ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Τρομοκρατία

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Κώστας Γιαμπάνης, στέλεχος της
Κομμουνιστικής Ανανέωσης, γράφει:

«Ο 20ός αιώνας πέρασε στην Ιστορία με την κοσμοϊστορικής σημασίας πρώτη
εργατοαγροτική επανάσταση, που γκρέμισε στη Ρωσία τον καπιταλισμό και έβαλε τα
θεμέλια για το χτίσιμο νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Είχε προηγηθεί, βέβαια, τον 19ο αιώνα ­ το Μάρτη του 1871 ­ η Παρισινή
Κομμούνα, όπου οι προλετάριοι του Παρισιού πήραν την εξουσία στα χέρια τους
και την κράτησαν πάνω από δύο μήνες και η αιματηρή συντριβή της από την
αδίσταχτη αστική τάξη, που συμμάχησε με τον εχθρό του γαλλικού έθνους, για να
χτυπήσει τους εργάτες του Παρισιού.

Η Παρισινή Κομμούνα έδωσε πολύτιμα διδάγματα στο ρώσικο προλεταριάτο, για να
προχωρήσει νικηφόρα στη μεγάλη Οχτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση του 1917.

Και οι δύο επαναστάσεις έδειξαν ξεκάθαρα το πόσο ανελέητοι τρομοκράτες είναι
οι αστοί, ειδικότερα όταν βλέπουν ότι κινδυνεύει η τυραννική και απάνθρωπη
εξουσία τους. Κι όταν τη χάσουν, τότε βυσσοδομούν και κατηγορούν τους
κομμουνιστές πως αυτοί είναι τρομοκράτες! Αυτό το είδαμε συστηματικά μετά τον
Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στις δεκαετίες του λεγόμενου Ψυχρού Πολέμου.

Κάθε επέμβαση των Αμερικανών ιμπεριαλιστών, κάθε εγκαθίδρυση φασιστικών
τυραννικών καθεστώτων από δικά τους ανθρωπόμορφα κτήνη, κάθε απροκάλυπτη βία
και τρομοκρατία, κάθε αιματοκύλισμα λαών και κάθε μαζική δολοφονία ανθρώπων
όπου Γης τη “δικαιολογούσαν” ρίχνοντας το “φταίξιμο” στους κομμουνιστές! Ακόμα
και κάθε ατομική ή κάποιας απεγνωσμένης ομάδας τρομοκρατία τη βάφτιζαν
κομμουνιστική! Αποσιωπούσαν πως οι κομμουνιστές είμαστε ενάντια σ’ αυτήν τη
μορφή πάλης: Πρώτα απ’ όλα, γιατί δίνει δικαιολογία και επιχειρήματα στους
καπιταλιστές να συνεχίζουν το δολοφονικό τους έργο. Δεύτερο, αυτή η μορφή
πάλης οδηγεί σε συνεχή “λουτρό αίματος” όπου αθώοι άνθρωποι σκοτώνονται.
Οδηγεί σε αδιέξοδο. Τρίτο, δεν χτυπάει στη ρίζα της τη βαρβαρότητα του
καπιταλισμού, που καλλιεργεί, υποθάλπει και οπλίζει μεμονωμένα άτομα ή ομάδες
διαβρωμένες από τις μυστικές τους υπηρεσίες να εκτελούν σχέδια τρομοκρατικών
πράξεων.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του μεγαλύτερου αδελφού του Λένιν. Ο
Αλέξανδρος προσπάθησε να σκοτώσει τον Τσάρο, απέτυχε και τον απαγχόνισαν και
τότε ο Λένιν ­ μέσα στη θλίψη του για τον άδοξο χαμό του αδελφού του ­ έγραψε:
Εμείς δεν ακολουθούμε αυτόν το δρόμο, γιατί δεν οδηγεί σε διέξοδο. Είναι
αδιέξοδος! Με το να σκοτώσεις τον τσάρο δεν λύνεις το πρόβλημα, γιατί κάποιος
άλλος θα ενθρονιστεί. Ούτε εξαλείφεις την παντοδυναμία των καπιταλιστών, που
είναι υπεύθυνοι για τη φτώχεια και τη δυστυχία εκατομμυρίων ανθρώπων. Το
ζήτημα είναι να χτυπήσεις το σύστημα που τους γεννά, δηλαδή να ανατρέψεις το
καπιταλιστικό σύστημα. Ανατρέποντάς το δεν βάζεις μόνο τέλος στην τυραννία και
στην εξαθλίωση εκατομμυρίων ανθρώπων, αλλά εξαλείφεις και τις αιτίες που
δημιουργούν τους πολέμους».