομου. Μια ασθένεια, ένα ξαφνικό κακό – όταν τα πράγματα κυλούν
φυσιολογικά, αυτοί σε προχωρημένοι ηλικία και εσύ ώριμος ενήλικος.

Μόνο που τότε οι όροι μοιάζουν να είναι αντεστραμμένοι. Αυτοί το παιδί, εσύ ο
γονιός… Η δική τους πρώτη φορά…

Νιώθεις ότι ξαφνικά συμπεριφέρονται αλλόκοτα. Επιζητούν τη δική σου προστασία,
το «χαρτζιλίκι» τους. Αρκετές φορές, ανήμποροι, κρέμονται πάνω σου σαν τα
βρέφη που γκρινιάζουν να τα πάρεις αγκαλιά.

Αρνείσαι να πιστέψεις ότι εσύ τώρα πρέπει να σηκώσεις το βάρος. Ότι πέρασε η
περίοδος χάριτος, που ανέμελα έστρεφες το βλέμμα προς αυτούς.

Ένας κύκλος έκλεισε, ένας νέος ανοίγει. Οδυνηρός, στην αρχή. Πώς να
αποποιηθείς ρόλους μιας ζωής; Δεν είσαι μαθημένος, ψελλίζεις, αλλά
μαθαίνεις…

Θα είσαι πάντα το παιδί τους, αλλά δεν θα είσαι πια παιδί…

Ώσπου να κοπεί κάποια στιγμή οριστικά ο ομφάλιος λώρος…