Όλα θόλωσαν για τη μάνα…

Ο 15χρονος μαθητής του Γυμνασίου, με αργά βήματα ανέβηκε χθες το πρωί τα
σκαλιά των δικαστηρίων στην πρώην Σχολή Ευελπίδων. Μόνος του, χωρίς κάποιον
δικό του, κάποιον συγγενή δίπλα του, χωρίς καν να έχει δικηγόρο, μπήκε στο
εισαγγελικό γραφείο. Το μόνο χέρι που ακουμπούσε στην πλάτη του, ήταν ενός από
τους δύο αστυνομικούς που τον συνόδευαν.

Στον ανακριτή, όπου παραπέμφθηκε μετά την άσκηση ποινικής δίωξης, θα
προσπαθήσει να μιλήσει για τους λόγους που τον οδήγησαν στην πράξη του. Τους
λόγους για τους οποίους στα 15 μόλις χρόνια του πέρασε με τόση ευκολία και
βιαιότητα τη διαχωριστική γραμμή. Θα προσπαθήσει να βρει λόγια για την
αγριότητα με την οποία επιτέθηκε στην ηλικιωμένη γειτόνισσά του που τη γνώριζε
από παιδί, τη χτύπησε 19 φορές με το μαχαίρι του και της άρπαξε 300 ευρώ, όση
ήταν η σύνταξή της. Στον ανακριτή θα δώσει εξηγήσεις αν η συγκλονιστική αυτή
ιστορία έγινε για ένα χαλασμένο ποδήλατο. Για τα λίγα χρήματα που χρειαζόταν ο
μικρός για την επισκευή του.

Πάντως, την επόμενη ημέρα της δολοφονίας, σύμφωνα με τη δικογραφία, ο 15χρονος
ατάραχος πήγε σε κατάστημα της γειτονιάς του και πλήρωσε για να επισκευάσει το
ποδήλατό του.

«Παγώσαμε…»

Την ίδια ώρα σε μια άλλη γειτονιά της Αθήνας, στο ισόγειο διαμέρισμα
πολυκατοικίας στον Βύρωνα, η οικογένειά του προσπαθεί να μαζέψει τα συντρίμμια
που άφησε η θύελλα. «Το μυαλό μου δεν μπορεί να χωρέσει αυτό που έγινε.
Παγώσαμε, εγώ και ο πατέρας του, όταν μας είπαν από την Αστυνομία για το παιδί
μας. Όλα θόλωσαν γύρω μας. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Από το σοκ που πάθαμε
δεν είχαμε το κουράγιο ούτε τα τυπικά να κάνουμε, να βάλουμε κάποιον
δικηγόρο».

Πίσω από την πόρτα του μικρού διαμερίσματος του ισογείου, η μητέρα του
15χρονου μόλις που στέκεται στα πόδια της. Με σοβαρά προβλήματα υγείας,
φρεσκοχειρουργημένη στο πόδι, αμήχανη και συγκλονισμένη, δεν έχει λόγια για
την τραγωδία που τσάκισε το σπίτι της. Στην είσοδο της πολυκατοικίας βρίσκεται
ακόμα αναρτημένο το αγγελτήριο για τον φρικτό θάνατο της 68χρονης γειτόνισσάς
της Λάουρας Δομενικιώτου. «Τι να πω, πώς μπορώ να εξηγήσω αυτό που έγινε. Και
εγώ και ο άνδρας μου έχουμε δουλέψει σκληρά στο μεροκάματο για τα παιδιά μας.
Για να μην τους λείψει τίποτα. Στο σπίτι μας δεν είχε ακουσθεί φωνή, ούτε
γκρίνια. Έχουμε και άλλο ένα παιδί, ένα μικρότερο κορίτσι που πηγαίνει στο
Γυμνάσιο. Δεν είχαμε προβλήματα με τα παιδιά μας. Ο μικρός ήταν λίγο ζωηρός,
αλλά έκανε πράγματα της ηλικίας του. Τίποτα το περίεργο και το ανησυχητικό.
Μέχρι που μας ειδοποίησαν από την Αστυνομία και ανατράπηκαν όλα».

Για τους λόγους που οδήγησαν στη συγκλονιστική αυτή ιστορία, δεν μπορεί να
δώσει απάντηση. «Εμείς δεν είχαμε στερήσει τίποτα από τα παιδιά μας. Την
Τετάρτη μού ζήτησε 30 ευρώ για να επισκευάσει το ποδήλατο και του τα έδωσα.
Απ’ ό,τι έμαθα από την κατάθεσή του στην Αστυνομία, η παρεξήγηση έγινε για το
ποδήλατο. Το άφηνε έξω από το διαμέρισμα της ηλικιωμένης και αυτή τού έκανε
παρατήρηση. Του μίλησε προσβλητικά, μίλησε άσχημα για μένα και για τον πατέρα
του και εξοργίσθηκε. Λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζω, δεν μπορώ
να τον επικεφθώ. Τηλεφωνικώς μιλήσαμε και έκλαιγε συνέχεια».

«Ευγενικό παιδί»

Μια φιλήσυχη οικογένεια της διπλανής πόρτας, με τον πατέρα που εργαζόταν
σερβιτόρος και μεγάλωνε τα δύο παιδιά του, περιγράφουν οι ένοικοι της
πολυκατοικίας την οικογένεια του 15χρονου. Και για το ίδιο το παιδί λένε ότι
δεν είχε δώσει δείγματα επιθετικότητας ή κάποιας συμπεριφοράς που θα
προετοίμαζε μια τέτοια πράξη.

Αντίθετα, το περιγράφουν σαν ένα ευγενικό παιδί, που έκανε θελήματα και σε
άλλους ενοίκους της πολυκατοικίας. «Η μόνη αταξία του ήταν όταν έπαιζε μπάλα
με άλλα παιδιά της γετονιάς και καμιά φορά ενοχλούσαν», λέει ένας ένοικος. «Με
την ηλικιωμένη η οικογένειά του γνωρίζονταν χρόνια. Συχνά ο μικρός τη βοηθούσε
και της αγόραζε πράγματα που είχε ανάγκη για το σπίτι της. Η ίδια αντιμετώπιζε
προβλήματα και δεν μπορούσε να μετακινηθεί εύκολα. Τον εμπιστευόταν τον μικρό
που μπαινόβγαινε χρόνια στο σπίτι της και γι’ αυτό άλλωστε τού άνοιξε την
πόρτα το μοιραίο βράδυ».