Η Εβδομάδα των Παθών ήλθε αργότερα

Ποτέ άλλοτε στα είκοσι τρία χρόνια της θητείας του δεν τον είχε
αντικαταστήσει άλλος στην ύψιστη στιγμή της ταπείνωσης. Τη Μεγάλη Πέμπτη των
Καθολικών, ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β’ δεν γονάτισε για να πλύνει και να φιλήσει
τα πόδια των ιερέων. Αντ’ αυτού ενήργησαν δύο καρδινάλιοι, όπως και σε πολλές
άλλες θρησκευτικές τελετές στη διάρκεια της φετινής Μεγάλης Εβδομάδας.

Γυρτό κεφάλι, τρεμάμενο χέρι, ασθενική φωνή, είναι η εικόνα του ηγέτη ενός
δισεκατομμυρίου ρωμαιοκαθολικών ανά τον κόσμο. Η σωματική του αδυναμία είναι
τόσο μεγάλη που στο Βατικανό αρκετοί πλέον αναρωτιούνται πόσον καιρό ακόμη θα
αντέξει στον απαιτητικό ρόλο του επικεφαλής της ρωμαιοκαθολικής κοινότητας.

Μιας κοινότητας που σείεται τα τελευταία χρόνια, συθέμελα το τελευταίο
διάστημα, από κραυγαλέα κρούσματα ηθικών παρεκκλίσεων του κλήρου της.
Παρεκκλίσεων, που επιβεβαίωσαν το διάτρητο των συνόρων.

Αυστρία, Μεξικό, Ιρλανδία, Πολωνία, Γαλλία, Γερμανία και, τελικά, Ηνωμένες
Πολιτείες. Εκεί πλέον το σκάνδαλο παιδεραστίας από ιερείς της Ρωμαιοκαθολικής
Εκκλησίας έχει λάβει διαστάσεις – καθολικές. Τετρακόσιες καταγγελίες έχουν
κατατεθεί εναντίον ιερέων μόνο στην Επισκοπή της Βοστώνης και δεκάδες ακόμη σε
άλλες 16 Επισκοπές των Ηνωμένων Πολιτειών. Το «κατηγορώ» διευρύνεται και
αγγίζει ακόμη και τα ανώτερα ιερατικά κλιμάκια, καρδιναλίους, που φαίνεται ότι
συγκάλυψαν ιερείς τα ονόματα των οποίων είχαν εμπλακεί.

Ήταν η συνέχεια της Εβδομάδας των Παθών για τον καθολικό κόσμο. «Ο κόσμος
πρέπει να γνωρίζει ότι στην ιεροσύνη και τη θρησκευτική ζωή δεν υπάρχει χώρος
για εκείνους που βλάπτουν τους νέους», διεμήνυσε ο Πάπας στους 12 καρδιναλίους
της Καθολικής Εκκλησίας των Ηνωμένων Πολιτειών στο Βατικανό. «Δικαίως
θεωρείται έγκλημα από την κοινωνία», τους είπε, τονίζοντας με έμφαση τις
λέξεις μία προς μία, κάνοντας πολλούς να πουν ότι πρόκειται για κάλεσμα
«μηδενικής ανοχής». Η περαιτέρω στάση της ηγεσίας της Εκκλησίας στις Ηνωμένες
Πολιτείες τελεί υπό συζήτηση. Η αποβολή των ιερέων που διαπράττουν το
«έγκλημα» κατ’ επανάληψη θεωρείται δεδομένη, ωστόσο φαίνεται ότι στους
ιερατικούς κόλπους υπάρχουν έντονες διαφωνίες σχετικά με την απάντηση στην
«πρώτη φορά».

Οι ασθένειες. Παρά την αναστάτωση που προκαλεί το ζήτημα, πολλοί στην
ιεραρχία του Βατικανού το υποβαθμίζουν, αντιμετωπίζοντάς το ως μια δυσάρεστη
παρένθεση. Προέχει πάντα, υποστηρίζουν, η ιστορική αποστολή του Πάπα να ενώσει
τον χριστιανικό κόσμο έναντι των απειλών, είτε αυτές προέρχονται από το Ισλάμ
είτε από τον υλισμό της εποχής. Λίγοι αμφιβάλλουν όμως ότι ο 80χρονος
Ποντίφικας δεν θα ήθελε με τίποτα να αμαυρωθεί η θητεία του από σκάνδαλα, και
μάλιστα καθώς φαίνεται να πλησιάζει στο βιολογικό τέλος. Μεγάλος επιζήσας ο
ίδιος, έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι θα βγει νικητής και τώρα.

