Ακραία κόμματα, ακραίες «αναλύσεις»

Όπως τα περισσότερα θέματα στην Ελλάδα, έτσι και τα αποτελέσματα του πρώτου
γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία αντιμετωπίστηκαν με ισχυρή δόση
υπερβολής. Ενώ θέλουμε να αποφύγουμε τις ακραίες πολιτικές παρουσίες, μιλάμε
τελικά με ακρότητες και υπερβολές.

Βλέποντας τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών στη Γαλλία θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι εν έτει 2002 κινδυνεύει η Δημοκρατία στη Γαλλία ή, ίσως και στην Ελλάδα, επειδή αύξησε ο Λεπέν τη δύναμή του κατά 2%

Ακούγοντας και διαβάζοντας κάποιες αναλύσεις, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί
ότι εν έτει 2002 κινδυνεύει η Δημοκρατία στη Γαλλία ή, ίσως και στην Ελλάδα,
επειδή αύξησε ο Λεπέν τη δύναμή του κατά 2%. Από την άλλη όμως, μέσα από τις
ίδιες αναλύσεις, δύσκολα θα αντιλαμβανόταν κανείς τη βαθιά κρίση που περνούν
οι Σοσιαλιστές και στη Γαλλία. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, μια πιο ψύχραιμη
αποτίμηση των γαλλικών εκλογών.

Παράδοση . Ασφαλώς και δεν είναι θετικό ότι ένα ακροδεξιό κόμμα σε μια
χώρα όπως η Γαλλία έχει τόσο μεγάλη εκλογική απήχηση. Είναι κάτι που οφείλει
να προβληματίσει τον δημοκρατικό κόσμο. Για να τοποθετήσουμε όμως το θέμα στις
πραγματικές του διαστάσεις, πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι η Γαλλία έχει
μακρά παράδοση λαϊκιστικής ακροδεξιάς (πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά
βέβαια και στη δεκαετία του 1950 με τον Πουζάντ) αλλά και ότι εδώ και 18
χρόνια, από τις ευρωεκλογές του 1984, ο Λεπέν καταγράφει ποσοστά που
υπερβαίνουν σταθερά το 10% του εκλογικού σώματος.

Ήδη, από τις προεδρικές εκλογές του 1987 είχε πάρει 14,5%, ενώ στις
προηγούμενες, το 1995, έλαβε 15,1%. Άρα, η άνοδός του δεν υπερβαίνει σε καμία
περίπτωση το 2%. Ακόμα και αυτό το ποσοστό όμως εξηγείται από την απουσία
αντιευρωπαϊστή υποψηφίου προερχόμενου από το Γκωλικό Κόμμα (το 1995 ήταν ο
Ντεβιλιέ), αλλά κυρίως από την αύξηση της αποχής, η οποία ήταν φυσικό να
επηρεάσει λιγότερο τους φανατισμένους ψηφοφόρους ακραίων κομμάτων.

Οι Τροτσκιστές. Αξιοσημείωτη είναι και η άνοδος που σημειώθηκε στο άλλο
άκρο, δηλαδή των Τροτσκιστών, οι οποίοι αθροιστικά ξεπερνούν το 10%.

Η ερμηνεία αυτού του γεγονότος είναι σαφής: οι ψηφοφόροι απογοητευμένοι από
τον κεντροαριστερό κυβερνητικό συνασπισμό είτε κατευθύνονται προς το αντίπαλο
δέος, την κεντροδεξιά, είτε στρέφονται προς τα δύο άκρα, την άκρα δεξιά και
την άκρα αριστερά.

Και εδώ θέλω να υπογραμμίσω ότι η μόνη απάντηση στον λαϊκισμό και στις ακραίες
πολιτικές εκφράσεις είναι η νηφάλια, υπεύθυνη και αποτελεσματική ανάλυση και,
τελικά, η άσκηση πολιτικής που αντιμετωπίζει τα προβλήματα των πολιτών.

Βλέποντας πιο ψύχραιμα το θέμα, θεωρώ ότι το σημαντικότερο συμπέρασμα που
προκύπτει από το εκλογικό αποτέλεσμα είναι ότι ο γαλλικός λαός τιμώρησε τον
κυβερνητικό συνασπισμό της Αριστεράς υπό τον Λιονέλ Ζοσπέν για την παταγώδη
αποτυχία του.

