Δρόμοι

Business…

… as usual, παιδιά, όπως θα έλεγαν οι Αμερικανοί σύμμαχοί μας. Ας αφήσουμε
κατά μέρος τους μελοδραματικούς τόνους. Μόλις κατακαθίσει ο κουρνιαχτός από
τον πρώτο γύρο των γαλλικών εκλογών, σύσσωμος ο λαός θα στέψει τον Ζακ Σιράκ
αυτοκράτορα της Ε’ Γαλλικής Δημοκρατίας στα Ηλύσια Πεδία και ο ακροδεξιός
Λεπέν θα πάει από εκεί που ήρθε. Τίποτα γνήσιο δεν μπορούμε να βγάλουμε πια –
ούτε ένα Φύρερ. Χάιντερ, Φίνι, Λεπέν, γιατί άραγε μας φαίνονται όλοι τόσο
αστείοι; Τέλειοι δημαγωγοί, επαγγελματίες οπορτουνιστές, μπορούν να χρίζουν
«βασιλιάδες», αλλά δεν μπορούν να καθήσουν οι ίδιοι στον θρόνο. Υπάρχουν άλλοι
καταλληλότεροι γι’ αυτήν τη δουλειά.

Ο Ζακ Σιράκ…

… θα σώσει τη δημοκρατία, σε μια προγραμματισμένη συνάντηση μαζί της, στον
δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 5 Μαΐου. Αν τώρα τύχει να γκρεμίσει
και τη Βαστίλλη, σίγουρα ο Λεπέν θα έχει βάλει και αυτός ένα χεράκι. Μα και ο
Χίτλερ, πριν από τις εκλογές του 1933, δεν είχε πει: «Ψηφίστε με για να μαζέψω
τον κόσμο σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και να εισβάλω στη Ρωσία», ακούγεται ο
αντίλογος. Σωστά, αλλά σήμερα ο κόσμος μπαίνει στα στρατόπεδα συγκέντρωσης
οικειοθελώς (Μπιγκ Μπράδερ) και η Ρωσία γκρεμίζει μόνη της τα σύνορά της για
να μπει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Σε κάθε παράγκα…

… σε κάθε παραμελημένη συνοικία της Ευρώπης, η ιδέα πως ο κάθε στερημένος
μπορεί να αποδιώξει τη φτώχεια και την ανεργία πετώντας έξω από τη χώρα του
τους μετανάστες κερδίζει έδαφος. Μα όσο αυτή η ιδέα κερδίζει έδαφος και όσο τη
διατυμπανίζουν οι ακροδεξιοί που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, άλλο τόσο
κερδίζoυν οι κυβερνήσεις που την εφαρμόζουν στην πράξη. Οι ακροδεξιοί
επισύρουν τη λαϊκή οργή και οι κυβερνήσεις κάνουν τη δουλειά τους. Την ίδια
ώρα που κατακεραύνωνε την Αυστρία, πριν από δύο χρόνια, επειδή είχε εκλέξει
τον Χάιντερ, ο Τόνι Μπλερ μάζευε τους πρόσφυγες σε δεκατρία γκέτο στη
Βρετανία.

Αστείοι αυτοί…

… αστείοι και εμείς. Φτάνει να θυμηθούμε για λίγο εκείνες τις πομπώδεις
ευρωπαϊκές «κυρώσεις» κατά της Βιέννης, όταν ο ακροδεξιός Χάιντερ είχε μπει
στην αυστριακή κυβέρνηση. Σήμερα πια γνωρίζουμε καλά πόσο ήταν υποκριτικές,
αφού ο επίσης ακροδεξιός Φίνι ανέλαβε να σχεδιάσει το ευρωπαϊκό Σύνταγμα χωρίς
να ιδρώσει αυτί. Σε τι μπορεί άραγε να ελπίζει ο Λεπέν; Ίσως μια θέση στην
Ευρωπαϊκή Προεδρία; Τίποτα δεν είναι γνήσιο πια, ούτε καν ο αντιφασισμός μας.
Από τη μια μεριά τα βάζουμε με τον ξοφλημένο δικτάτορα Πινοσέτ και από την
άλλη σωπαίνουμε μπροστά στα εγκλήματα του Σαρόν, μολονότι το αίμα στα χέρια
του είναι ακόμη φρέσκο. Γιατί ούτε όλα τα εγκλήματα είναι ίδια ούτε όλοι οι
φασίστες. Κάποιοι από αυτούς είναι «αλλιώς», όπως τα μέτρα και τα σταθμά που
κάθε τόσο χρησιμοποιούμε. Γι’ αυτό, ψυχραιμία. Business as usual.