Ο αγώνας της υγείας του άρχισε το 1981, μετά την επίθεση που δέχθηκε από τον
Τούρκο Μεχμέτ Αλί Αγκτσά. Το ότι επέζησε τότε εξηγείται από τον Πάπα ως
παρέμβαση της Θείας Πρόνοιας. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι χειρουργικές
επεμβάσεις διαδέχθηκαν η μία την άλλη. Καρκίνος των εντέρων, ρήξη του ισχίου,
αρθρίτιδα… Σήμερα η νόσος του Πάρκινσον δεν του επιτρέπει να ελέγχει τους
μυς του προσώπου του ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα, η οικία του στο Βατικανό
τροποποιείται ώστε να καταστούν δυνατές οι μετακινήσεις του με αναπηρική
καρέκλα.

Για πολλούς, ακόμη και αν η ασθενής υγεία του αντανακλά μια Εκκλησία σε κρίση,
μια Εκκλησία που διδάσκει «ηθικές επιταγές» αλλά αντιμετωπίζει παρεκτροπές από
τα ίδια τα μέλη της, ο Πάπας δεν προτίθεται να παραιτηθεί. «Ποτέ δεν θα το
κάνει. Πάνω απ’ όλα θα ήθελε να πεθάνει σαν μάρτυρας, στη διάρκεια μιας
λειτουργίας στο εξωτερικό, θα ήθελε να πεθάνει στον ζυγό», λέει η Κρίστα
Κράμερ, συγγραφέας τού υπό έκδοση βιβλίου στη Γαλλία «Les Faiseurs du Pape».
Όπως όμως επισημαίνει ο Βιτόριο Μεσόρι, που συνεργάστηκε με τον Πάπα για το
βιβλίο του «Crossing the Threshold of Hope», στους ιερατικούς κύκλους έχει
αρχίσει να συζητείται το ενδεχόμενο να τροποποιήσει ο Ιωάννης Παύλος Β΄τους
σχετικούς κανονισμούς και να αποσυρθεί.

Καταδίκασε την παιδεραστία

Ο Κάρολος Βοϊτίλα γεννήθηκε στην Πολωνία στις 18 Μαΐου του 1920. Γιος
απόστρατου υπολοχαγού και Λιθουανής δασκάλας, έχασε τη μητέρα του σε ηλικία 6
ετών. Χρόνια αργότερα ψυχολόγοι απέδωσαν στην απώλεια αυτή την μετέπειτα
αφοσίωσή του στην Παρθένο Μαρία. Μελέτησε την πολωνική γλώσσα και λογοτεχνία
σε Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας, λαμβάνοντας συχνά μέρος σε αθλητικές και
θεατρικές δραστηριότητες. Τις σπουδές του τις διέκοψε η γερμανική κατοχή.
Λέγεται πως, ως νέος, συνδεόταν με κάποιες κοπέλες, όμως αποφάσισε να
ακολουθήσει τον κλήρο όταν πέθανε ο πατέρας του και ενώ είχε γλιτώσει από δύο
σοβαρά ατυχήματα. Το 1967 έγινε καρδινάλιος και Πάπας το 1978.

Αταλάντευτη κατά του κομμουνισμού, η στάση του στη διακυβέρνηση της
Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας διακρίνεται επίσης και για την αντίθεσή της με
«επιλογές» μεγάλης μερίδας της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας: αμβλώσεις,
αντισύλληψη, ομοφυλοφιλία. Και τώρα παιδεραστία από κληρικούς, «από τις πιο
οδυνηρές μορφές του μυστηρίου του κακού στον κόσμο», όπως είπε πριν από λίγους
μήνες. Πριν κορυφωθεί το σκάνδαλο, είχε ο ίδιος γνωστοποιήσει την ακλόνητη
θέση του στο ζήτημα, όταν έκανε δεκτή την παραίτηση του Πολωνού αρχιεπισκόπου,
πρώην συνεργάτη του, Τζούλιους Παέτζ. Ο Παέτζ, 67 χρόνων, κατηγορήθηκε για
ασέλγεια εις βάρος εκπαιδευόμενων και νέων κληρικών.