Τα κόμματα της κυβέρνησης έχασαν συνολικά το 15,3% της εκλογικής τους δύναμης
σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 1997! Για να το πούμε με απλά λόγια,
έχασε όποιο κόμμα συμμετείχε στην κυβέρνηση: -7,3% οι Σοσιαλιστές, – 6,6% οι
Κομμουνιστές, -1,4% οι Πράσινοι.

Οι Σοσιαλιστές οδηγήθηκαν σε πρωτοφανή συρρίκνωση, ενώ οι Κομμουνιστές
συγκέντρωσαν χαμηλότερο ποσοστό ακόμα και από τον Μπεζανσενό, τον 27χρονο
ταχυδρομικό υπάλληλο που κατέβηκε ως υποψήφιος ενός μικρού τροτσκιστικού
κόμματος.

Μετά τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, η κεντροδεξιά στη Γαλλία όχι μόνο
δεν είναι αποδυναμωμένη αλλά βγήκε πολιτικά ενισχυμένη και προβάλλει ως η μόνη
αξιόπιστη κυβερνητική πρόταση γύρω από την οποία αυτή την ώρα συσπειρώνεται η
πλειοψηφία του γαλλικού λαού.

Παρατηρούμε λοιπόν ότι και στη Γαλλία υποχωρούν οι Σοσιαλιστές, συμβαίνει
δηλαδή αυτό που συνέβη σε πολλές χώρες στην Ευρώπη, όπως στην Ιταλία, την
Ισπανία, την Πορτογαλία, τη Δανία, ενώ ένα πρώτο δείγμα γραφής έχουμε και στη
Γερμανία με τις εκλογές στην Κάτω Σαξονία.

Στην Ελλάδα. Η πανωλεθρία των Σοσιαλιστών ανάγκασε τον Ζοσπέν, εν
ενεργεία πρωθυπουργό, να αποχωρήσει από την πολιτική ενώ κάποιοι εδώ
παριστάνουν ότι θεωρούν ασήμαντο το γεγονός αλλά «ανησυχούν» μήπως κινδυνεύσει
η Δημοκρατία στην Ελλάδα επειδή ο Λεπέν στη Γαλλία πήρε 2% παραπάνω. Δεν είναι
όμως σοβαρή ανάλυση των γεγονότων αυτή. Άλλωστε στην Ελλάδα δεν υπάρχει, ούτε
εκτιμώ ότι μπορεί να υπάρξει, φαινόμενο ανάλογο με αυτό του Λεπέν. Ακόμη
περισσότερο, δεν είναι σοβαρό κάποιοι κινδυνολογώντας να καλούν την Αριστερά
στην Ελλάδα να συσπειρωθεί γύρω από το ΠΑΣΟΚ – να κάνει δηλαδή αυτό ακριβώς
που έκαναν και στη Γαλλία και οδήγησε στην κατάρρευση του κεντροαριστερού
κυβερνητικού μπλοκ και στην αποδυνάμωση των κομμάτων που συμμετέχουν σε αυτό.
Στη Γαλλία οι Σοσιαλιστές χρεοκόπησαν, η κυβέρνηση συνασπισμού απέτυχε και όσα
κόμματα συμμετείχαν σε αυτήν τιμωρήθηκαν από τον γαλλικό λαό. Και αυτό γιατί
δεν μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν μεγάλα και χρονίζοντα προβλήματα όπως την
ανεργία, την εγκληματικότητα, τον κοινωνικό αποκλεισμό και τη φτώχεια.

Το συμπέρασμα είναι πως σε ολόκληρη την Ευρώπη τα σοσιαλιστικά κόμματα
υποχωρούν γιατί δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τα σύγχρονα προβλήματα, και αυτό
γιατί έχουν συγκεχυμένη πολιτική φυσιογνωμία, ένα αναποτελεσματικό κράμα δήθεν
φιλολαϊκής αριστερής ρητορείας και αποσπασματικών μεσοβέζικων φιλελεύθερων
πρακτικών. Η κεντροδεξιά πολιτική πρόταση διακυβέρνησης είναι η καλύτερη
απάντηση στα σύνθετα προβλήματα του 21ου αιώνα.