Δρόμοι

Μια μέρα…

… όχι πολύ μακρινή, όπως πιστεύει ένας καθηγητής της Φυσικής στο
Πανεπιστήμιο του Κονέτικατ, ο άνθρωπος θα μπορέσει να ταξιδέψει στον χρόνο. Ο
καθηγητής Ρόναλντ Μάλετ λέει πως έχει επινοήσει μια μηχανή που θα σπρώχνει τον
άνθρωπο εμπρός ή πίσω στα χρόνια. Δεν αστειεύεται, προσπαθεί να μας πείσει η
εφημερίδα «Μπόστον Γκλόουμπ». «Δεν είμαι παλαβός», λέει ο ίδιος ο Μάλετ.
«Στηρίζομαι στη θεωρία του Αϊνστάιν». Μας νοιάζει; Εξαρτάται, λέει ο
δημοσιογράφος Μάικ Χάρντεν.

Αν ο καλός…

… καθηγητής θα μπορούσε να μας στείλει μια-δυο μέρες μπροστά για να μάθουμε
τους αριθμούς του Λόττο και ύστερα να μας ξαναφέρει πίσω εγκαίρως για να τους
παίξουμε, σίγουρα δεν θα είχαμε αντίρρηση. Αλλιώς, τι να τα κάνουμε τα
χρονοταξίδια, αν μάλιστα μας πιάνει εύκολα ναυτία; Δεν θα μας έφτανε ούτε ένα
φαρμακείο γεμάτο δραμαμίνες, για να ταξιδέψουμε μέχρι τις Σταυροφορίες.
Μπαίνουμε για τρεις ώρες στο αεροπλάνο και βγαίνουμε ζαλισμένοι σαν κοτόπουλα.
Φανταστείτε τι έχουμε να πάθουμε, αν είναι να ταξιδέψουμε έναν-δυο αιώνες. Και
ποια εποχή να διαλέξει κανείς, ποια χρονιά, για να διακτινιστεί; Άλλος
πονοκέφαλος!

Το 1900…

… εκ πρώτης όψεως δεν μοιάζει άσχημο. Μα, σταθείτε! Κάπου διαβάσαμε πως ο
μέσος όρος ζωής δεν ξεπερνούσε τότε τα 47 χρόνια. Ένας που είναι σήμερα 52 –
ονόματα δεν λέμε – αν ξαναγύριζε στο 1900, θα ήταν ήδη πέντε χρόνια πεθαμένος.
Το 1930 θα ήταν μια χαρά, αν δεν υπήρχε εκείνο το μεγάλο κραχ (ακόμη και
σήμερα ανατριχιάζουμε στη σκέψη του, όποτε πέφτουν οι μετοχές μας). Ίσως το
1940; Να μένει. Μας έδωσε δύο παγκόσμιους πολέμους: έναν θερμό και έναν ψυχρό.
Και την ατομική βόμβα. Το 1960 αναδίδει μια νεανική νοσταλγία: λουλούδια,
έρωτας, σεξουαλική επανάσταση. Όμως ύστερα μας κυριεύει μια μελαγχολία. Με
τόσα χρόνια και τόσα κιλά παραπάνω, στα πιο απίθανα σημεία του σώματός μας, τι
γυρεύουμε γυμνοί στο Γούντστοκ; Όσο για τις επόμενες χρονιές, δύσκολα θα
ξεχωρίζαμε μία που θα θέλαμε να την ξαναζήσουμε. Μα, γιατί να παγιδευόμαστε
στο παρελθόν;

Ο Μάλετ…

… λέει πως με τη χρονομηχανή του μπορεί να μας πάει όχι μονάχα πίσω, μα και
μπροστά στα χρόνια. Είναι ανάγκη; Τα τελευταία δέκα χρόνια τα περάσαμε
παρακολουθώντας πολέμους, τρομοκρατικές επιθέσεις και εθνικές εκκαθαρίσεις σε
κάθε γωνιά της Γης. Γιατί, άραγε, να θέλουμε να δούμε πόσο ακόμη θα
χειροτερέψει η κατάσταση του κόσμου μέχρι το 2025; Μας φτάνει που τα
καταφέραμε και επιζήσαμε μέχρι τώρα μέσα από τόση παράνοια και χάος – δεν
είναι και λίγο. Αντί, λοιπόν, να σπάμε το κεφάλι μας για να βρούμε πού θα πάμε
με τη χρονομηχανή, θα μπορούσαμε να στέλναμε πρώτο τον καθηγητή. Το βέβαιο
είναι πως θα του άρεσε η ιδέα – αν δεν είναι κιόλας «φευγάτος».