ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πού ‘σαι ρε Χασάν;

Ωραίος ο Χασάν! Θαυμάζει το αφεντικό, «τον έχω στη δούλεψή μου» λέει, σαν να
είναι τουλάχιστον τσιφλικάς και να μιλάει για δουλοπάροικο. Κανένα πρόβλημα!
Δεν τον πειράζει να μένει σε υπόγειο μ’ άλλους δέκα. Δεν έχει αδέλφια στα
καράβια ο Χασάν, σαν αυτούς που πνίγηκαν προσπαθώντας να περάσουν στην Ελλάδα.
Δεν έχει συγχωριανούς να οργώνουν ποδαράτο τα βουνά της Ηπείρου. Κι από
Δευτέρα θα πάει στη Νομαρχία. Πρωί πρωί. Η καλύτερή του. Ακόμα δεν στέγνωσε η
σφραγίδα της προσωρινής άδειας παραμονής και θα στηθεί στις ουρές για τη
μόνιμη. Ωραίος ο Χασάν. Και ακούραστος.

Από τη δούλεψη στη γραφειοκρατία. Ξέρει ο Χασάν. Άμα δεν καθήσει και μερικά
πρωινά στην ουρά, άμα δεν σπρώξει και δεν σπρωχτεί, άμα δεν χάσει μεροκάματα,
πώς θα μάθει τι εστί βερίκοκο και άλλες τέτοιες μεγάλες αλήθειες; Πώς θα
εμπεδώσει ο Χασάν την αστείρευτη φιλανθρωπία μας, που επιτέλους μας οδήγησε να
αποδεχτούμε την παρουσία του με μια απλή άδεια παραμονής; Αφού επέζησε,
ξεμπάρκαρε, έφτασε, γιάτρεψε τις φουσκάλες, αφού κατάφερε να ζήσει ένα χρόνο
χωρίς να αναγνωρίζεται η ύπαρξη του, αφού βρήκε να φάει, να ντυθεί, ξετρύπωσε
τους ελεήμονες, τους ανεκτικούς, τους ανοιχτόμυαλους, αυτούς που τον
απασχόλησαν με μισή αμοιβή για διπλή δουλειά, αφού πέρασε την πρώτη δοκιμασία
επιτυχώς με την προσωρινή άδεια παραμονής, κι είναι τώρα στη δούλεψη του
αφεντικού του, ε, να μείνει νόμιμα, διάολε. Πού ‘σαι ρε Χασάν, που δεν έχεις
κανένα πρόβλημα; Και είσαι και ωραίος; Για συμμάζεψε λίγο και τους υπόλοιπους,
αυτούς που έχουν ένα σωρό προβλήματα και είναι και λιγότερο ωραίοι.