Οι νεκροί ήταν «μόνο» τρεις

Εκείνο το βράδυ της 11ης Σεπτεμβρίου, επιστρέφοντας σπίτι, πέρασα κάτω από τον
πύργο της Πιρέλι. Κοίταξα τότε τον μοναδικό αληθινό ουρανοξύστη της πόλης μας
με άλλο μάτι. Λένε πως εμείς οι Μιλανέζοι είμαστε συνηθισμένοι να μην κοιτάμε
ποτέ ψηλά, και ίσως είναι αλήθεια. Εκείνο το βράδυ, με τις εικόνες της φρίκης
στο μυαλό μου, προσπάθησα να φανταστώ τι θα γινόταν αν ένα αεροπλάνο
καρφωνόταν στο πιο ψηλό κτίριο του Μιλάνου. Και ύστερα ντράπηκα για τις
σκέψεις μου και για την επαγγελματική μου διαστροφή.

Στις 17.51 της Πέμπτης, ένα ρίγος διαπέρασε τον πλανήτη. Η αγωνία μάς κατέλαβε
ξανά (ίσως και να μη μας είχε αφήσει ποτέ τούς επτά τελευταίους μήνες). Το
μυαλό μας πήγε στους ανθρώπους που είχαν εγκλωβιστεί στις φλόγες και στον
φόβο.

Πόσες φορές να έκαναν κακές σκέψεις, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας μ’
εκείνους τους ανελκυστήρες… Λίγο αργότερα θα μάθουμε τις λεπτομέρειες και θα
βγάλουμε έναν στεναγμό ανακούφισης: οι νεκροί ήταν «μόνο» τρεις, η υπόθεση της
τρομοκρατίας απομακρυνόταν. Οι αρχές κινητοποιήθηκαν αμέσως, αλλιώς οι νεκροί
θα ήταν πολύ περισσότεροι. Αξίζει ένα μεγάλο ευχαριστώ στους πυροσβέστες,
στους γιατρούς, στους πολίτες, στον άνθρωπο που βοήθησε τη Λάουρα, ένα ανάπηρο
κορίτσι, να κατέβει από τον 24ο όροφο. Η καρδιά του Μιλάνου δεν προδίδει ποτέ.

Κι όμως θα ήταν λάθος να μείνει στην ιστορία αυτό το επεισόδιο ως ένα απλό
λάθος. Το τραύμα της 8ης Οκτωβρίου, με τους 118 νεκρούς στο Λινάτε, ματώνει
ακόμα. Και παραμένουν εκκρεμή πολλά ερωτήματα για την ασφάλεια των αεροδρομίων
μας, για την πυκνότητα της εναέριας κυκλοφορίας, για το πώς δίνεται άδεια να
οδηγεί ένα ιδιωτικό αεροσκάφος ένας ηλικιωμένος άνδρας τόσο ιδιόρρυθμος ώστε
να τον αποκαλούν cowboy pilot. Ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν, για να μην
αρχίσουν οι Μιλανέζοι να κοιτάζουν ψηλά όπως ορισμένοι κοιτάζουν πίσω από την
πλάτη τους…

Ο Ferruccio de Bortoli είναι δημοσιογράφος της «Κοριέρε ντέλα Σέρα»