ΕΓΡΑΨΑΝ

Παντελής Μπουκάλας:

(ο αρθρογράφος, με αφορμή τις εκλογές στη Γαλλία)

«Στις νεοτερικές δημοκρατίες, οι πολιτικές παρατάξεις θεώρησαν σκόπιμο να
κηρύξουν αν όχι το τέλος της ιδεολογίας, τουλάχιστον την «υπέρβαση των
διαχωριστικών γραμμών». Με την ελπίδα ότι θα διευρύνουν την εκλογική τους
βάση, απεμπόλησαν την ιδεολογική τους ταυτότητα θεωρώντας τη θλιβερό
απομεινάρι, λείψανο, και εξομοιώθηκαν μεταξύ τους· μόνο που αυτού του είδους
οι εξομοιώσεις γίνονται πάντοτε προς τα κάτω, προς το χειρότερο, εκεί όπου τη
θέση των απόβλητων πλέον οραμάτων την καταλαμβάνουν οι διαχειριστικές
πρακτικές, το σκέτο μάνατζμεντ, η μη πολιτική. Αν όμως οι πολιτικοί,
διακινώντας το σλόγκαν περί τέλους των διαχωρισμών, θέλησαν να υποδείξουν ότι
έχει παρέλθει η εποχή των έντονων παθών και των συγκρούσεων, μια ικανή μερίδα
των ψηφοφόρων, διευκολυνόμενη και από την έλλειψη πολιτικών διαφορών, δεν
άργησε να συμπεράνει ότι «όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι» (όλοι διεφθαρμένοι
δηλαδή, ιδού η προς τα κάτω εξομοίωση) και ν’ αναγνωριστεί σ’ αυτόν που
μιλούσε την εύληπτη γλώσσα του πιο χυδαίου μανιχαϊσμού.

Στο κενό που δημιούργησε η απαξίωση της πολιτικής και η περιφρόνηση των ιδεών
ακμάζει η δημαγωγία που, παροξύνοντας τις μαζικές φοβίες (για τους μετανάστες,
για τους μη λευκούς, για την Ενωμένη Ευρώπη), καταφέρνει να παραστήσει το
παραλήρημά της σαν συγκροτημένο λόγο, και μάλιστα ριζοσπαστικό. Ο Λεπέν δεν
είναι μόνος του στη γερασμένη ήπειρό μας. Και τίποτα δεν επιτρέπει να
πιστεύουμε ότι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει να μολυνθεί».

(«Καθημερινή»)