ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Το αδύνατο σημείο

Τα αγόρια έκαναν πατίνι κι έβριζαν. Κάνοντας καταπληκτικές στροφές πάνω στην
ειδική μπάρα για πατίνια, ένα κλειστό ξύλινο πέταλο που σου δίνει την ευκαιρία
να βρεθείς σε θέση κάθετη στο έδαφος, αν έχεις τα κότσια, εξαπέλυαν βλαστήμιες
και βρισιές με τόση μανία, σα να ήταν τα νοερά στηρίγματα που θα τα εμπόδιζαν
να πέσουν. Με τη μέση του παντελονιού κατεβασμένη, να φαίνεται το λάστιχο του
μπόξερ, τα μαλλιά ορτσαρισμένα πάνω από το μέτωπο με ζελέ, παγωμένα σε στάση
αναιδή, πηγαινοέρχονταν σαν εκκρεμή, σαν πετούμενα, σαν κουρδιστά παιχνίδια.
Και η βρισιά σύννεφο, να τα τυλίγει, ασπίδα που εξασφάλιζε την
αποκλειστικότητα χρήσης της ράμπας. Έβαζαν φόρα κι ανέβαιναν στις κάθετες
πλευρές, έφταναν στην κορυφή με έναν πήδο, έκαναν στάση όρθιοι στο στενό
ερεισίνωτο, σε ύψος τεσσάρων μέτρων. Από κει μ’ ένα σπρέι έφτιαχναν γκράφιτι
πάνω στο γκράφιτι της προηγούμενης παρέας. Κάθε κίνηση, κάθε ρούχο είχε τη
σημασία του στην ομαδική αναγγελία, στη μεγάλη θριαμβευτική κραυγή, πως είχαν
μεγαλώσει, πως είχαν γίνει άντρες. Και τρέμε κόσμε. Αλλά ο κόσμος δεν έτρεμε,
έκανε ήσυχα τον περίπατο του στην πλατεία και απλώς τούς απέφευγε. Μόνο δυο
μικρά πλησίασαν μαγεμένα από το λεξιλόγιο και τα ακροβατικά και τούς χάζευαν.
«Είναι κακά παιδιά, ε;» ρώτησαν τη μάνα τους. Εκείνη τούς έδωσε σοκολατάκι,
ύστερα άπλωσε και σε έναν νεαρό που μόλις είχε πάρει μια τούμπα κι είχε
σωριαστεί στα πόδια της. Εκείνος το πήρε ξαφνιασμένος, πήγε να πετάξει το
χαρτί και ντράπηκε. Τρεκλίζοντας στα πατίνια, μάζεψε τα άδεια κουτιά
αναψυκτικού που είχαν σκορπίσει. Η μαμά δεν απάντησε στα παιδιά της, έψαξε
στην τσέπη και για άλλα σοκολατάκια.