Ο μονόλογος του Σαρόν

Η σκηνή: Μία μοναχική φιγούρα στο ευρύχωρο γραφείο του Ισραηλινού
πρωθυπουργού. Μαζεύει δύναμη για ακόμη μία πολύωρη, επώδυνη συνεδρίαση του
Υπουργικού Συμβουλίου. Μονολογεί, όπως θα ήθελε να μιλήσει:

Μέρα τη μέρα. Αυτό μόνο χρειαζόμαστε. Μέρα τη μέρα, αποσταθεροποίησα τους
τρομοκράτες, κράτησα τον κόσμο σε απόσταση επί έναν μήνα. Είμαστε ακόμη εδώ,
παρεμπιπτόντως, παρόλο που επαινούμαστε από την Ουάσιγκτον επειδή αποχωρούμε.
Και οι ΗΠΑ μού καλύπτουν τα νώτα όσον αφορά αυτήν τη γελοία επιτροπή του ΟΗΕ
για την Τζενίν.

Νομίζετε ότι ο Μπίμπι Νετανιάχου θα τα είχε καταφέρει καλύτερα;

Αλλά ουδείς καταλαβαίνει. Ότι όλο αυτό δεν είχε σχέση με τον Αραφάτ. Ότι είχε
σχέση με τον Μπίμπι. Και με τον Τζορτζ Μπους. Ότι ήταν μια δοκιμασία για
αυτόν. Και η αλήθεια είναι ότι τα έβγαλε πέρα αξιοπρεπώς. Νομίζω, άλλωστε, ότι
καταλαβαινόμαστε.

Εγώ είμαι ένας Εβραίος αγρότης, εκείνος είναι ένας Αμερικανός επαρχιώτης. Ο
Μπους μπορεί να λέει «ναι» και έπειτα να κάνει «όχι». Μπορεί να λέει
«αποχωρήστε τώρα» όσο μου χρειάζεται να τελειώσω τη δουλειά. Έδειξε στο
εκλογικό μου σώμα ότι μπορώ να χειριστώ τους Αμερικανούς. Ότι μπορώ να κάνω
πολιτική όσο και πόλεμο. Βρίσκομαι σήμερα στο επίκεντρο της ευρύτερης
ισραηλινής συναίνεσης εδώ και δύο δεκαετίες, ενώνω το Λικούντ με την οργάνωση
Ειρήνη Τώρα. Ξεπερνώ τον Μπίμπι και μετά, καλωσορίζομαι στον Λευκό Οίκο. Είναι
αυτό αποτυχία;

Ο Σαρόν δεν αλλάζει περισσότερο από ό,τι αλλάζει ο Αραφάτ. Μπορείτε να με
πιστεύετε όταν λέω ότι δεν θα αποσυρθώ ποτέ από τα Υψίπεδα του Γκολάν, ή ότι
δεν θα διαλύσω ούτε έναν οικισμό στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Αυτή την εντολή
θα τη δώσει άλλος πρωθυπουργός.

Η μάχη αυτή ήταν αναγκαία, ως στρατιωτικό γυμνάσιο. Πρέπει να σκληραγωγήσω τον
λαό μου, καθώς και τους Αμερικανούς οπαδούς μας. Έπρεπε να ξεκινήσω από τον
πρόεδρο τους, ήταν φυσικό.

Συνοφρυώνεται. Σηκώνεται. Έξοδος του Σαρόν. Αλλά όχι για πολύ.